Το αστικό πολιτικό σκηνικό σαπίζει με επιταχυνόμενους ρυθμούς. Οι αντιφάσεις και οι εσωτερικές συγκρούσεις του συστήματος γεννούν συνεχώς νέα πολιτικά «μορφώματα», όχι για να αλλάξει η ουσία της πολιτικής, αλλά για να διασωθεί το ίδιο το καθεστώς της εκμετάλλευσης: η κυριαρχία του κεφαλαίου, η βαθιά εξάρτηση από τον αμερικανικό παράγοντα και η αδιάκοπη επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα.

Σύμφωνα με σημερινό ρεπορτάζ του in.gr, ο Αντώνης Σαμαράς διαθέτει ήδη έτοιμο μηχανισμό που μπορεί να στήσει νέο κόμμα ακόμη και μέσα σε τέσσερις ημέρες. Παράλληλα, βρίσκονται σε εξέλιξη επαφές με στελέχη από διάφορους πολιτικούς χώρους, πέρα από τον στενό πυρήνα της ΝΔ. Και όπως επισημαίνουν πρόσφατα δημοσιεύματα της «Καθημερινής», η κάθοδος ενός νέου δεξιού σχηματισμού υπό τον πρώην πρωθυπουργό στις επόμενες εκλογές θεωρείται πλέον σχεδόν δεδομένη, κι’ αυτό έχει δημιουργήσει αναστάτωση στο Μέγαρο Μαξίμου..

Καμία έκπληξη.

Αυτή είναι η πάγια λειτουργία του αστικού πολιτικού συστήματος. Όταν η βασική δύναμη διαχείρισης της εξουσίας — σήμερα η ΝΔ του Μητσοτάκη — εμφανίζει σημάδια φθοράς, χάνει κοινωνικά στηρίγματα και δυσκολεύεται να εγγυηθεί με σταθερότητα την ταξική κυριαρχία, τότε ενεργοποιούνται οι εφεδρείες του συστήματος. Ο Σαμαράς, πολιτικός που υπηρέτησε με συνέπεια τις πιο σκληρές νεοφιλελεύθερες επιλογές, τα μνημόνια, την καταστολή, την πρόσδεση σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, εμφανίζεται ξανά ως «λύση» για το συντηρητικό ακροατήριο που θεωρεί τον Μητσοτάκη «πολύ κεντρώο» ή ακόμη και… «πολύ αριστερό».

Πίσω όμως από το λεγόμενο «κόμμα Σαμαρά» δεν κρύβεται τίποτα το καινούργιο.

Πρόκειται για μια προσπάθεια αναδιάταξης του δεξιού στρατοπέδου, ένα παιχνίδι ισορροπιών και εσωτερικών εκβιασμών μέσα στην ίδια την παράταξη της αστικής εξουσίας. Στόχος είναι να πιεστεί η ΝΔ, να αποδυναμωθεί εκλογικά, να εξαναγκαστεί σε κυβερνητικές συνεργασίες ή σε νέα σχήματα διαχείρισης, χωρίς όμως να τεθεί ποτέ σε αμφισβήτηση η συνολική κυριαρχία του συστήματος.

Η αμερικανική σφραγίδα είναι επίσης παρούσα. Ο Σαμαράς διατηρεί διαχρονικά στενές σχέσεις με τα αμερικανικά κέντρα επιρροής και την πρεσβεία. Το νέο μόρφωμα δεν πρόκειται να έχει κανένα «αντισυστημικό» χαρακτηριστικό. Αντίθετα, θα λειτουργήσει ως ακόμη ένα πολιτικό εργαλείο υπέρ των ευρωατλαντικών σχεδιασμών, της ΝΑΤΟϊκής εμπλοκής, των εξοπλιστικών προγραμμάτων και της γεωπολιτικής υποταγής.

Η λεγόμενη «πατριωτική» ρητορική τους είναι απλώς το περιτύλιγμα. Πίσω από τις σημαίες και τις κορώνες περί «έθνους» θα συνεχιστεί η ίδια αντιλαϊκή πολιτική: ιδιωτικοποιήσεις, διάλυση κοινωνικών κατακτήσεων, λιτότητα για τους εργαζόμενους, προνόμια και κρατικό χρήμα για το μεγάλο κεφάλαιο.

Για την Αριστερά και το εργατικό – λαϊκό κίνημα, οι εξελίξεις αυτές δεν αποτελούν πεδίο μικροκομματικών αυταπατών. Δεν αλλάζει ο βασικός αντίπαλος. Εχθρός δεν είναι μόνο ο Μητσοτάκης ή ένα συγκεκριμένο δεξιό πρόσωπο, αλλά συνολικά το αστικό μπλοκ εξουσίας, με όλες τις εκδοχές και τις εφεδρείες του — από τον «φιλελεύθερο εκσυγχρονισμό» μέχρι τον πιο σκληρό εθνικιστικό και ακροδεξιό πυρήνα.

Καμία αναμονή, καμία αυταπάτη από τις εσωτερικές ανακατατάξεις της Δεξιάς.

Η απάντηση βρίσκεται στους δρόμους, στους χώρους δουλειάς, στις σχολές και στις γειτονιές. Στη μαζική λαϊκή πάλη απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική, στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση, στον φασισμό και τον ρατσισμό που το σύστημα θα επιχειρήσει ξανά να αξιοποιήσει ως βαλβίδα εκτόνωσης της κρίσης του.

Μόνο ένα ισχυρό, ταξικό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα μπορεί να μετατρέψει τη σήψη του πολιτικού συστήματος σε δύναμη ανατροπής.