Υπάρχουν στιγμές που η αλήθεια ξεγλιστρά ακόμη και από τις σελίδες των εφημερίδων που παραδοσιακά εκφράζουν το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει και με το σημερινό σχόλιο του Σταύρου Παπαντωνίου στην Καθημερινή.

Το κείμενο δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνειών. Παραδέχεται ότι η Νέα Δημοκρατία χάνει ψηφοφόρους προς την Ελληνική Λύση και προς τον πολιτικό χώρο που εκφράζει η Μαρία Καρυστιανού. Και μάλιστα χαρακτηρίζει αυτές τις διαρροές ως τις πιο δύσκολες για το Μαξίμου.

Η διαπίστωση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί έρχεται από έναν δημοσιογράφο που κάθε άλλο παρά μπορεί να κατηγορηθεί για αντιπολιτευτική διάθεση απέναντι στην κυβέρνηση. Όταν ακόμη και από το εσωτερικό του συστήματος αναγνωρίζεται η πολιτική αιμορραγία της ΝΔ, τότε γίνεται φανερό ότι η εικόνα της «αδιατάρακτης κυριαρχίας» αρχίζει να παρουσιάζει σοβαρές ρωγμές.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το σημείο όπου γίνεται λόγος για τους «γαλάζιους ψεκασμένους». Πρόκειται για έναν χαρακτηρισμό που χρησιμοποιήθηκε επί χρόνια από κυβερνητικά στελέχη και φιλικά προς την εξουσία μέσα ενημέρωσης για να απαξιώσουν κάθε κοινωνική αντίδραση. Όμως, όπως παραδέχεται εμμέσως το ίδιο το άρθρο, πολλοί από αυτούς που σήμερα εγκαταλείπουν τη ΝΔ δεν είναι κάποιοι «γραφικοί συνωμοσιολόγοι». Είναι άνθρωποι που μέχρι χθες την ψήφιζαν.

Γιατί απομακρύνονται;

Η κυβέρνηση μπορεί να προτιμά τις εύκολες ετικέτες, όμως οι αιτίες είναι πολύ πιο σύνθετες. Η οργή για το έγκλημα των Τεμπών και όσα ακολούθησαν, η αίσθηση συγκάλυψης πολιτικών ευθυνών, η ασφυκτική ακρίβεια που διαλύει τα λαϊκά εισοδήματα, η στεγαστική κρίση, οι συνεχείς αποκαλύψεις για σκάνδαλα και η αλαζονεία της εξουσίας έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα δυσαρέσκειας.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, το Μαξίμου επιλέγει τη γνωστή επικοινωνιακή συνταγή: όποιος διαφωνεί βαφτίζεται «λαϊκιστής», «ψεκασμένος», «συνωμοσιολόγος» ή «αντισυστημικός». Είναι μια μέθοδος που αποφεύγει τη συζήτηση για την ουσία. Αντί να απαντήσει στις καταγγελίες για διαπλοκή, για τις πολιτικές που ευνοούν τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, τις τράπεζες και τα funds, επιχειρεί να απαξιώσει όσους αμφισβητούν την κυβερνητική αφήγηση.

Το πρόβλημα, όμως, για την κυβέρνηση είναι ότι οι χαρακτηρισμοί δεν γεμίζουν το καλάθι του σούπερ μάρκετ, δεν μειώνουν τους λογαριασμούς, δεν σβήνουν την κοινωνική οργή ούτε απαντούν στα ερωτήματα για τα Τέμπη.

Και όταν ακόμη και αρθρογράφοι της Καθημερινής αναγκάζονται να παραδεχθούν ότι η ΝΔ χάνει ψηφοφόρους προς κατευθύνσεις που μέχρι χθες λοιδορούσε, ίσως το πραγματικό πρόβλημα να μην είναι οι «ψεκασμένοι». Ίσως το πρόβλημα να είναι ότι ολοένα και περισσότεροι πολίτες δεν πείθονται πλέον από το αφήγημα πως η κυβέρνηση είναι η μοναδική «σοβαρή» επιλογή.

Υ.Γ. Οι ετικέτες είναι χρήσιμες μόνο όταν αντικαθιστούν τα επιχειρήματα. Όταν η κοινωνία αρχίζει να γυρίζει την πλάτη στην εξουσία, το να αποκαλείς τους πρώην ψηφοφόρους σου «ψεκασμένους» δεν αποτελεί πολιτική απάντηση· αποτελεί ένδειξη πολιτικού αδιεξόδου.