Η Ελλάδα των δύο μέτρων και δύο σταθμών: Πλειστηριασμοί για τους φτωχούς, διαγραφές για τους ισχυρούς

Πριν από λίγες μέρες μάθαμε ότι άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους σε πλειστηριασμούς για οφειλές λίγων χιλιάδων ευρώ. Συνταξιούχοι, άνεργοι, εργαζόμενοι που βρέθηκαν σε οικονομικό αδιέξοδο αντιμετωπίζουν ένα κράτος αμείλικτο, ένα κράτος που δεν γνωρίζει ούτε έλεος ούτε δεύτερη ευκαιρία όταν απέναντί του βρίσκεται ο απλός πολίτης.

Την ίδια στιγμή, αποκαλύπτεται μια υπόθεση που δείχνει με τον πιο ωμό τρόπο ποιοι είναι οι πραγματικοί ευνοημένοι αυτού του συστήματος.

Το ελληνικό Δημόσιο προχώρησε ουσιαστικά στη διαγραφή του μεγαλύτερου ιδιωτικού χρέους που έχει καταγραφεί ποτέ στα βιβλία της ΑΑΔΕ. Πρόκειται για την «Ακρόπολις Χρηματιστηριακή», την εταιρεία που είχε βρεθεί στο επίκεντρο του σκανδάλου των δομημένων ομολόγων την περίοδο 2005-2006. Το πρόστιμο που είχε επιβληθεί το 2007 ανερχόταν σε 5,5 δισεκατομμύρια ευρώ και, μαζί με τόκους και προσαυξήσεις δύο δεκαετιών, είχε φτάσει στο αστρονομικό ποσό των 15,4 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Και όμως, μετά από είκοσι χρόνια δικαστικών διαδικασιών, το πρόστιμο μηδενίστηκε στην πράξη και το μεγαλύτερο μέρος του χρέους διαγράφηκε. Εκεί όπου για έναν συνταξιούχο ή έναν μικροεπαγγελματία ενεργοποιούνται άμεσα κατασχέσεις λογαριασμών και πλειστηριασμοί, για τους μεγάλους οικονομικούς παίκτες υπάρχει πάντα ο χρόνος, η ανοχή και τελικά η διέξοδος.

Δεν πρόκειται για μια «τεχνική» ή «νομική» υπόθεση. Πρόκειται για μια πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα που αποκαλύπτει τον ταξικό χαρακτήρα του κράτους. Ένα κράτος που εμφανίζεται αδυσώπητο απέναντι στους αδύναμους, αλλά εξαιρετικά επιεικές απέναντι σε όσους διαθέτουν οικονομική ισχύ, πολιτικές διασυνδέσεις και πρόσβαση στους μηχανισμούς εξουσίας.

Όταν ένας άνεργος χάνει το σπίτι του για λίγες χιλιάδες ευρώ και την ίδια στιγμή διαγράφονται δισεκατομμύρια από υποθέσεις που συγκλόνισαν τη δημόσια ζωή, τότε κανείς δεν μπορεί να μιλά για ισονομία. Τότε επιβεβαιώνεται αυτό που η καθημερινή εμπειρία των λαϊκών στρωμάτων γνωρίζει πολύ καλά: οι νόμοι και οι μηχανισμοί του κράτους δεν λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο για όλους.

Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της «δικαιοσύνης» τους. Σκληρή για τον φτωχό, βολική για τον ισχυρό. Και όσο αυτή η κατάσταση παρουσιάζεται ως φυσιολογική, τόσο θα βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα σε μια κοινωνία που πληρώνει συνεχώς το λογαριασμό και σε μια οικονομική ελίτ που φαίνεται να απολαμβάνει μόνιμη ασυλία.