Κάτι συμπτώσεις … Το απόγευμα είχαμε μια ανάρτηση την οποία τιτλοφορούσαμε: “Σαν σήμερα πριν 7 χρόνια: Πεντακαθαρίδης και ο Ριχάρδος (Προφυλακίστηκε για 12 μέρες. Για ένα υποτιθέμενο αποτύπωμα ο Ν. Ρωμανός βρίσκεται για 377 μέρες φυλακή)“.
Τώρα πληροφορούμαστε διαβάζοντας στην ιστοσελίδα “Με τον Νίκο Ρωμανό”: «Η ανακρίτρια απέρριψε την αίτηση αποφυλάκισης του Νίκου Ρωμανού που είχε κατατεθεί από τον σύντροφο και την υπεράσπιση του. Η ανακρίτρια σε μια ακόμη πολιτική απόφαση επικύρωσε με τα ίδια έωλα “επιχειρήματα” την απόφαση του συμβουλίου που ζήτησε την παράταση της προφυλάκισης για ακόμη 6 μήνες. Η απόφαση αυτή αποδεικνύει για άλλη μια φορά τα διπλά στάνταρ της αστικής δικαιοσύνης, το πως οι ανακριτές λειτουργούν ως εντολοδόχοι της κυβερνητικής πολιτικής και ως κομμάτι του κρατικού κατασταλτικού σχεδιασμού. Αποτύπωμα στην αδικία αφήνει η δικαιοσύνη τους!».
Μια απόφαση που – όσο κι αν προσπαθήσει κανείς να την ντύσει με νομικίστικα επιχειρήματα – μυρίζει πολιτική σκοπιμότητα από μακριά.
Σε μια εποχή όπου σκάνδαλα εξαφανίζονται, «λαβράκια» της ελίτ βγαίνουν λάδι, και οι καταγγελίες για διαπλοκή και συγκάλυψη πέφτουν βροχή, η εικόνα είναι πιο ξεκάθαρη από ποτέ: η δικαιοσύνη τους δεν είναι τυφλή· είναι επιλεκτική.
Και αφήνει, πράγματι, «αποτύπωμα στην αδικία».
Ένα αποτύπωμα βαθύ, ανεξίτηλο, που κουβαλά την υπογραφή ενός ολόκληρου συστήματος που φοβάται τη νεολαία, φοβάται τη διεκδίκηση, φοβάται όσους δεν υποτάσσονται.
Η υπόθεση Ρωμανού δεν πρέπει να ιδωθεί απομονωμένα, αλλά ως μέρος αυτού του παζλ. Και το καθήκον όλων όσων δεν ανέχονται την κρατική αυθαιρεσία είναι να μη σιωπήσουν. Γιατί όσο η σιωπή απλώνεται, τόσο η αδικία θεριεύει.
Αφήστε μια απάντηση