Άλλη μία κραυγαλέα εικόνα της βαθιάς κρίσης και των αντιφάσεων του αστικού κρατικού μηχανισμού έρχεται στο φως της δημοσιότητας. Αυτή τη φορά, μέσα από αποκαλυπτικό δημοσίευμα της «Καθημερινής», με τον εύγλωττο τίτλο «“Μαφίες” χωρίς τιμωρία».

Πίσω από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις περί «πάταξης του οργανωμένου εγκλήματος» και τα επικοινωνιακά σόου της κυβέρνησης και της ΕΛ.ΑΣ., αναδεικνύεται μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα: βαριές δικογραφίες, εκατοντάδες σελίδες ανακριτικού υλικού, αποκαλύψεις για εγκληματικές οργανώσεις και εντυπωσιακές συλλήψεις, που όμως στη συνέχεια βαλτώνουν μέσα στους μηχανισμούς της Δικαιοσύνης.

Το περίφημο «ελληνικό FBI» μπορεί να παρουσιάζει ως επιτυχίες τις επιχειρήσεις εξάρθρωσης κυκλωμάτων. Όμως η υπόθεση δεν τελειώνει με τις συλλήψεις και τις κάμερες. Εκεί αρχίζει η πραγματική δοκιμασία ενός κράτους που υποτίθεται ότι θέλει να αντιμετωπίσει το οργανωμένο έγκλημα.

Και εκεί ακριβώς εμφανίζονται οι τεράστιες αντιφάσεις. Κατηγορούμενοι για ιδιαίτερα σοβαρές υποθέσεις συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται, οι ογκώδεις δικογραφίες διαβιβάζονται στις ανακριτικές αρχές, αλλά η δικαστική διαδικασία προχωρά με ρυθμούς που σε αρκετές περιπτώσεις δεν επιτρέπουν την ολοκλήρωσή της μέσα στα προβλεπόμενα χρονικά όρια. Και τότε έρχεται το 18μηνο της προσωρινής κράτησης. (Δεν έχουν βλέπετε τόσο “σοβαρές κατηγορίες” σε βάρος τους όπως ο Ν. Ρωμανός για να επέμβουν εισαγγελείς και να διατάξουν την παράταση της προφυλάκισής τους)

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: κατηγορούμενοι αποφυλακίζονται νόμιμα, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις κάποιοι εξαφανίζονται πριν ακόμη φτάσει η υπόθεση στο ακροατήριο. Έτσι, η πολυδιαφημισμένη «πάταξη του εγκλήματος» κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια διαδικασία όπου η αστυνομική επιτυχία της σύλληψης ακυρώνεται στην πράξη από τη δικαστική καθυστέρηση.  Και δεν μιλάμε για μεμονωμένες περιπτώσεις.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, πέντε σημαντικές δικογραφίες που αφορούν βαριές μορφές οργανωμένου και οικονομικού εγκλήματος παραμένουν αντιμέτωπες με μεγάλες καθυστερήσεις.

Πέντε δικογραφίες που βαλτώνουν

🔴 Εκρήξεις και κλοπές σε ATM – Ιούλιος 2021

Πρόκειται για υπόθεση εγκληματικής οργάνωσης που φέρεται να ανατίναζε ΑΤΜ με τη μέθοδο PLOFKRANT, αποκομίζοντας τεράστια χρηματικά ποσά. Στη δικογραφία περιλαμβάνονται και πρόσωπα που είχαν απασχολήσει έντονα τη δημοσιότητα. Παρά τη σοβαρότητα των κατηγοριών και τον κίνδυνο που συνεπάγονται τέτοιες επιθέσεις, η ανακριτική διαδικασία παρουσιάζει μεγάλες καθυστερήσεις και μέλη της οργάνωσης έχουν ήδη αποφυλακιστεί.

🔴 Χούλιγκαν, εκβιασμοί και ναρκωτικά – Δεκέμβριος 2024

Μια μεγάλη υπόθεση που συνδέθηκε με οπαδική βία, εκβιασμούς και διακίνηση ναρκωτικών, με τις αρχές να αξιοποιούν άρσεις απορρήτου και δεδομένα από την αποκρυπτογράφηση επικοινωνιών μέσω Sky ECC. Ωστόσο, οι καθυστερήσεις στη δικαστική διαδικασία είχαν ως αποτέλεσμα βασικοί κατηγορούμενοι να βρεθούν εκτός φυλακής μετά την παρέλευση του ανώτατου ορίου προσωρινής κράτησης. (Δεν είχαν βλέπετε, τόσο σοβαρές κατηγορίες σε βάρος τους όπως ο Νίκος Ρωμανός για να διατάζουν οι εισαγγελείς την παράταση της προφυλάκισης). 

🔴 Λαθρεμπόριο αλκοόλ – Δεκέμβριος 2024

Διεθνές κύκλωμα που φέρεται να εισήγαγε παράνομα μεγάλες ποσότητες αιθυλικής αλκοόλης από τη Βουλγαρία, προκαλώντας σημαντικές απώλειες εσόδων για το Δημόσιο. Μια υπόθεση με προφανείς οικονομικές διαστάσεις, η οποία επίσης βρίσκεται αντιμέτωπη με καθυστερήσεις στη δικαστική εξέλιξή της.

🔴 Επιχείρηση «Bazaar» – Φεβρουάριος 2025

Μια ογκώδης υπόθεση οικονομικού εγκλήματος και ξεπλύματος χρήματος, με εικονικές επιχειρήσεις και πλαστά ή εικονικά τιμολόγια να αποτελούν μέρος του ανακριτικού υλικού. Και εδώ, ο τεράστιος όγκος της δικογραφίας και η βραδύτητα της διαδικασίας δημιουργούν ένα ακόμη παράδειγμα του χάσματος ανάμεσα στις θεαματικές συλλήψεις και στην τελική απονομή δικαιοσύνης.

🔴 Λαθραία τσιγάρα – Μάρτιος 2025

Μια ακόμη μεγάλη υπόθεση, με διεθνείς διασυνδέσεις και τεράστιες ποσότητες λαθραίων προϊόντων. Μια ακόμη ογκώδης δικογραφία που καλείται να περάσει μέσα από τα γρανάζια μιας δικαστικής διαδικασίας η οποία, σύμφωνα με το δημοσίευμα, εξελίσσεται με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα.

Δεν αρκεί μια κυβέρνηση να ανακοινώνει συλλήψεις. Δεν αρκεί να οργανώνονται θεαματικές αστυνομικές επιχειρήσεις. Δεν αρκεί να παρουσιάζονται οι επικεφαλής των διωκτικών μηχανισμών μπροστά στις κάμερες και να διακηρύσσουν ότι «το οργανωμένο έγκλημα χτυπιέται στη ρίζα του». Το κρίσιμο ερώτημα είναι τι γίνεται μετά.

Γιατί εάν η υπόθεση δεν ολοκληρώνεται δικαστικά, εάν η προσωρινή κράτηση εξαντλείται και οι κατηγορούμενοι αποφυλακίζονται, εάν οι δικογραφίες συσσωρεύονται στα ανακριτικά γραφεία και οι δίκες καθυστερούν επί χρόνια, τότε η περιβόητη «επιτυχία» του κρατικού μηχανισμού μένει μισή.

Και εδώ η ταξική διάσταση του ζητήματος γίνεται αναπόφευκτη.

Γιατί η εικόνα ενός κράτους που εμφανίζεται πάνοπλο, ταχύτατο και αμείλικτο απέναντι στον εργαζόμενο που απεργεί, στον φοιτητή που διαδηλώνει, στον αγωνιστή που συμμετέχει σε μια κινητοποίηση, αλλά εμφανίζει τεράστιες καθυστερήσεις όταν απέναντί του βρίσκονται πανίσχυρα κυκλώματα με οικονομική επιφάνεια και διασυνδέσεις, δεν μπορεί παρά να γεννά σοβαρά ερωτήματα.

Άλλο πράγμα η αστυνομική καταστολή και άλλο η απονομή δικαιοσύνης. Όμως η αντίθεση ανάμεσα στην ταχύτητα με την οποία ενεργοποιούνται οι κατασταλτικοί μηχανισμοί απέναντι στις κοινωνικές διεκδικήσεις και στην αργοπορία που καταγράφεται σε ορισμένες βαριές υποθέσεις οργανωμένου εγκλήματος είναι μια αντίθεση που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Γιατί το οργανωμένο έγκλημα δεν είναι κάποια μεταφυσική δύναμη που εμφανίζεται από το πουθενά. Τρέφεται από το μαύρο χρήμα, από τη διαφθορά, από τις οικονομικές διασυνδέσεις, από τα τεράστια συμφέροντα που κρύβονται πίσω από το λαθρεμπόριο, τα ναρκωτικά, την παράνομη διακίνηση και το ξέπλυμα χρήματος.

Και όσο η κοινωνία ακούει για «μαφίες», «κυκλώματα», «βαρόνους» και «εγκληματικές οργανώσεις», αλλά στη συνέχεια βλέπει τις δικογραφίες να βαλτώνουν, είναι απολύτως εύλογο να αναρωτιέται: Ποιος τελικά φοβάται πραγματικά ακόμα και την αστική Δικαιοσύνη; Και το ερώτημα παραμένει: Ποιος προστατεύεται τελικά από ένα σύστημα που είναι τόσο γρήγορο στην καταστολή των από κάτω και τόσο αργό όταν πρέπει να αγγίξει τα μεγάλα κυκλώματα του οργανωμένου εγκλήματος;

Υ.Γ: Μπορεί η κορυφή της αστικής δικαιοσύνης να είναι πάντα ταξικά και βάρβαρα προσανατολισμένη, υπάρχουν όμως και οι “εκπλήξεις”. Οπως αυτή που τους έκανε ένα πρωτοβάθμιο δικαστήριο στην υπόθεση των Υποκλοπών.