Το φιάσκο των Φουρνών δεν αποτελεί μια «ατυχή συγκυρία», ούτε μπορεί να ερμηνευτεί με όρους ψυχολογίας ή τοπικών ιδιαιτεροτήτων. Είναι το καθαρό, νομοτελειακό αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, η οποία αντιμετωπίζει τη ζωή, τη γη και τον άνθρωπο αποκλειστικά ως εμπορεύματα και δείκτες κερδοφορίας.
Η ερήμωση της ελληνικής υπαίθρου είναι ένα έγκλημα διαρκείας με σαφές ταξικό πρόσημο.

Για το κεφάλαιο και το αστικό κράτος, οι ορεινές και απομακρυσμένες περιοχές της χώρας αποτελούν «κόστος». Με βάση τη νεοφιλελεύθερη λογική της «κόστους – οφέλους», η συντήρηση ενός πλήρους πολυδύναμου ιατρείου, η στελέχωση ενός σχολείου με μόνιμους εκπαιδευτικούς ή η δημιουργία ασφαλών οδικών αξόνων σε ένα χωριό των 500 κατοίκων θεωρούνται «ασύμφορες επενδύσεις».

Όταν η κοινωνική πρόνοια υποτάσσεται στους νόμους της αγοράς, το δικαίωμα στη ζωή στην επαρχία μετατρέπεται σε πολυτέλεια για λίγους.Την ίδια ώρα που οι μεγάλες πόλεις μετατρέπονται σε αποθήκες εργατικής δύναμης και τουριστικά γκέτο, η περιφέρεια παραδίδεται στα νύχια των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Η ύπαιθρος δεν «πεθαίνει» επειδή απλώς έφυγε ο κόσμος· αδειάζει συνειδητά για να στρωθεί το χαλί στις λεγόμενες «πράσινες επενδύσεις» -στις ανεμογεννήτριες που ισοπεδώνουν τα βουνά και στα φωτοβολταϊκά που δεσμεύουν την εύφορη γη—, στη μονοκαλλιέργεια του real estate και στην τουριστική αξιοποίηση τύπου Airbnb. Ο ντόπιος πληθυσμός, ο μικρομεσαίος αγρότης, ο κτηνοτρόφος και ο εργάτης της γης περισσεύουν σε αυτό το μοντέλο. Εκδιώκονται έμμεσα, μέσα από την οικονομική ασφυξία και την πλήρη αποδιοργάνωση της καθημερινότητάς τους.

Η μετακυλίωση του προβλήματος στην «ατομική ευθύνη» και η προώθηση lifestyle λύσεων –όπως οι τηλεοπτικές καμπάνιες για «επιστροφή στις ρίζες»– αποτελούν το απόλυτο ιδεολογικό προπέτασμα καπνού. Το σύστημα επιχειρεί να κρύψει ότι η υπογεννητικότητα και η δημογραφική κατάρρευση είναι άμεσα συνδεδεμένες με την ταξική εξαθλίωση.

Όταν ο μισθός εξανεμίζεται τις πρώτες δέκα μέρες του μήνα, όταν η στέγαση έχει γίνει άπιαστο όνειρο και όταν η μητρότητα αντιμετωπίζεται από την εργοδοσία ως αιτία απόλυσης, η δημιουργία οικογένειας μετατρέπεται σε άθλο.

Ο κοινωνικός αυτοματισμός που καλλιεργείται ανάμεσα στους εναπομείναντες κατοίκους και τους νεοφερμένους είναι το κλασικό όπλο της άρχουσας τάξης: το «διαίρει και βασίλευε». Όταν οι πόροι είναι ελάχιστοι και το κράτος απών, οι άνθρωποι της ίδιας τάξης στρέφονται ο ένας ενάντια στον άλλον, παλεύοντας για τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι της εξουσίας.

Η αναζωογόνηση της υπαίθρου δεν θα έρθει από τους «ευεργέτες» ούτε από τα επικοινωνιακά προγράμματα των ΜΚΟ και των υπουργείων. Θα έρθει μέσα από την ανατροπή αυτής της πολιτικής. Απαιτεί τη σύγκρουση με τη λογική του κέρδους. Απαιτεί μαζικές κρατικές επενδύσεις σε υποδομές, δωρεάν υγεία και παιδεία παντού, στήριξη της μικρής παραγωγής και εξασφάλιση μόνιμης, αξιοπρεπούς εργασίας με δικαιώματα. Μόνο όταν η κοινωνία πάρει στα χέρια της τον πλούτο που παράγει, τα χωριά μας θα ξαναποκτήσουν ζωή και οι προλετάριοι της πόλης και της επαρχίας θα βρουν τον πραγματικό τους τόπο.