Η 20ή Αυγούστου 2025 καταγράφηκε με μελανά γράμματα στην ιστορία της Γάζας. Ήταν η ημέρα κατά την οποία οι ισραηλινές ερπύστριες μπήκαν βαθύτερα στην καρδιά της πόλης, σηματοδοτώντας μια νέα, ακόμη πιο βάρβαρη φάση της ισραηλινής επίθεσης. Από εκεί και πέρα, η συστηματική καταστροφή, ο εκτοπισμός, η λιμοκτονία και η μαζική δολοφονία αμάχων πήραν διαστάσεις που συγκλονίζουν την ανθρώπινη συνείδηση.
Η γενοκτονία ως κρατική πολιτική
Η χερσαία εισβολή και οι διαδοχικές στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν περιορίστηκαν σε ένα συμβατικό στρατιωτικό σχέδιο. Ολόκληρες συνοικίες ισοπεδώθηκαν, νοσοκομεία και υποδομές καταστράφηκαν, εκατομμύρια άνθρωποι εκτοπίστηκαν και ο παλαιστινιακός πληθυσμός βρέθηκε αντιμέτωπος με την πείνα, την έλλειψη νερού και φαρμάκων και έναν αδιάκοπο βομβαρδισμό.
Κι ενώ η φρίκη εξελισσόταν μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου, οι κυβερνήσεις της Δύσης συνέχιζαν να παρέχουν πολιτική, στρατιωτική και διπλωματική κάλυψη στο Ισραήλ.
Η ατιμωρησία αυτή δεν λειτούργησε ως ανάχωμα. Αντίθετα, αποθράσυνε ακόμη περισσότερο την ισραηλινή ακροδεξιά.
Η «Ρωμαϊκή Αρένα» του Μπεν-Γκβιρ
Η πιο ανατριχιαστική έκφραση αυτής της πολιτικής βαρβαρότητας ήρθε μέσα από τις δηλώσεις του ακροδεξιού υπουργού Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ.
Ο ίδιος παρουσίασε εγκατάσταση που προορίζεται για την εκτέλεση Παλαιστινίων κρατουμένων και μίλησε με τρόπο που παραπέμπει περισσότερο σε θεατρική παράσταση παρά σε κρατική διαδικασία απονομής δικαιοσύνης.
Η εικόνα είναι εφιαλτική: ένας κρατικός αξιωματούχος να παρουσιάζει την εκτέλεση ανθρώπων ως θέαμα, να μιλά για κάμερες και ζωντανή μετάδοση και να αντιμετωπίζει τον θάνατο ως εργαλείο πολιτικής προπαγάνδας.
Η ίδια η ιδέα παραπέμπει ανατριχιαστικά στις ρωμαϊκές αρένες, όπου η ζωή και ο θάνατος μετατρέπονταν σε δημόσιο θέαμα για την ψυχαγωγία του πλήθους.
Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για την αρχαιότητα. Μιλάμε για τον 21ο αιώνα. Και δεν πρόκειται για μια ιδιωτική ομάδα εκτελεστών, αλλά για υπουργό ενός σύγχρονου κράτους που περιγράφει δημόσια την εκτέλεση Παλαιστινίων ως πολιτικό επίτευγμα.
Όταν ακόμη και ο θάνατος γίνεται φυλετικός
Η πιο σκοτεινή πλευρά αυτής της υπόθεσης βρίσκεται στην ίδια τη λογική της θανατικής ποινής που προωθεί η ισραηλινή ακροδεξιά: μια τιμωρία που συνδέεται ευθέως με την παλαιστινιακή ταυτότητα και εφαρμόζεται στο πλαίσιο του ισραηλινού καθεστώτος κατοχής.
Έτσι, η καταπίεση δεν περιορίζεται πλέον στην καθημερινή βία, στον αποκλεισμό, στον εκτοπισμό και στη στρατιωτική κατοχή. Αποκτά και μια ακόμη πιο αποκρουστική διάσταση: τη θεσμική διαβάθμιση της ανθρώπινης ζωής.
Ποιος αξίζει να ζήσει και ποιος μπορεί να θανατωθεί; Ποιος θεωρείται άνθρωπος με δικαιώματα και ποιος αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμος εχθρός;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέτει η πολιτική της ισραηλινής ακροδεξιάς.
Το χρέος της αλληλεγγύης
Η μετατροπή των εκτελέσεων σε δημόσιο θέαμα δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Είναι σύμπτωμα μιας βαθιάς πολιτικής και κοινωνικής αποκτήνωσης, όπου η ανθρώπινη ζωή υποβιβάζεται σε τηλεοπτικό προϊόν και η εξόντωση ενός ολόκληρου λαού επιχειρείται να παρουσιαστεί ως «ασφάλεια».
Η σιωπή απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα δεν μπορεί να αποτελεί επιλογή.
Η 20ή Αυγούστου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία μνήμης. Είναι μια ακόμη υπενθύμιση ότι η γενοκτονία στη Γάζα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια ακόμη είδηση στον καθημερινό κύκλο της ενημέρωσης.
Απέναντι στις βόμβες, την πείνα, τον εκτοπισμό και την κρατική τρομοκρατία, η απάντηση πρέπει να είναι η αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό.
0 Comments