

Χτες, Παρασκευή 23 Γενάρη 2026, είχε οριστεί να ξεκινήσει στο Εφετείο Αθηνών η εκδίκαση σε δεύτερο βαθμό για την υπόθεση βιασμού και μαστροπείας της 12χρονης από τον Κολωνό.
Η διαδικασία, ωστόσο, δεν ξεκίνησε. Δόθηκε αναβολή, προσθέτοντας ακόμη μία καθυστέρηση σε μια υπόθεση που εδώ και χρόνια τραυματίζει μια οικογένεια και εκθέτει το ίδιο το σύστημα απονομής δικαιοσύνης.
Την ίδια στιγμή, η φωνή των ανθρώπων που βιώνουν αυτή την υπόθεση από μέσα δεν σίγησε.
Ο αδελφός της 12χρονης δημοσιοποίησε ένα κείμενο-μαρτυρία. Όχι για να συγκινήσει. Αλλά για να θυμίσει, να καταγγείλει και να κατονομάσει.
Θυμίζει ότι η μητέρα του παιδιού έχει αθωωθεί πρωτόδικα από όλες τις κατηγορίες.
Όχι από εισαγγελείς ή έδρες, αλλά από ενόρκους.
Και ότι οι ίδιοι ένορκοι καταδίκασαν τον παιδοβιαστή και μαστροπό Ηλία Μίχο σε ισόβια κάθειρξη.


Κι όμως, η μητέρα ξανασέρνεται στο Εφετείο.
Με τις ίδιες κατηγορίες.
Με τον ίδιο στόχο.
Την ώρα που ο καταδικασμένος βιαστής εξαφανίστηκε σταδιακά από τη δημόσια συζήτηση.
Το κείμενο, του αδελφού της 12χρονης φωτίζει την ουσία: την κουλτούρα του βιασμού και την αντιστροφή θυμάτων και ενόχων.
Μέσα στις δικαστικές αίθουσες επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί ένα παιδί 12 ετών ως «προκλητικό», ως «συνειδητό», ως «συνυπεύθυνο».
Ακούστηκε -και έγινε ανεκτό από την έδρα του δικαστηρίου — ότι ο βιασμός από έναν 53χρονο άνδρα ήταν… «έρωτας»!
Παράλληλα, καταγράφονται, στοιχεία που δεν ερευνήθηκαν, αστυνομικές «αστοχίες» που μόνο τυχαίες δεν μοιάζουν, και παρεμβάσεις πολιτικών, αστυνομικών και εκκλησιαστικών κύκλων για την εξέλιξη της δίκης.
Όταν η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται στη μάνα, κανείς δεν μιλά για το κύκλωμα.
Όταν στοχοποιείται η μάνα, ο βιαστής/ες βγαίνουν από το κάδρο.

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι το κράτος έφτασε στο σημείο να δώσει στη δημοσιότητα στοιχεία του παιδιού, να το εκθέσει και να το αφήσει απροστάτευτο, ακόμη και απέναντι σε απειλές ζωής.
Δεν πρόκειται για αστοχία ενός κυβερνητικού στελέχους.
Πρόκειται για επιλογή.
Το κείμενο του αδελφού της 12χρονης είναι κάλεσμα.
Σε παρουσία στην δίκη.
Σε συλλογική στάση.
Σε άρνηση της σιωπής.
Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο μία οικογένεια.
Αφορά ένα σύστημα που τιμωρεί όποιον μιλά και μετά ρωτά υποκριτικά: «γιατί δεν μίλησες;»
Υ.Γ: Για ευνόητους λόγους δεν παραθέτουμε το link από την ανάρτηση του αδελφού της 12χρονης.

0 Comments