✍️ Γράφει ο Ανδρέας Παλαιολόγος – Από τη σπίθα στη φλόγα

Θα ακολουθήσει σειρά προσωπικής αρθογραφίας με σκοπό την συμβολή στον δημόσιο διάλογο που ανοίγει η Λαϊκή Δράση- Ομάδα Κομμουνιστών – Αγωνιστών, στην οποία συμμετέχω:

Στο πλαίσιο αυτού του διαλόγου τα κείμενα απηχούν τις αμιγώς προσωπικές μου απόψεις – προσεγγίσεις σε σχέση με όλα τα ζητήματα που θα καταπιαστώ:

1) Επιστημονικός Σοσιαλισμός VS Ουτοπικός Σοσιαλισμός

Αν συνοψίζαμε αυτή την αντίθεση στο σήμερα και την εθνική πραγματικότητα,
θα λέγαμε:
Με τον Επιστημονικό Σοσιαλισμό είναι όσοι ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ και με τον ΟΥΤΟΠΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ όσοι θέλουν να αγωνιστούν.
Το ερώτημα που τίθεται είναι όσοι θέλουν να νικήσουν θέλουν να αγωνιστούν και αντίστροφα όσοι θέλουν να αγωνιστούν, θέλουν να νικήσουν;
Το άρθρο που ακολουθεί απευθύνεται σε όσους θέλουν να νικήσουν και όχι να αγωνιστούν.

2) Μια βουτιά στον ιστορικό χρόνο της ταξικής πάλης για το διεθνές και ελλαδικό κομμουνιστικό κίνημα

Α) Η ειρηνική συνύπαρξη ως πεδίο ανατροπής της Πολιτικής Οργανωτικής Ένωσης των Μαρξιστών – Λενινιστών:
Ρεβιζιονισμός = Αναθεώρηση, δηλαδή άρνηση της επιστημονικής κοσμοθεωρίας του Μαρξισμού- Λενινισμού, του πυρήνα του επαναστατικού Μαρξισμού, ότι η μετάβαση από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό, δεν μπορεί, παρά να είναι, ένοπλη και επαναστατική.

Β) Ο ρεβιζιονισμός, ως φιλοσοφικό και ιδεολογικό καρκίνωμα του Μαρξισμού – Λενινισμού, αποκρυστάλλωνε την αντεπανάσταση και την αναδιαμόρφωση της πραγματικής άσκησης της προλεταριακής εξουσίας, με λίγα λόγια την πλήρη και οριστική καταστροφή της εργατικής εξουσίας.
Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως αυτή η στρατηγική δεν έχει καμία σχέση με την μερική – σε καιρό παγκοσμίου πολέμου και επέλαση του ιμπεριαλισμού – ναζισμού, αναδιάταξη των όρων άσκησης εξουσίας με πιο εμφανή τον ρόλο του ΚΚΣΕ παρά των ίδιων των εργατικών συμβουλίων, των σοβχόζ και των κολχόζ.

Γ) Σε αυτό το πλαίσιο, η κυριαρχία του ρεβιζιονισμού στο 20ο Συνέδριο, σήμαινε, ουσιαστικά, την αλλαγή της τάξης που πρωτοπορεί μέσα στο Κόμμα, συνεπακόλουθα, την συνολική στροφή του ΚΚΣΕ από τα συμφέροντα βαθέματος της σοσιαλιστικής εξουσίας στον δρόμο για τον κομμουνισμό και την αντεπανάσταση που οδήγησε στην επαναφορά στον καπιταλισμό.

Δ) Φανταστείτε, λοιπόν, αν κάτι τέτοιο συνέβη στο μπαρουτοκαπνισμένο κομμουνιστικό Κόμμα και κίνημα της ΕΣΣΔ γενικά και της Ρωσίας ειδικά και την έκταση του τεμαχισμού που προκλήθηκε, τι σήμαινε αυτό για το Ελλαδικό Κομμουνιστικό Κόμμα, που δέχθηκε πρώτο την επίθεση του Ρεβιζιονισμού και παρά την ηρωική στάση του μοναδικού επαναστάτη ηγέτη του ΚΚΕ, του Νίκου Ζαχαριάδη, ηττήθηκε.

Ε) Ένα Κομμουνιστικό Κόμμα, προερχόμενο από μία ηττημένη επανάσταση λόγω της επέμβασης του ξενικού ιμπεριαλισμού ( ΗΠΑ) να διαλύεται για να πειθαρχήσει στο νέο STATUS QUO της αντεπανάστασης μέσα στους κόλπους του κομμουνιστικού κινήματος.
Μια πραγματική δρακογενειά κομμουνιστών επιλέγει να δώσει τον δικό της αγώνα είτε μένοντας μέσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος είτε ακολουθώντας την διεθνή τάση του κομμουνιστικού κινήματος και της Κινεζικής Επανάστασης.

Σε αυτό το πλαίσιο, οφείλω να δηλώσω, πως υπερασπίζομαι σε επίπεδο ιστορικής στιγμής τους κομμουνιστές που παρέμειναν εντός του ΚΚΕ και τον Σωτήρη Πέτρουλα.

Αντιλαμβάνομαι, ωστόσο, ότι και η άλλη επιλογή, όσο δυσβάσταχτη σε πολιτικό και ψυχολογικό επίπεδο και αν υπήρξε, ήταν επιλογή δομημένη τόσο πάνω στον άξονα της διεθνούς πολιτικής κατάστασης όσο και στην αναγκαιότητα της κομμουνιστικής προοπτικής, για αυτό και στέκω με ιστορικό πολιτικό σεβασμό.

ΣΤ) Αυτή η συντριπτική διάσπαση και ο τεμαχισμός του κομμουνιστικού υποκειμένου σε διαφορετικές οργανώσεις που διεκδικούσαν για τον εαυτό τους το ιδεολογικό μονοπώλιο της ορθότητας του Λενινισμού, κρύβει σε όλη του την πτυχή σημεία πραγματικότητας και σημεία έλλειψης της πραγματικότητας.
Στην τελική, τα πράγματα έχουν πάντα δύο όψεις.
Παίρνοντας αυτό σαν δεδομένο, ωστόσο, οφείλουμε ( αν το αντιλαμβανόμαστε) να εξάγουμε και το εξής συμπέρασμα:
Έξω από την πολιτική – οργανωτική ενότητα του Ενιαίου Κομμουνιστικού Κόμματος, η διάσπαση και η δημιουργία πολλαπλών πυρήνων και οργανώσεων, έφερε και πολλαπλά χούγια, στην κάθε τάση, με αποτέλεσμα να διαμορφώσει αντίστοιχη φυσιογνωμία και στάση, ανάλογα με το που και για πόσο καιρό πορεύτηκε.

Ζ) Στο κρίσιμο ερώτημα, του αν μπορεί να ανασυγκροτηθεί το ελλαδικό κομμουνιστικό κίνημα και να δημιουργηθεί νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, απαντάω καθαρά πως ΝΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ.
Όχι ως αυταξία και αυτοεπιβεβαίωση μίας ιστορικής κομμουνιστικής γραμμής ( της Τρίτης Διεθνούς) που γιγάντωσε το σοσιαλιστικό λαϊκό δημοκρατικό στρατόπεδο και απέδειξε στην πράξη την ορθότητα της μέσα από το βασικό συστατικό που καταγράφει την ιστορία, δηλαδή την ΝΙΚΗ απέναντι στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο.

Για να γίνει ωστόσο αυτό, χρειάζεται δύο βασικές παραδοχές και ένας πολιτικός ακρογωνιαίος λίθος:

1) Δεν μπορεί να υπάρξει ολοκληρωμένο κομμουνιστικό υποκείμενο έξω από ένα Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα.

2) Ένα Πραγματικό Κομμουνιστικό Κόμμα εκπαιδεύει τα μέλη του να καθοδηγούν και να ασκούν την εργατική λαϊκή εξουσία, ως πρωτοπορία και αντίστροφα αντιπαραβάλλουν αυτή την πολιτική, ιδεολογική, μεθοδολογική σχέση, στο εσωτερικό τους.

Σε τι πρέπει να μας οδηγήσει αυτή η παροδοχή; Ότι σήμερα, στην Ελλάδα, αν αναγνωρίσουμε ότι δεν υπάρχει ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ και αν αποδεχθούμε την άνω πραγματική πολυδιάσπαση του κομμουνιστικού υποκειμένου, δεν υπάρχουν ολοκληρωμένοι κομμουνιστές, παρά μόνο ψηφιδωτά.
Αυτά μπορούν να συνενωθούν μόνο μέσα από την αποδοχή αυτής της συνθήκης αφενός και αφετέρου από την διάρθρωση ενός αντίστοιχου στρατηγικού σχεδίου που μέχρι να ολοκληρωθεί ΔΕΝ ΘΑ ΣΗΜΑΝΕΙ την απομάκρυνση τους από την ταξική – λαϊκή πάλη.

Αν λοιπόν αποδεχθούμε αυτή την συνθήκη και ταυτόχρονα την εντάξουμε στην σημερινή ιστορική περίοδο της ταξικής πάλης( ιμπεριαλισμός που σαπίζει- νέα δυνατότητα για επαναστάσεις), θα πρέπει να κατανοήσουμε το εξής απλό: Αυτό δεν θα αλλάξει ούτε σύντομα ούτε άμεσα, γιατί αποτελεί ιστορική πραγματικότητα του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος.

Άρα; Αν πρέπει να συμφωνήσουμε σε ένα βασικό πολιτικό υλικό, για την ανασυγκρότηση του κοινού σπιτιού των κομμουνιστών, αυτό θα πρέπει να είναι το εξής: Να κάνουμε ξανά το σφυροδρέπανο επικίνδυνο, όχι μέσα από την επικκλήση αυτών των φυσιογνωμιών και των κομμουνιστικών παραδόσεων που έδωσαν στο παγκόσμιο κομμουνιστικό και ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα την ακτινοβολία και την λάμψη του, αλλά στο εδώ και τώρα.
Δομικό Συστατικό και Ακρογωνιαίος Λίθος σε αντιληψιακό επίπεδο για την Νέα Οργάνωση των Μαρξιστών- Λενινιστών σε καιρούς σήψης και σαπίσματος του ιμπεριαλισμού, είναι να χτιστεί πάνω στην πολιτική και υλική προοπτική της νίκης, στο εδώ και τώρα.

Με λίγα λόγια, για να νικήσουμε πρέπει να αποφασίσουμε ότι μπορεί να υποστούμε τακτικές ήττες σε αυτή την διαδρομή, άρα να δώσουμε μάχες απτές και στο τώρα.

Και να συμφωνήσουμε ότι κάθε μάχη, κάθε μικρή νίκη και ήττα, θα αποτελούν πεδίο ανασύνταξης για την επίτευξη της δημιουργίας του στρατηγικού σκοπού, δηλαδή του Κομμουνιστικού Κόμματος της σημερινής εποχής, που να οδηγήσει στην νίκη της στρατηγικής, δηλαδή της ανατροπής της ξενόδουλης ντόπιας ολιγαρχίας και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης στον τόπο μας σε συνάρτηση με την πάλη των λαών όπου γης.

*Τέλος του πρώτου άρθρου:

Υ.Γ. ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ.

Ερώτημα για δυνατούς λύτες: Με ποιους έκανε παρέα ο Στάλιν στην ληστεία της Τιφλίδας;