Εδώ δεν μιλάμε απλώς για σπατάλη. Μιλάμε για κανονικό πάρτι με λεηλασία κρατικού χρήματος από ημέτερους!!!

Όταν ακόμη και ο Πάσχος Μανδραβέλης από την Καθημερινή γράφει ένα κείμενο, όπως το παρακάτω, εμείς πραγματικά αναρωτιόμαστε τι άλλο μένει να πούμε. Μας πήρε τη δουλειά.

Τα νούμερα είναι αμείλικτα. Από 7,2 εκατομμύρια ευρώ το 2019, οι δαπάνες για συμβουλευτικές υπηρεσίες εκτοξεύτηκαν στα 585 εκατομμύρια το 2025. Δηλαδή αύξηση πάνω από 81 φορές. Και το 2024 το κράτος έφτασε να πληρώσει 597 εκατομμύρια ευρώ για συμβούλους.

Σύμφωνα με την έρευνα του Vouliwatch που παρουσίασε η Καθημερινή, από το 2017 μέχρι το 2025 υπογράφηκαν 3.079 συμβάσεις αξίας πάνω από 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ. Στα τρία χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το κόστος ήταν 22,8 εκατομμύρια. Στα επτά χρόνια της Ν.Δ. ξεπέρασε το 1,5 δισεκατομμύριο.

Και το πιο εντυπωσιακό; Έξι στις δέκα συμβάσεις έγιναν με απευθείας ανάθεση.

Ίσως, λοιπόν, η πολυδιαφημιζόμενη συζήτηση για την αξιολόγηση στο Δημόσιο να πρέπει να ξεκινήσει από αλλού: από την αξιολόγηση των συμβούλων και των συμβάσεων που πληρώνουν οι φορολογούμενοι. Ας ξεκινήσουν αρχικά από κει και μετά βλέπουμε.

Και φυσικά πολύ θα ξέραμε ποιοι τις υπέγραψαν; με ποια κριτήρια; Και τελικά που κατέληξαν αυτά τα αστρονομικά ποσά δημοσίου χρήματος που αγγίζουν σχεδόν το μισό του ΕΝΦΙΑ!

Το κείμενο του Πάσχου Μανδραβέλη

Ακριβές συμβουλές

Ένα από τα ελληνικά παράδοξα είναι ότι η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που χρειαζόταν τις περισσότερες συμβουλές, έκανε τις λιγότερες συμβάσεις με συμβουλευτικές επιχειρήσεις. Αντιθέτως η κυβέρνηση της Ν.Δ., που δείχνει να τα ξέρει όλα, ξόδεψε εξωφρενικά ποσά σε τέτοιες συμβάσεις. Μέσα σε επτά χρόνια ογδονταπλασίασε τη δαπάνη για συμβουλευτικές υπηρεσίες. Για την ακρίβεια τη αύξησε 81,25 φορές: από 7,2 εκατ. το 2019 την έφτασε σε 585 εκατ. το 2025! Πάλι καλά να λέμε, διότι πέρυσι μειώθηκαν κατά τι, δηλαδή 12 εκατ. Το 2024 ξόδεψε 597 ολόκληρα εκατομμύρια!

Όπως λέει η έρευνα του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Vouliwatch και παρουσίασε αποκλειστικά η «Καθημερινή» της Κυριακής (22.2.2026), από το 2017 έως το 2025 το ελληνικό Δημόσιο υπέγραψε 3.079 συμβάσεις αξίας άνω του 1,5 δισ. ευρώ. Σε τρία χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (2017-2019) εμείς οι φορολογούμενοι πληρώσαμε συνολικά 22,8 εκατ. ευρώ για συμβούλους υπουργών, οργανισμών κ.λπ. Στα επτά χρόνια της Ν.Δ., δώσαμε πάνω από 1,5 δισ., για την ακρίβεια 1.514 εκατομμύρια.

Μια εξήγηση αυτής της εκρηκτικής αύξησης είναι ότι στην κυβέρνηση, αλλά πλέον και στην κοινωνία, κυριαρχεί η αίσθηση ότι «λεφτά υπάρχουν» κι επομένως μπορούν να σκορπίζονται στις εταιρείες συμβούλων.

Θα μπορούσε να είναι μια κεϊνσιανού τύπου πολιτική και από «οικονομία του καφέ» να γίνουμε και «οικονομία συμβούλων». Υπάρχει όμως ένα εύρημα που πρέπει να μας προβληματίσει. Οι έξι στις δέκα από αυτές τις συμβάσεις έγιναν με απευθείας ανάθεση. Στο ρεπορτάζ της κ. Αλεξίας Καλαϊτζή δίνονται διάφορες εξηγήσεις για αυτόν τον ογδονταπλασιασμό των κρατικών δαπανών σε συμβουλευτικές επιχειρήσεις. Υπάρχει η πανδημία (πόσα κρίματα θα φορτωθεί αυτή;), η αποψίλωση του κράτους κ.λπ.

Δεν αναφέρθηκε όμως η κυριότερη. Η κυβέρνηση παράγει έργο και γι’ αυτό χρειάζεται περισσότερες συμβουλές. Όμως βλέπουμε ότι παρά τον μέγα όγκο των 2.979 συμβάσεων που υπέγραψε η κυβέρνηση της Ν.Δ. τα προηγούμενα χρόνια, δεν απέφυγε στραβοπατήματα, που την ντρόπιασαν στο πανελλήνιο.

Θυμόμαστε π.χ. ότι το μαζικό κλείσιμο καταστημάτων των ΕΛΤΑ, που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, ήταν προϊόν μιας εκ των παραπάνω συμβάσεων.

Μήπως, λοιπόν, στη διαδικασία αξιολόγησης του Δημοσίου ξεκινήσουμε από την αποτελεσματικότητα των συμβούλων που δέχθηκε αυτό; Ποιοι υπέγραψαν όλες αυτές τις συμβάσεις; Με τι κριτήρια; Τι προσδοκούσαν και τελικώς τι τους απέφερε η δαπάνη του σχεδόν μισού ΕΝΦΙΑ; Δώστε στους υπουργούς υπάρχει υπερπληθώρα συμβάσεων για να προκύψει ένα αξιόπιστο αποτέλεσμα.