Σήμερα, Σάββατο 14 Φλεβάρη 2026, η Εισαγγελέας Πρωτοδικών Τρικάλων Ευτυχία Μελετοπούλου προχώρησε σε δραστική αναβάθμιση του κατηγορητηρίου για το πολύνεκρο έγκλημα στο εργοστάσιο μπισκότων «Βιολάντα» στα Τρίκαλα.
Οι κατηγορίες κατά του ιδιοκτήτη, του τεχνικού ασφαλείας και του υπεύθυνου βάρδιας αναβαθμίστηκαν από ανθρωποκτονία από αμέλεια σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο (κακούργημα), ενώ αυστηροποιήθηκαν και οι κατηγορίες για την έκρηξη και τον εμπρησμό. Οι κατηγορίες για πρόκληση σωματικών βλαβών κατά συρροή παραμένουν.
Η αναβάθμιση αυτή δεν έπεσε από τον ουρανό. Βασίστηκε σε νέα στοιχεία που συγκέντρωσε η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού (ΔΑΕΕ), τα οποία αποκαλύπτουν μια αλυσίδα εγκληματικής αδιαφορίας:
➤ Οι εργαζόμενες ανέφεραν έντονη οσμή προπανίου επί πέντε μήνες, από τον Οκτώβρη – και δεν έγινε ποτέ ουσιαστικός έλεγχος.
➤ Οι υπόγειες σωληνώσεις δεν είχαν τις απαιτούμενες πιστοποιήσεις.
➤ Οι δεξαμενές προπανίου ήταν ακατάλληλες ήδη από το 2019. Ήταν τοποθετημένες σε απόσταση μόλις 5,4 μέτρα από τα όρια του εργοστασίου (όταν το νόμιμο όριο είναι 7,5 μέτρα) και δεν αποτυπώνονταν σε κανένα τοπογραφικό.
➤ Ιδιώτης πραγματογνώμονας που κλήθηκε το καλοκαίρι του 2025 εντόπισε διαρροές και πρότεινε επισκευές κόστους 30.000 ευρώ. Ο ιδιοκτήτης δεν συμφώνησε στο τίμημα. Ο μηχανικός αποχώρησε.
➤ Λίγες μέρες πριν την τραγωδία κλήθηκε ξανά, αλλά ο έλεγχος περιορίστηκε στο ισόγειο. Στο υπόγειο –εκεί όπου κρυβόταν ο κίνδυνος– δεν κατέβηκε κανείς.
Αποτέλεσμα;
Τα ξημερώματα της 26ης Γενάρη 2026, πέντε εργάτριες της νυχτερινής βάρδιας κάηκαν ζωντανές μέσα σε έκρηξη και φωτιά.
Πέντε γυναίκες. Μητέρες. Κόρες. Συντρόφισσες.
Θυσιάστηκαν στον βωμό του «κόστους».
Δεν ήταν «ατύχημα».
Δεν ήταν «αμέλεια».
Ήταν συνειδητή επιλογή:
Το κέρδος πάνω από την ασφάλεια.
Το «να μην ξοδέψουμε 30.000 ευρώ» πάνω από τις ζωές πέντε εργατριών.
Το «ας αγνοήσουμε την οσμή, θα κοστίσει» πάνω από ανθρώπινες ζωές.
Αυτό είναι το εργοδοτικό κέρδος στην πιο ωμή του μορφή.
Αυτό είναι το σύστημα που βαφτίζει «νόμιμο και ηθικό» το παζάρεμα της ασφάλειας και μετά μιλά για «τραγωδία».
Η αναβάθμιση της κατηγορίας σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο αποτελεί την πρώτη δικαστική παραδοχή ότι γνώριζαν τον κίνδυνο και τον αποδέχτηκαν. Ότι ήξεραν – και άφησαν να γίνει.
Δεν είναι αρκετό.
Δεν αρκεί η φυλακή για τρεις.
Δεν αρκεί μια δικαστική παραδοχή.
Απαιτείται συλλογική απάντηση από την εργατική τάξη. Απαιτείται αγώνας για μέτρα ασφάλειας που δεν θα υπολογίζονται ως «κόστος», για ελέγχους που δεν θα εξαρτώνται από το αν «συμφέρει», για χώρους δουλειάς που δεν θα είναι παγίδες θανάτου.
Πέντε νεκρές εργάτριες στα Τρίκαλα.
Πόσες ακόμα πρέπει να θυσιαστούν για να καταλάβουμε ότι το κέρδος σκοτώνει;
Δεν ήταν ατύχημα.
Ήταν έγκλημα.
Εργοδοτικό έγκλημα.
Αφήστε μια απάντηση