Από τη «μαρξιστική-λενινιστική» σημαία στην καρέκλα του συστήματος.

Του Γ.Γ

Το τελευταίο διάστημα τα βλέμματα στρέφονται στο Νεπάλ, όπου η νεολαία και οι εργαζόμενοι βγαίνουν στους δρόμους, αψηφώντας την καταστολή και σπάζοντας το καθεστώς σιωπής. Στο φόντο αυτό, ξανανοίγει και η κουβέντα για τον ρόλο των κομμουνιστικών κομμάτων.

Και εδώ ξεχωρίζει η περίπτωση του CPN-UML (Ενοποιημένο Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κόμμα). Ενός κόμματος που φορά την ταμπέλα του «μαρξιστικού-λενινιστικού», αλλά στην πράξη δεν διαφέρει σε τίποτα από τα σοσιαλδημοκρατικά μορφώματα που ξέρουμε. Κυβερνητισμός, συμμαχίες με την αστική τάξη, διαχείριση του καπιταλισμού.

Να συμπληρώσω, λοιπόν, κάποια πράγματα, στα όσα έγραψε προηγουμένως ο mitsos175.

Το UML ιδρύθηκε με σημαία τον μαρξισμό-λενινισμό και υποτίθεται ότι θα πάλευε για μια λαϊκή εξουσία. Στην πραγματικότητα όμως, ήδη από τη δεκαετία του ’90 υιοθέτησε την «πολυκομματική λαϊκή δημοκρατία», δηλαδή την αυταπάτη ότι ο σοσιαλισμός μπορεί να έρθει μέσα από το κοινοβούλιο και τις κάλπες.

Έτσι, μετά την πτώση της μοναρχίας το 2006, το UML έτρεξε να παίξει τον ρόλο του «υπεύθυνου» σταθεροποιητή του νέου καθεστώτος. Μπήκε σε κυβερνήσεις με το Νεπαλικό Κογκρέσο, με τους Μαοϊκούς, με όποιον προσέφερε καρέκλες και μοιρασιές. Ακόμα και πρόσφατα, ήταν βασικός πυλώνας της κυβέρνησης που κατέρρευσε κάτω από την οργή της νεολαίας και την παραίτηση του πρωθυπουργού Oli.

Και εδώ μπαίνουν κάποια βασικά ερωτήματα με αυτονόητες απαντήσεις:

Μπορείς να μιλάς για μαρξισμό-λενινισμό την ώρα που κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι με τα αστικά κόμματα για να μοιράζεις υπουργεία; (Κάτι μας θυμίζει αυτό …).

Μπορείς να επικαλείσαι τον Λένιν και να ξεχνάς ότι μιλούσε για συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, όχι για «συμμετοχή» σε αυτήν; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: όχι.

Αυτό που κάνει το UML δεν έχει καμία σχέση με επαναστατική πολιτική· είναι απλή διαχείριση του καπιταλισμού, με μια κόκκινη ταμπέλα για ξεκάρφωμα.

Απέναντι στην κυβερνητική κρίση και την πολιτική χρεοκοπία, οι μάζες στο Νεπάλ ξεσηκώνονται. Η νεολαία βγαίνει μπροστά. Το Μαοϊκό Κέντρο και άλλες μ-λ οργανώσεις καταγγέλλουν την καταστολή και στηρίζουν τον δρόμο του αγώνα. Όμως οι εξελίξεις δείχνουν κάτι παραπάνω: ο λαός δεν έχει τίποτα να περιμένει από τα κοινοβουλευτικά παζάρια και τις «ρεαλιστικές» συμμαχίες. Φυσικά είναι πολύ πρόωρο να εκτιμήσουμε που θα καταλήξει η σημερινή κατάσταση στο Νεπάλ αφού όλα είναι πολύ ρευστά.

Σε κάθε περίπτωση πάντως το UML απέδειξε ότι δεν είναι φορέας ανατροπής αλλά στυλοβάτης του συστήματος. Η ιστορία του είναι μάθημα για όλους μας: όταν τα κόμματα της αριστεράς εγκαταλείπουν τον επαναστατικό δρόμο, δεν γίνονται «ρεαλιστικά» – γίνονται μέρος του προβλήματος.

Υ.Γ: Κάτι τέτοιες ώρες θυμόμαστε κάποια από τα λεγόμενα του σ. Κώστα Κάππου που χτες συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από τον θάνατο του.