Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στην πρόσφατη “γκαγκστερική” ενέργεια των ΗΠΑ αποκαλύπτει, για άλλη μια φορά, την βαθιά υποτέλεια των αστών πολιτικών στους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, σε δήλωσή του, αρνήθηκε να σχολιάσει τη νομιμότητα της επέμβασης, εστιάζοντας αντ’ αυτού στην “νέα ελπίδα” που φέρνει το τέλος του “καθεστώτος Μαδούρο”.

“Δεν είναι η ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών“, είπε, προτεραιοποιώντας μια “ειρηνική μετάβαση σε μια νέα κυβέρνηση με πλήρη δημοκρατική νομιμοποίηση”.

Εδωσε όμως εντολή στο πιστό σκυλάκι του να γαβγίσει δυνατά, με τον τόπο που μόνο αυτό ξέρει να γράψει ένα κατεβατό στο f/b για να μας πει ότι ήταν “νόμιμη η σύλληψη Μαδούρου όπως και η επιχείρηση κατά του Μπιν Λάντεν”.

Μας δουλεύει ο “αδιευκρίνιστος”!!! Τι σχέση έχει ο παππάς με το ρετσινόλαδο ρε μπαγλαμά; Ο Μαδούρο ήταν ένας εκλεγμένος αρχηγός κράτους. Ο Μπιν Λάντεν ήταν ένας τρομοκράτης, δημιούργημα των Αμερικανών και είχε αναλάβει την ευθύνη για πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις μέσα σε αμερικανικό έδαφος. Τι διάολο παραλληλίζεις;

Δεν θα χάσουμε όμως τον χρόνο μας να απαντήσουμε στον Γεωργιάδη. Αλλωστε μόλις χτες γράφαμε εμείς και τώρα το σημειώνει και ο Νίκος Σαραντάκος ότι ο τύπος είναι εντελώς τσαρλατάνος και κατασκευάζει συνεχώς μυθεύματα.

Το μόνο που θα αναφέρουμε είναι ότι αυτή η στάση δεν είναι τυχαία. Η Εθελοδουλία είναι γραμμένη ανεξίτηλα στο πολιτικό DNA των Ελλήνων αστών πολιτικών, που από την εποχή του Εμφυλίου μέχρι σήμερα, λειτουργούν ως πειθήνιοι εντολοδόχοι των ξένων αφεντικών.

Ας θυμηθούμε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της υποτέλειας, που εκτείνονται σε δεκαετίες και αποκαλύπτουν πώς η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ.

Κι αυτό έχει παρελθόν. Ξεκινάει από την εποχή που ο υπουργός Στρατιωτικών Παναγιώτης Κανελλόπουλος, παρουσιάζοντας στρατιωτικό άγημα, απευθύνθηκε στον Αμερικανό στρατηγό Βαν Φλιτ λέγοντας: “Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας”, και ο διαβόητος Αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα, Τζον Πιουριφόι, “γαμούσε και έδερνε” στην κυριολεξία, ανεβοκατεβάζοντας κυβερνήσεις και φτάνει στις μέρες μας.

Πρόχειρα θυμάμαι δυο σχετικές ενδεικτικές περιπτώσεις. Το 1947, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Πολ Πόρτερ, σε μια στιγμή διαφωνίας με τον υπουργό Συντονισμού Στέφανο Στεφανόπουλο, τον χαστούκισε δημόσια. Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, ο Πόρτερ, ως επικεφαλής της αμερικανικής οικονομικής αποστολής, είχε έντονη διαφωνία με τον Στεφανόπουλο σχετικά με την οικονομική πολιτική, και το περιστατικό αυτό οδήγησε σε απίστευτη δημόσια ταπείνωση του Έλληνα υπουργού.

Το καλύτερο όμως έρχεται μετά. Λίγες μέρες αργότερα, ο Στεφανόπουλος, αντί να αντιδράσει, του έκανε δώρο ένα διαμαντένιο περιδέραιο για τη γυναίκα του! Αυτό το περιστατικό, παρόλο που δεν έχει πλήρως τεκμηριωθεί σε όλες τις λεπτομέρειές του σε επίσημα αρχεία, αντανακλά την απόλυτη υποταγή των Ελλήνων πολιτικών στην αμερικανική ηγεμονία, όπως περιγράφεται σε διάφορες ιστορικές μελέτες για την περίοδο του Σχεδίου Μάρσαλ.

Ένα άλλο σχετικό περιστατικό περιγράφεται στο βιβλίο του Ανδρέα Παπανδρέου και διαδραματίστηκε τον Ιούνιο του 1964. Μαζί με τον πατέρα του, τότε πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, και τον ίδιο ως αναπληρωτή υπουργό Συντονισμού, συνοδευόμενοι από τον υπουργό Εξωτερικών Σταύρο Κωστόπουλο, βρέθηκαν στην Ουάσινγκτον καλεσμένοι από τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ, Λίντον Τζόνσον, για να πάρουν εντολές σχετικά με τον χειρισμό του Κυπριακού ζητήματος.

Η κατάσταση όμως ήταν προδιαγεγραμμένη από τότε που ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον είπε στον πρέσβη μας στην Ουάσιγκτον το 1964, κ. Μάτσα και τα εξής αδιανόητα: “Ακούστε με καλά κύριε πρέσβη. Γαμώ το Κοινοβούλιό σας και το σύνταγμά σας. Η Ελλάδα είναι ψύλλος. Η Κύπρος είναι ψύλλος. Η Αμερική ελέφαντας. Αν αυτοί οι δύο ψύλλοι συνεχίσουν να ενοχλούν τον ελέφαντα, ίσως ο ελέφαντας να τους χτυπήσει με την προβοσκίδα του για τα καλά”´.

Οταν τα έμαθε αυτά ο “γέρος της δημοκρατίας”, δεν ψέλλισε την παραμικρή ένσταση και έσπευσε να συμμορφωθεί με τις εντολές του “προστάτη” του.

Και φτάνουμε στις μέρες μας. Η στάση του Μητσοτάκη απέναντι στην επέμβαση στη Βενεζουέλα είναι η απόλυτη επιβεβαίωση αυτής της παράδοσης. Ο Έλληνας πρωθυπουργός επιλέγει να σιωπήσει για τη νομιμότητα, μιλώντας για “ελπίδα” και “μετάβαση”.

Αυτή η στήριξη ασυναίσθητα μας θύμισε έναν άλλο αξιωματούχο της κυβέρνησης που λειτουργού σε -λειτουργεί;- σαν κοινός ρουφιάνος της αμερικανικής πρεσβείας.

Οπως σημειώνει και μια αστή δημοσιογράφος η Τζένη Μοσχολιού σε μια εποχή όπου η χώρα μας βασίζεται στο διεθνές δίκαιο για ζητήματα όπως το Κυπριακό ή οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, η σιωπή απέναντι σε τέτοιες παραβιάσεις ισοδυναμεί με αυτοκτονία.

Οι αστοί πολιτικοί, από τον Κανελλόπουλο μέχρι τον Μητσοτάκη, αποδεικνύουν ότι η Ελλάδα παραμένει “ο στρατός τους” – και τώρα, φαίνεται, και ο “υποστηρικτής” των ιμπεριαλιστικών τους περιπετειών. Η μόνη απάντηση είναι η λαϊκή αντίσταση και η αλληλεγγύη στους λαούς που αγωνίζονται ενάντια στον ιμπεριαλισμό.