Νίκος Παπαδογιάννης – Documento

Πέρα από τη δίκη για το έγκλημα των Τεμπών, που θα είχε ρίξει οποιαδήποτε κυβέρνηση σε οποιαδήποτε ευνομούμενη χώρα του πρώτου, δεύτερου, τρίτου και τέταρτου Κόσμου πλην την Ελλαδάρας, ξεκινάει αύριο στο Εφετείο Αθηνών και η δίκη για την υπόθεση των Αμπελοκήπων. Ναι, πρόκειται για την δύσοσμη ιστορία με το «ένοχο» δακτυλικό αποτύπωμα που υποτίθεται ότι εντοπίστηκε σε πλαστική σακούλα σκουπιδιών μέσα σε κατεστραμμένο από έκρηξη διαμέρισμα.

Όπως έγραψε ο ακοίμητος συνάδελφος και φίλος Παναγιώτης Μένεγος: «Έχετε πέντε λεπτά να σας μιλήσω για το Νίκο Ρωμανό;»  Έχετε, βλέπω, καθώς ακόμη βρίσκεστε σε φάση πρωινού καφέ και κρουασάν. Μπορεί να είναι και δεκαπέντε τα λεπτά, αφού το διαγώνιο διάβασμα αντενδείκνυται σε τέτοιες περιπτώσεις.

Η δίκη αφορά την έκρηξη που σημειώθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2024, σε διαμέρισμα στην οδό Αρκαδίας, από την οποία ανασύρθηκε νεκρός ο 36χρονος Κυριάκος Ξυμητήρης και τραυματίστηκε βαριά η σύντροφος του (και πλέον κατηγορούμενη), με τα αρχικά Μ.Μ.  Πέντε συνολικά είναι οι κατηγορούμενοι, με κεντρικό πρόσωπο ανάμεσά τους τον γνωστό στις αρχές και διόλου εξαιρετέο Νίκο Ρωμανό.

Πρόκειται για το νεαρό που στα 16 του χρόνια είδε τον κολλητό του, Αλέξη Γρηγορόπουλο, να πέφτει νεκρός από τις σφαίρες του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα, στη δολοφονία που έβγαλε την Ελλάδα στους δρόμους τον Δεκέμβριο του 2008. Και έκτοτε έχει βρεθεί στο επίκεντρο της επικαιρότητας και της δημόσιας συζήτησης σε μια σειρά από περιστάσεις.
Ο Ρωμανός, που σήμερα είναι 33 ετών, συνελήφθη 18 ημέρες μετά την έκρηξη στους Αμπελόκηπους και από τότε παραμένει, ναι ναι, προφυλακισμένος. Εδώ και ενάμιση χρόνο, δηλαδή. Δεκαπεντέμιση μήνες, για να μη με πείτε υπερβολικό. Η εμπλοκή του στην υπόθεση, από την σύλληψη και την απαγγελία κατηγοριών ως την παρατεταμένη κράτησή του, έχει προκαλέσει πολλά ερωτηματικά όσον αφορά τη νομική, επιστημονική της τεκμηρίωση. Δανείζομαι copy/paste τη συνέχεια από το εκτεταμένο ρεπορτάζ/σχόλιο του Πάνου στην ιστοσελίδα News 247

Μέσα στα χαλάσματα

Ο Νίκος Ρωμανός, όπως κι ο συγκατηγορούμενος του Α.Κ., δεν κατηγορούνται για την έκρηξη στο διαμέρισμα. Κρατούνται για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και παράβαση του νόμου περί όπλων και εκρηκτικών. Κι αυτό γιατί ταυτοποιήθηκαν αποτυπώματά τους, εξωτερικά, σε μια σακούλα σκουπιδιών Sanitas η οποία περιείχε το ένα από τα δύο όπλα που βρέθηκαν στο διαμέρισμα των Αμπελοκήπων. Βάσει αυτού του ευρήματος, ενεργοποιήθηκε ο νόμος 187Α και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες. Να σημειωθεί ότι το όπλο μέσα στη σακούλα, ένα μαύρο πιστόλι μάρκας CZ (μαζί με έναν μεταλλικό γεμιστήρα χωρίς φυσίγγια) είναι «καθαρό», καθώς δεν βρέθηκαν πάνω του αποτυπώματα.

Για να γίνει, λοιπόν, απολύτως κατανοητό για τι πράγμα μιλάμε: Ο  Ρωμανός (και ο Α.Κ.) κατηγορείται όχι γιατί βρέθηκαν τα δακτυλικά του αποτυπώματα σε κάποιο όπλο, αλλά επειδή ταυτοποιήθηκε αποτύπωμά του στο εξωτερικό μέρος μιας μπλε νάιλον σακούλας που εντοπίστηκε μέσα στα χαλάσματα του κατεδαφισμένου, μετά την έκρηξη, διαμερίσματος. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η σακούλα περιγράφεται στα επίσημα δικαστικά έγγραφα ως «εμφανώς σκισμένη και με ίχνη ρυπαρότητας».

Όμως τα προβληματικά σημεία της δίωξης δεν εξαντλούνται στο κατηγορητήριο. Λόγω ποινικού μητρώου, αφού έχει εκτίσει ποινή για ένοπλη ληστεία και τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών, ο Ρωμανός δεν θα μπορούσε να ελπίζει σε αποφυλάκιση μέχρι τη δίκη. Ζήτησε, ωστόσο, μετατροπή της κράτησής του σε κατ’ οίκον περιορισμό με βραχιολάκι, από την στιγμή που δεν προέκυψε και κανένα επιπλέον επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον του κατά τη διάρκεια της ανακριτικής διαδικασίας.

Το πρώτο αίτημα απορρίφθηκε, το δικαστικό συμβούλιο μάλιστα υποστήριξε ότι υπήρχαν μόνο δύο αποτυπώματα (δικό του και του Α.Κ.) στη σακούλα και κανένα άλλο. Όμως, μετά από σχετικό αίτημα της ανακρίτριας μάλιστα, έγγραφο της Αστυνομίας ανέτρεψε αυτήν την παραδοχή, επιβεβαιώνοντας ότι στην επίμαχη μπλε νάιλον σακούλα υπάρχουν κι άλλα αποτυπώματα, αταυτοποίητα.

Στο δεύτερο αίτημα του Ρωμανού για βραχιολάκι, και παρά την αντίστοιχη εισαγγελική πρόταση, το δικαστικό συμβούλιο αποφάσισε εκ νέου παράταση της προσωρινής (ένας κάποιος ευφημισμός εδώ, αφού είναι μέσα 16 μήνες) κράτησής του ως το δεκαοκτάμηνο. Πρακτικά, δηλαδή, ως την έναρξη της δίκης. Με ένα σκεπτικό που μοιάζει με λογικό άλμα: αναγνωρίζει τα αποτυπώματα του Ρωμανού και του Α.Κ. ως πιο ισχυρά από τα υπόλοιπα αταυτοποίητα, τα οποία όμως τους αποδίδει χωρίς να εξηγεί επιστημονικά γιατί και πώς. Εδώ σηκώνεται ένα σοβαρό red flag: από ένα κατηγορητήριο που διαρκώς μετατοπίζεται, έχει άραγε παραβιαστεί μόνο η κοινή λογική ή και το τεκμήριο της αθωότητας;

Η πλευρά του Ρωμανού υποστηρίζει την αθωότητά του λέγοντας ότι δε θα έπρεπε να έχει καν παραπεμφθεί, αλλά να έχει απαλλαχθεί με βούλευμα αφού τα στοιχεία δεν είναι επαρκή. Κι ότι πιθανή καταδίκη του θα είναι πληγή στο δικαιικό μας σύστημα δημιουργώντας ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Ο ίδιος ο Ρωμανός στη δήλωση που είχε κάνει στις 6 Δεκεμβρίου, στην 17η επέτειο της δολοφονίας Γρηγορόπουλου και λίγες μέρες μετά τη δεύτερη παράταση της κράτησής του, είχε πει: «Εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο εξακολουθώ να είμαι μάρτυρας μιας ωμής επίδειξης ρεβανσισμού». Και εδώ, προφανώς, μπαίνουμε στην πολιτική ουσία της υπόθεσης.

Εάν ο Ρωμανός είναι ένοχος, προφανώς να πληρώσει. Ένοχος βάσει στοιχείων όμως, όχι λόγω της φήμης και του παρελθόντος του. Ένοχος με στέρεες αποδείξεις κι όχι ως συνήθης ύποπτος που «για να υπάρχει το όνομά του στην δικογραφία… ε, κάτι θα ‘χει κάνει», όπως με την ευγενική μιντιακή χορηγία έχει παρουσιαστεί στην κοινή γνώμη.

Στην ενήλικη ζωη του ο Ρωμανός είναι κάτι σαν πρωταγωνιστής ενός video game που λέγεται «ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΗ», μοιάζει με avatar που προχωράει από πίστα σε πίστα του. Πρώτα είδε τον φίλο του να πεθαίνει κυριολεκτικά στα χέρια του (σε ένα γεγονός που ακόμα και όσοι το επικαλούμαστε, δεν μπορούμε να το συνειδητοποιήσουμε πλήρως), στη συνέχεια πέρασε στην παρανομία, συνελήφθη και διασύρθηκε μελανιασμένος από το ξύλο στα κεντρικά δελτία ειδήσεων σε μια ντροπιαστική στιγμή όπου η ελληνική δικαιοσύνη έγινε ελληνική τηλεόραση. Ή και το αντίθετο.

Φυλακίστηκε, στερήθηκε το δικαίωμα στην άδεια για εκπαιδευτικούς λόγους, χρειάστηκε να κάνει 30 ημέρες απεργία πείνας το 2014 για να το κερδίσει ξανά, εξέτισε την ποινή, αποφυλακίστηκε και προσπάθησε να πάρει πίσω τη ζωή του. Μια ζωή από την οποία, σήμερα που μιλάμε, έχει χάσει άλλους 16 μήνες επειδή δεν υπήρξε κάποιος να τολμήσει να τον βγάλει από τη φυλακή.

Ούτε ο Ρωμανός, ούτε κανένας Έλληνας πολίτης μπορεί να είναι όμως περιφερόμενο τρόπαιο ενός εκδικητικού κράτους ή επικοινωνιακή εφεδρεία οποιασδήποτε κυβέρνησης θέλει να συνομιλήσει με τα πιο συντηρητικά/οπισθοδρομικά ακροατήρια που η ίδια συντηρεί. Μετά την (πρόωρη λόγω καλής συμπεριφοράς) αποφυλάκισή του, το 2019, ο Νίκος Ρωμανός υπήρξε τυπικός στις υποχρεώσεις απόλυσής του, δεν απασχόλησε τις αρχές, δεν έριξε με κανέναν τρόπο λάδι στη φωτιά.

Είναι ένας άνθρωπος που όπως ο ίδιος είπε στην απολογία του, για την παρούσα υπόθεση, «έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του στη φυλακή». Έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη των πράξεών του, έχει πληρώσει χάνοντας για έξι χρόνια την ελευθερία του και δικαιούται την ευκαιρία να ξαναχτίσει τη ζωή του. Είναι θέμα πολιτισμού το ελληνικό κράτος να μην του βάζει εμπόδια, είναι απαράδεκτο να απαιτεί εμμέσως δημόσια πολιτική μεταμέλεια. Δεν συμβαίνει άλλωστε σε όλους τους αντιεξουσιαστές να τους προκύπτουν στην πορεία δουλειές με φούντες και να αλλάζουν κοσμοθεωρία…

Να παίζει το τρανζίστορ

Ο συνάδελφος σημειώνει ότι το –διόλου αμελητέο- κύμα αντίδρασης δεν είναι η  «αναμενόμενη»/«αντανακλαστική» υποστήριξη εξ αριστερών: άνθρωποι με δημόσιο λόγο οριζοντίως του πολιτικού φάσματος αμφισβητούν ανοιχτά ότι στην υπόθεση τηρούνται οι αρχές ενός σύγχρονου κράτους δικαίου. Δεν πρόκειται δηλαδή για αυτόματη «επαναστατική γυμναστική» αλλά προκύπτει από την ψυχρή εκτίμηση των δεδομένων. Νομικοί έχουν αμφισβητήσει τη βάση του κατηγορητηρίου, πανεπιστημιακοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό έχουν δημοσιεύσει κείμενο υποστήριξης του Ρωμανού, συλλογικότητες απ’ όλη την Ευρώπη έχουν κινητοποιηθεί ενόψει της επικείμενης δίκης.  Και συνεχίζει το ρεπορτάζ του Παν. Μένεγου:

Η δίκη της υπόθεσης των Αμπελοκήπων, έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά από δίκες στις οποίες μοιάζει να διακυβεύεται κάτι μεγαλύτερο από αθώους κι ενόχους. Φαίνεται μικρότερης εμβέλειας, όμως έτσι όπως προσωποποιείται στον Ρωμανό (χωρίς να εξαντλείται σε εκείνον) έχει κι αυτή τη σημασία της για το δημόσιο συμφέρον, μαζί με τις δίκες των Τεμπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ, των υποκλοπών και φυσικά της Χρυσής Αυγής που ολοκληρώθηκε πριν λίγες εβδομάδες.

Οι δικαστικές αποφάσεις δεν είναι ούτε καλές ή κακές, είναι πάντα αυτές που είναι. Όμως το τελικό άθροισμα αυτών των υποθέσεων, με όλες τις βαριές σκιές για μεθόδευση/συγκάλυψη/στοχοποίηση κατά την διερεύνησή τους, θα πει και την τρέχουσα ιστορία για την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Ξέρετε, χτυπάει άσχημα όταν σε κάποιες περιπτώσεις ο κατηγορούμενος καλείται να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας, ενώ σε άλλες στρογγυλοκάθεται στη μέση του δωματίου και όλοι κάνουν πώς δεν τον βλέπουν…

Ντρίγκι ντρίγκι

Μη κοιτάζετε αλλού, σε εσάς απευθύνεται το σχόλιο, σε εσάς και εγώ. Στο όνομα ποιας νοικοκυροσύνης, ποιου νόμου και ποιας τάξης ανέχεστε αυτόν τον νομικό και κοινωνικό ξεπεσμό; Από ποιον ακριβώς θα ζητήσετε χείρα βοηθείας μεθαύριο που η «δικαιοσύνη» (ή η αστυνομία) θα στοχοποιήσει εσάς με μία σακούλα του Σκλαβενίτη επειδή σας είδε άπλυτο και δεν της άρεσε η φάτσα σας; Ή ίσως το παιδί σας; Ή επειδή γράφετε πύρινα άρθρα στηλιτεύοντας τα κακώς κείμενα; Ή επειδή απλώς τα διαβάζετε και τα μοιράζεστε με φίλους στο Facebook; Ή επειδή σας είδαν ασφαλίτες σε κάποια πορεία διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, του Φύσσα, των 57 των Τεμπών;

Αφήστε, ξέρω, ξέρω. Να παίζει το τρανζίστορ τ’ αμερικάνικα και να φοράμε ξένοιαστοι τα πουκαμισάκια τα κοντομάνικα, χωρίς να σκοτίζει τίποτε το μυαλουδάκι μας. Προσοχή μόνο μη πέσει στα κεφάλια μας κανένας αδέσποτος αμερικάνικος πύραυλος, εκεί που βλαστημάμε τους μουλάδες με σάουντρακ ντρίγκι ντρίγκι μάνα μου, σταλιά σταλιά κι αχόρταγα τα πίνω τα φιλιά σου. Κλαίμε τη Μαρινέλλα τώρα, δεν περισσεύει χρόνος για να σκεφτούμε.

Σας αφήνω τώρα, γιατί έχω να πάω σε κηδεία νέου ανθρώπου. Πάλι. Για τρίτη φορά μέσα σε ενάμιση μήνα. Εάν δεν μας πεθάνει πριν την ώρα μας αυτή η ζωή, δεν θα μας πεθάνει ποτέ κανένας και τίποτα. Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Ίσως.