Για ακόμη μια φορά, τα ξημερώματα της Παρασκευής 14 Αυγούστου, ο Πειραιάς έγινε τόπος έκφρασης της αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό.

Με αφορμή την άφιξη του ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου «Crown Iris», φορείς, εργατικά σωματεία, συλλογικότητες και αγωνιστές της αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη έδωσαν το δικό τους αγωνιστικό «παρών» στην πύλη Ε12 του λιμανιού. Με πανό, συνθήματα και δυναμική παρουσία, οι συγκεντρωμένοι καταδίκασαν τη συνεχιζόμενη σφαγή του παλαιστινιακού λαού και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα, στη Δυτική Όχθη και στον Λίβανο.

Και απέναντι σε αυτή τη φωνή αλληλεγγύης, η απάντηση του κράτους ήταν για ακόμη μία φορά η αστυνομική επιτήρηση. Ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ και άλλες μονάδες της ΕΛ.ΑΣ. αναπτύχθηκαν στην περιοχή της πύλης Ε12, αντιμετωπίζοντας μια ειρηνική κινητοποίηση σαν ζήτημα «τάξης και ασφάλειας».

Μόνο που η αλληλεγγύη δεν μπαίνει σε αστυνομικό κλοιό.

Το μήνυμα που έστειλαν οι διαδηλωτές ήταν ξεκάθαρο: δεν μπορεί η Ελλάδα να παρουσιάζεται ως «ουδέτερος» παρατηρητής, την ώρα που διατηρεί και ενισχύει στρατιωτικές, πολιτικές και οικονομικές σχέσεις με το Ισραήλ.

Το March to Gaza Greece, το BDS Greece, η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας, η Συμμαχία «Σταματήστε τον Πόλεμο», μαζί με εργατικά σωματεία και άλλους φορείς, έθεσαν στο επίκεντρο ένα αίτημα που αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία: Να σταματήσει τώρα κάθε στρατιωτική, πολιτική και οικονομική συνεργασία της Ελλάδας με το κράτος του Ισραήλ.

Να μην υπάρχει ελληνική εμπλοκή στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Να μην προσφέρονται ελληνικά λιμάνια, υποδομές και στρατιωτικές εγκαταστάσεις για πολεμικές επιχειρήσεις. Να μην αντιμετωπίζεται η γενοκτονία στη Γάζα ως μια «μακρινή υπόθεση» που δεν αφορά την ελληνική κοινωνία.

Αφορά κάθε εργαζόμενο που βλέπει τον πλούτο να κατευθύνεται στους εξοπλισμούς αντί στις κοινωνικές ανάγκες. Αφορά κάθε άνθρωπο που δεν αποδέχεται να βαφτίζεται «στρατηγική συνεργασία» η συνέργεια με μια πολιτική που έχει προκαλέσει ανείπωτη καταστροφή στον παλαιστινιακό λαό. Αφορά όλους εκείνους που αρνούνται να συνηθίσουν τις εικόνες νεκρών παιδιών, κατεστραμμένων νοσοκομείων και ενός ολόκληρου λαού που στερείται ακόμη και τα στοιχειώδη.

Και ο Πειραιάς, με τη σημερινή κινητοποίηση, απέδειξε ότι δεν έχουν όλοι ξεχάσει. Όσο η κυβέρνηση επιμένει στη στρατηγική της συμμαχία με το Ισραήλ, τόσο το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη θα επιμένει να βρίσκεται στους δρόμους. Στα λιμάνια, στις πλατείες, στους χώρους δουλειάς, στα πανεπιστήμια.

Γιατί η αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό δεν είναι υπόθεση κάποιων «γραφικών» διαδηλωτών. Είναι υπόθεση ανθρωπιάς, δικαιοσύνης και αντίστασης στον πόλεμο.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη.

Καμία ελληνική εμπλοκή στους πολέμους.

Να σταματήσει τώρα η συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ.