Σήμερα, στις σελίδες της «Καθημερινής» –ενός από τα πιο σταθερά και πειθαρχημένα φερέφωνα της κυβέρνησης Μητσοτάκη– ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης αναλαμβάνει, για άλλη μια φορά, τον γνώριμο ρόλο του: να παρουσιάσει μια εικονική πραγματικότητα ως αλήθεια. Με ύφος αυθεντίας και τη σιγουριά εκείνου που θεωρεί ότι απευθύνεται σε κοινό χωρίς μνήμη, επιχειρεί να μας πείσει ότι η Ελλάδα αποτελεί υπόδειγμα ελευθεροτυπίας.

Το απόσπασμα του κειμένου του, στην διπλανή εικονα είναι χαρακτηριστικό:

«Πέρα όμως από τα δεδομένα που δεν αμφισβητούνται και δεν συγκρίνονται με διαδόσεις, ας αναλογιστούμε και κάτι ακόμα. Σε μια χώρα που υπάρχουν περισσότερα ΜΜΕ από ποτέ και βλέπουμε πρωτοσέλιδα που αμφιβάλλω αν θα μπορούσαν να υπάρχουν σε άλλες χώρες της Ευρώπης, υποστηρίζει κανείς σοβαρά ότι δεν έχει κάποιος στην Ελλάδα πλήρη ελευθερία του λόγου; Τολμώ να ισχυριστώ πως όχι».

Διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, δεν μπορείς παρά να αισθανθείς το βάρος της υποκρισίας. Ο Μαρινάκης επιχειρεί ένα κλασικό τέχνασμα: μετατρέπει την ποσότητα σε επιχείρημα ποιότητας. Από το «υπάρχουν πολλά ΜΜΕ» καταλήγει στο «άρα υπάρχει ελευθερία». Ένα άλμα λογικής που δεν στέκει ούτε για δευτερόλεπτο.

Γιατί τι πραγματικά περιγράφει; Ένα τοπίο όπου δεκάδες –αν όχι εκατοντάδες– ιστοσελίδες λειτουργούν ως φθηνές «γαλέρες» αναπαραγωγής κυβερνητικής γραμμής. Μέσα ενημέρωσης που δεν ερευνούν, δεν αποκαλύπτουν, δεν συγκρούονται με την εξουσία, αλλά ζουν από κρατική διαφήμιση, από «χορηγίες» και από την ανοχή ενός συστήματος που τα χρειάζεται ακριβώς γι’ αυτό που είναι: μηχανισμοί προπαγάνδας. Είναι κοινό μυστικό επίσης, ότι είναι εκατοντάδες απ’ τους χιλιάδες μετακλητούς υπαλλήλους που έχει προσλάβει το καθεστώς Μητσοτάκη, ασχολούνται κύρια σαν γαλάζια τρολ του διαδικτύου.

Και την ίδια στιγμή, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τολμά να παρουσιάσει αυτό το οικοσύστημα ως απόδειξη ελευθερίας. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να εξισώνει τα πιο κίτρινα, χυδαία και συκοφαντικά «πρωτοσέλιδα» με την ουσία της δημοσιογραφίας, λες και η ελευθερία του λόγου ταυτίζεται με την ασυδοσία της λάσπης.

Ας μιλήσουμε καθαρά.

Η ελευθεροτυπία δεν είναι αριθμητική. Δεν είναι το πλήθος των sites, των καναλιών ή των εφημερίδων. Είναι το αν μπορείς να πεις την αλήθεια απέναντι στην εξουσία χωρίς να πληρώσεις το τίμημα. Είναι το αν ένας δημοσιογράφος μπορεί να ερευνήσει σκάνδαλα χωρίς να βρεθεί αντιμέτωπος με αγωγές, οικονομική εξόντωση ή επαγγελματικό αποκλεισμό. Είναι το αν μια αγωνιστική φωνή μπορεί να ακουστεί χωρίς να πνιγεί από τον θόρυβο της κατευθυνόμενης πληροφορίας.

Και στην Ελλάδα του 2026, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη:

Έχουμε πληθώρα ΜΜΕ, αλλά η ιδιοκτησία και η επιρροή συγκεντρώνονται σε λίγα χέρια – σε επιχειρηματικά συμφέροντα που συνδέονται άμεσα με το κράτος και απολαμβάνουν τα οφέλη του..

Έχουμε «περισσότερα ΜΜΕ από ποτέ», αλλά την ίδια στιγμή δημοσιογράφοι απολύονται, ανεξάρτητες φωνές φιμώνονται και κάθε σοβαρή κριτική βαφτίζεται «παραπληροφόρηση» για να απαξιωθεί.

Και ας μην ξεχνάμε: μιλάμε για τον ίδιο κυβερνητικό εκπρόσωπο που δεν δίστασε να απειλήσει με μηνύσεις δημοσιογράφο, επειδή οι ερωτήσεις που του τέθηκαν δεν του ήταν αρεστές. Να λοιπόν πώς αντιλαμβάνονται την «ελευθερία του λόγου»: ελευθερία υπό όρους, όσο δεν αμφισβητείται η εξουσία.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση διοργανώνει πανάκριβες φιέστες προπαγάνδας, όπως το πρόσφατο λεγόμενο «φόρουμ αλητείας», πληρωμένο από τον ελληνικό λαό, με μοναδικό σκοπό να κατασκευάσει μια εικόνα κανονικότητας και επιτυχίας. Ένα γεγονός που, αντί να πείσει, προκάλεσε κύμα αρνητικών σχολίων και χλεύης, επιβεβαιώνοντας πόσο αποκομμένη είναι η κυβερνητική αφήγηση από την κοινωνική πραγματικότητα.

Ο Μαρινάκης, στην ουσία, μας λέει: «Αφού υπάρχει πληθώρα επιλογών, υπάρχει και ελευθερία». Με την ίδια λογική, θα μπορούσε να πει κανείς ότι αφού τα ράφια των σούπερ μάρκετ είναι γεμάτα, κανείς δεν πεινάει. Μόνο που η πραγματικότητα διαψεύδει τέτοιες απλουστεύσεις.

Η πραγματική ελευθερία του λόγου είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και ουσιαστικό. Είναι το δικαίωμα του εργαζόμενου να καταγγείλει την εκμετάλλευση. Είναι η δυνατότητα του πολίτη να αποκαλύψει τη διαπλοκή. Είναι η φωνή της Αριστεράς που δεν φιμώνεται από οικονομικούς εκβιασμούς και πολιτική τρομοκρατία.

Και αυτή η ελευθερία σήμερα δεν είναι δεδομένη.

Ο Μαρινάκης δεν υπερασπίζεται την ελευθεροτυπία. Υπερασπίζεται ένα καθεστώς ελέγχου της πληροφορίας. Το άρθρο του είναι η πεπατημένη συνταγή: παίρνει μεμονωμένα παραδείγματα, τα παρουσιάζει ως γενικό κανόνα και αποκρύπτει τη βασική αλήθεια – ότι η κύρια ροή ενημέρωσης στη χώρα είναι συγκεντρωμένη, κατευθυνόμενη και βαθιά φιλοκυβερνητική.

Κι αυτό, όσο κι αν προσπαθούν να το βαφτίσουν «ελευθερία», δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια καλοστημένη ψευδαίσθηση.