Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν φτωχές, σχεδόν ανήμπορες μπροστά σε μια τέτοια τραγωδία.
Η είδηση ότι δεν τα κατάφερε ούτε η δεύτερη 17χρονη από την Ηλιούπολη μετατρέπει οριστικά ένα σοκ σε συλλογικό πένθος. Δύο παιδιά, δύο κορίτσια που βρίσκονταν στην αρχή της ζωής τους, χάθηκαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα αφήνοντας πίσω οικογένειες διαλυμένες, φίλους συντετριμμένους και μια κοινωνία που παρακολουθεί αποσβολωμένη.
Και πράγματι, συντρόφια, κάποια στιγμή αναρωτιέσαι τι άλλο μπορεί να γραφτεί, απ’ όσα έχουμε αναφέρει γι’ αυτό το γεγονός.. Γιατί δεν υπάρχουν εύκολες εξηγήσεις, ούτε «έξυπνες» αναλύσεις που να μπορούν να χωρέσουν τον πόνο τέτοιων γεγονότων.
Ισως το μόνο που αξίζει να ξαναειπωθεί είναι πως αυτή η κοινωνία παράγει ολοένα και περισσότερη μοναξιά, ασφυξία και αδιέξοδο για τους νέους ανθρώπους. Παιδιά μεγαλωμένα μέσα στην ανασφάλεια, στην πίεση, στον φόβο για το μέλλον, στην έλλειψη ουσιαστικής στήριξης και επικοινωνίας. Σε έναν κόσμο που απαιτεί συνεχώς «αντοχές» από εφήβους που πολλές φορές παλεύουν σιωπηλά με βάρη αόρατα στους περισσότερους γύρω τους.
Και τότε έρχεται η υποκρισία των τηλεοπτικών παραθύρων. Οι ίδιοι μηχανισμοί που καθημερινά συνθλίβουν ανθρώπους με τοξικότητα, κυνισμό και κοινωνική βαρβαρότητα, ξαφνικά «συγκλονίζονται» on camera και αναζητούν εύκολες απαντήσεις που δεν υπάρχουν.
Υπάρχει μόνο η ανάγκη να μη συνηθίσουμε τέτοιες ειδήσεις. Να μη μετατραπούν δυο χαμένες παιδικές ζωές σε ακόμη έναν αριθμό στο δελτίο ειδήσεων.
Και υπάρχει και κάτι ακόμα: οφείλουμε να θυμόμαστε ότι πίσω από τους τίτλους υπήρχαν δύο παιδιά. Οχι «περιστατικά». Οχι «υποθέσεις». Δύο κορίτσια 17 χρονών που δεν πρόλαβαν να ζήσουν τη ζωή που είχαν μπροστά τους.
0 Comments