Πηγή: Χρύσα Κακατσάκη – Documento

Κατά μία σατανική σύμπτωση την ίδια ώρα που η πρόεδρος διέκοπτε τη δίκη στη Λάρισα, ο Μητσοτάκης ανακοίνωνε μέτρα για την ενεργειακή κρίση. Τις δύο ειδήσεις, φαινομενικά ασύνδετες, ενώνει η κοινή κυβερνητική αντίληψη περί επικοινωνιακής διαχείρισης. Θέλει την κοινωνία στριμωγμένη και σιωπηλή μέσα στην αίθουσα, όσο απέξω η εξουσία μοιράζει vouchers για να αγοράζει χρόνο. Σαν να αρκεί μια νέα δόση αναισθητικού για να αποδυναμώσει ένα κίνημα. Επιχειρεί να καλύψει την προχειρότητα και την ακαταλληλότητα του χώρου με μια χορηγία στιγμιαίας ανακούφισης.

Όταν οι φωνές διαμαρτυρίας όλων όσοι παρευρέθηκαν ακούστηκαν μέχρι το Μέγαρο Μαξίμου και το γραφείο του Φλωρίδη, τότε η θεσμική τσαπατσουλιά συνάντησε τον ευτελισμό του πένθους. Έσπευσε λοιπόν αμέσως ο Άρειος Πάγος να μιλήσει για «αγανακτισμένους πολίτες», υπονοώντας τους συγγενείς, που δεν θέλουν να γίνει η δίκη.

Ωστόσο δικαστές και αρμόδιοι φορείς δεν υπολόγισαν το άκρως ψυχαναλυτικό δίκτυο του Χριστιανόπουλου: «και τι δεν κάνατε για να με θάψετε, όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος». Το τραύμα, όταν αναβιώνει το γεγονός που το προκάλεσε, επιστρέφει και αρχίζει πάλι να αιμορραγεί. Έτσι ο Νίκος Πλακιάς, που είχε βολέψει επικοινωνιακά την κυβέρνηση όσο στρεφόταν εναντίον της Μαρίας Καρυστιανού, ξεχείλισε από οργή βλέποντας το μπάζωμα μπροστά στα μάτια του. Όποιες κι αν είναι οι διαφορές μεταξύ των συγγενών, ο συνδετικός κρίκος του πόνου για τα παιδιά τους θα παραμένει για πάντα ακατάλυτος.

Οι κομπασμοί του Φλωρίδη για τη μεγαλύτερη σε χωρητικότητα αίθουσα και πλήρως εξοπλισμένη κατέρρευσαν από την πρώτη κιόλας μέρα, καταλήγοντας σε ακόμη ένα επιτελικό φιάσκο. Το κράτος μας επιφυλάσσει υπερπαραγωγές για τα ασήμαντα και βαθύτατη περιφρόνηση για τα σημαντικά. Υπερπαραγωγή η υποδοχή των κατοίκων από το Ντουμπάι και ο ψευδοπατριωτισμός με τους Patriot στη Σαουδική Αραβία. Αλήθεια, γιατί δεν ανέθεσαν τη χωροταξία στο ρομπότ που χαϊδολογούσε ο πρωθυπουργός ώστε να είναι αυτοματοποιημένος ο εμπαιγμός;

Σε μια χώρα όπου υπάρχουν τεράστια συνεδριακά κέντρα για να φιλοξενούν κομματικές εκδηλώσεις (όπως π.χ. το Βελλίδειο με 2.000 καθίσματα) επέλεξαν μια «πρόχειρη» αίθουσα υποέργου κόστους που προαναγγέλλει ένα προκαταβολικό αίσθημα αδικίας. Εφόσον ήξεραν εκ των προτέρων τον αριθμό των εμπλεκομένων, λογικό είναι να υπερείπει καχυποψία της πολιτικής σκοπιμότητας. Στα περιορισμένα τετραγωνικά συνθλίβονται η μνήμη, το βάρος της τραγωδίας, καταχωνιάζονται οι ελπίδες για απονομή δικαιοσύνης, στριμώχνεται και αποδομείται το κοινωνικό ηφαίστειο των μαζικών συλλαλητηρίων και αναδύεται μια αίσθηση ματαιότητας για τη συνέχεια.

Οι ακατάλληλες συνθήκες, ο συνωστισμός και οι νομικίστικες κωλυσιεργίες ευνοούν την ψυχολογική βία και τις εντάσεις ώστε να κλονιστεί ο αγώνας για δικαίωση. Άλλωστε οι συγγενείς είχαν πάρει μια πρόγευση από τη δίκη για τα χαμένα βίντεο, με τη Θέμιδα να δυσανασχετεί που αδυνατούσε να διασφαλίσει την ευνομία.

Ο πολίτης επομένως μέσα από την ατιμωρησία και τις αναποτελεσματικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες ζει μια συνεχή θεσμική προδοσία. Έχει την εντύπωση ότι παρακολουθεί τη μονομαχία μεταξύ του Δίκαιου και Άδικου Λόγου από τις «Νεφέλες». Ο πρώτος, που εκπροσωπεί τις παραδοσιακές αξίες, την κλασική παιδεία, κατατροπώνεται τελικά από τον δεύτερο, που κομίζει την ανατροπή της ηθικής τάξης και τις αμοραλ συμπεριφορές με σοφιστείες και τεχνάσματα.