Στην Ελλάδα της διαπλοκής, ένα πράγμα μένει σταθερό: όσοι υπηρετούν πιστά τις σκοπιμότητες της εξουσίας, πάντα ανταμείβονται. Δεν έχει σημασία αν έχουν στιγματιστεί από πολιτικά εγκλήματα ή αν τους γύρισε την πλάτη ο λαός στις κάλπες. Το μόνο που μετράει είναι η πίστη στο Μέγαρο Μαξίμου. Και τότε οι θέσεις βρίσκονται, τα χιλιάρικα πέφτουν, τα «βολέματα» γράφονται με χρυσά γράμματα.

Ο στυγνός διαπομπευτής

Ο Ανδρέας Λοβέρδος δεν θα ξεπλύνει ποτέ τη ντροπή του 2012. Είναι εκείνος που ξεγύμνωσε και διαπόμπευσε οροθετικές γυναίκες, βάζοντας το κράτος να τις στοχοποιεί δημόσια, να τις σέρνει στη λάσπη, να τις σβήνει από τον κοινωνικό χάρτη. Δύο από αυτές, η Κατερίνα και η Μαρία, δεν άντεξαν την κόλαση και έδωσαν τέλος στη ζωή τους. Κι όμως, ο ίδιος άνθρωπος σήμερα «τακτοποιείται» σε διοικητική θέση στο University of Keele Greece, με παχυλή αμοιβή που φυσικά δεν αποκαλύπτεται. Τυχαίο; Καθόλου. Είναι η ανταμοιβή για τις βρώμικες υπηρεσίες που προσέφερε και εξακολουθεί να προσφέρει στην πολιτική βιτρίνα του συστήματος.

Το βολέμα της Παναγιωταρέα

Η Ελένη Παναγιωταρέα, κόρη της συμβούλου της κ. Μενδώνη, κατέβηκε στις ευρωεκλογές με τη Νέα Δημοκρατία. Ο λαός δεν την ψήφισε. Κι όμως, σε χρόνο μηδέν βρέθηκε με σίγουρη καρέκλα στην Παγκόσμια Τράπεζα, στην Ουάσιγκτον, με μηνιάτικο 11.000 δολάρια. Οι θέσεις αυτές δεν δίνονται σε «τυχαίους». Θέλουν κυβερνητική παρέμβαση, θέλουν το «δαχτυλίδι» από την κορυφή. Και το πήρε. Γιατί; Γιατί είναι «δικό τους παιδί».

Το μήνυμα είναι καθαρό

Η κοινωνία μπορεί να βουλιάζει, οι νέοι να μεταναστεύουν, τα νοσοκομεία να καταρρέουν, αλλά το πελατειακό κράτος ζει και βασιλεύει. Οι αποτυχημένοι πολιτευτές και οι εκλεκτοί του κομματικού σωλήνα βρίσκουν πάντα το δρόμο τους. Όσο πιο πιστά υπηρετούν το Μέγαρο Μαξίμου, τόσο πιο χρυσό είναι το χαλί που τους στρώνεται.

Κανένας «καλός» δεν χάνεται

Δυο ιστορίες, μια αλήθεια: στην Ελλάδα της Ν.Δ. δεν υπάρχουν αδιέξοδα για τα δικά τους παιδιά. Αρκεί να έχεις αποδείξει την αφοσίωσή σου, κι ας σε καταδιώκει το πιο μαύρο παρελθόν, κι ας σε έχει απορρίψει ο λαός. Το μήνυμα είναι σαφές:
κανένας «καλός» για το Μαξίμου δεν χάνεται ποτέ – απλώς βολεύεται καλύτερα.