Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση του 2025 μιας ιστοσελίδας που δεν είναι αδέσμευτη, ανεξάρτητη, αντικειμενική και τα παρόμοια, αλλά στρατευμένη στην υπόθεση της εργατικής τάξης και παλεύουμε, όλοι οι συντελεστές της, και απ’ αυτό το μετερίζι, ενάντια στην βαρβαρότητα της αστικής δικτατορίας που βιώνουμε. 

Πέρα από τις ευχές μας σε όλους/ες που αγωνίζονται για να απαλλαγούμε από την δικτατορία των αστών, θα ήταν παράληψή μας να μην εκφράσουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μας για την εμπιστοσύνη σας που έχετε δείξει σ’ αυτή την διαδικτυακή μας προσπάθεια. Είναι εντυπωσιακό το πόσο έχει εκτοξευτεί η αναγνωσιμότητα της ιστοσελίδας μας.

Είναι εντυπωσιακότατο ότι η παρουσία μας στο f/b έχει 7.993.744 προβολές στις τελευταίες 28 μέρες (29 Νοεμ – 26 Δεκ), με +80% αύξηση σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο. Αυτό είναι τεράστιο άλμα! (285.000 προβολές μέσο όρο την ημέρα!). Σημαίνει ότι η ιστοσελίδα μας έχει πια καταξιωθεί στον κινηματικό χώρο.

Το μόνο που μπορούμε να υποσχεθούμε εμείς, είναι ότι θα δώσουμε και την νέα χρονιά όλες μας τις δυνάμεις για να μην αφήσουμε, στον βαθμό που μπορούμε, να υλοποιηθούν οι επιδιώξεις μιας κλίκας κοινωνικών παρασίτων, που καθορίζουν πολιτικές χωρίς εμάς και εναντίον μας. Και από την άμυνα, να περάσουμε στην επίθεση διεκδικώντας να πάρουμε πίσω όσα μας έχουν λεηλατήσει.

Αποχαιρετούμε το 2025 με κάποιους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη:

«Σφίξαμε το χέρι τόσων συντρόφων! Όταν καμιά φορά λιποψυχάμε
νοιώθουμε σαν ένα μαχαίρι να τρυπάει την παλάμη μας
η ανάμνηση του χεριού τους.
Κι’ όταν κάνουμε το καθήκον μας
νοιώθουμε κάτω απ’ την παλάμη μας κάτι σίγουρο κι ακέριο
σα να κρατάμε μες στα χέρια μας
ολάκαιρο των κόσμο».

Τάσος Λειβαδίτης, Στίχοι γραμμένοι σε πακέτα τσιγάρα που περιέχονται στη συλλογή “Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο“