Κάθε φορά που η κυβέρνηση επικαλείται την «υπεράσπιση της δημοκρατίας», την «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» ή το «εθνικό συμφέρον» για να δικαιολογήσει τη βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο της Ουκρανίας, αξίζει να αναρωτηθούμε: ποιος πραγματικά κερδίζει από αυτόν τον πόλεμο;

Η απάντηση δεν βρίσκεται στις τηλεοπτικές κορώνες των κυβερνητικών στελεχών ούτε στα δελτία προπαγάνδας των συστημικών ΜΜΕ. Βρίσκεται στους ισολογισμούς των εφοπλιστικών κολοσσών.

Τα στοιχεία που δημοσίευσαν οι Financial Times είναι αποκαλυπτικά και γκρεμίζουν το παραμύθι των «κυρώσεων» και της δήθεν ενιαίας στάσης της Δύσης απέναντι στη Ρωσία. Μέσα σε μόλις τρία χρόνια πολέμου, το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο αποκόμισε 3,8 δισεκατομμύρια δολάρια μεταφέροντας ρωσικό πετρέλαιο.

Ναι, καλά διαβάσατε.

Την ίδια στιγμή που οι κυβερνήσεις της ΕΕ ζητούσαν από τους λαούς να πληρώσουν πανάκριβο ρεύμα, φυσικό αέριο και καύσιμα στο όνομα των κυρώσεων, οι εφοπλιστές συνέχιζαν να μεταφέρουν το ρωσικό πετρέλαιο, αποκομίζοντας μυθώδη κέρδη. Όταν διακυβεύονται τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, οι κυρώσεις αποκτούν… ελαστικότητα και το διεθνές δίκαιο προσαρμόζεται στις ανάγκες της αγοράς.

Οι συνήθεις ύποπτοι

Στην κορυφή αυτής της χρυσοφόρας επιχείρησης βρίσκονται τα γνωστά ονόματα της ελληνικής οικονομικής ολιγαρχίας.

Η Dynacom του Γιώργου Προκοπίου φέρεται να αποκόμισε περίπου 915 εκατομμύρια δολάρια, ενώ η Olympic Shipping του Ιδρύματος Ωνάση ακολουθεί με περίπου 404 εκατομμύρια.

Δίπλα τους βρίσκονται και οι όμιλοι των Μαρινάκη, Αλαφούζου και Βαρδινογιάννη.

Δεν πρόκειται για τυχαία πρόσωπα.

Είναι οι ίδιοι επιχειρηματικοί όμιλοι που διαθέτουν ισχυρή παρουσία στα μέσα ενημέρωσης, διαμορφώνουν την κυρίαρχη πολιτική ατζέντα και παρουσιάζονται ως εκφραστές του «πατριωτισμού» και της «δυτικής συμμαχίας».

Την ώρα που τα κανάλια τους μιλούν καθημερινά για τις «αναγκαίες θυσίες» της κοινωνίας, οι επιχειρήσεις τους καταγράφουν ιστορικά κέρδη.

Η κυβέρνηση στην υπηρεσία των εφοπλιστών

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η στάση της κυβέρνησης.

Δεν περιορίστηκε στην ανοχή αυτού του καθεστώτος.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η ελληνική διπλωματία άσκησε πιέσεις προκειμένου να αφαιρεθούν ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες από την ουκρανική λίστα των επιχειρήσεων που χαρακτηρίζονταν «χορηγοί πολέμου».

Άλλη μια απόδειξη ότι το ελληνικό κράτος λειτουργεί ως πολιτικός εκπρόσωπος των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου.

Όταν κινδυνεύουν τα κέρδη των εφοπλιστών, κινητοποιούνται υπουργεία, διπλωματικοί μηχανισμοί και κρατικές υπηρεσίες.

Όταν κινδυνεύει ο λαός από την ακρίβεια, την ανεργία ή τη διάλυση της δημόσιας υγείας, η απάντηση είναι πάντα η ίδια: «δεν υπάρχουν δημοσιονομικά περιθώρια».

Δύο κόσμοι

Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι ορατό σε κάθε εργατική και λαϊκή οικογένεια.

Οι εφοπλιστές απολαμβάνουν το προκλητικό καθεστώς της συνταγματικά κατοχυρωμένης φορολογικής ασυλίας και της λεγόμενης «εθελοντικής φορολόγησης».

Οι εργαζόμενοι, αντίθετα, βλέπουν τον μισθό τους να εξαφανίζεται μέσα στις πρώτες ημέρες του μήνα.

Η ακρίβεια στα τρόφιμα, στα καύσιμα, στο ηλεκτρικό ρεύμα και στη στέγη έχει γίνει μόνιμο καθεστώς.

Τα δημόσια νοσοκομεία υποστελεχώνονται.

Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια υποχρηματοδοτούνται.

Οι κοινωνικές ανισότητες βαθαίνουν.

Και πάνω από όλα αυτά αιωρείται η ίδια προπαγάνδα: ότι «όλοι πρέπει να κάνουμε θυσίες».

Όχι.

Οι θυσίες δεν μοιράζονται ισότιμα.

Οι λαοί πληρώνουν το κόστος των πολέμων.

Οι καπιταλιστές εισπράττουν τα κέρδη τους.

Ο πόλεμος είναι μπίζνα

Η υπόθεση των ελληνικών εφοπλιστών δεν αποτελεί εξαίρεση.

Αποτελεί την πιο καθαρή έκφραση της πραγματικής λειτουργίας του καπιταλισμού.

Πίσω από τα μεγάλα λόγια περί «ελευθερίας», «δημοκρατίας» και «γεωπολιτικής σταθερότητας» κρύβεται πάντα η ίδια πραγματικότητα: οι πόλεμοι γίνονται πεδίο τεράστιων επιχειρηματικών κερδών, ενώ οι λαοί καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό με φόρους, ακρίβεια, φτώχεια και αίμα.

Αυτή είναι η ουσία του συστήματος.

Τα κέρδη ιδιωτικοποιούνται. Οι θυσίες κοινωνικοποιούνται.

Και όσο η πολιτική εξουσία παραμένει δεμένη στο άρμα του μεγάλου κεφαλαίου, τόσο θα επιβεβαιώνεται ο παλιός κανόνας του καπιταλισμού:

Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από τους πολέμους των ιμπεριαλιστών. Αυτοί που κερδίζουν είναι πάντα οι έμποροι του πολέμου και οι οικονομικές ελίτ που θησαυρίζουν πάνω στα ερείπια και στο αίμα των λαών.