Η φωτογραφία είναι από το σημερινό «Βήμα» και η λεζάντα που την συνοδεύει γράφει: “Οι Ταλιμπάν «έφυγαν», η μπούρκα παραμένει”.

Μήπως είναι ευκαιρία να θυμηθούμε ότι πριν από μερικά χρόνια, οι γυναίκες αυτές -για την ακρίβεια οι εικόνες τους- λειτούργησαν ως πρόσχημα για την εισβολή των Αμερικανών και των συμμάχων τους στο Αφγανιστάν, καθώς η «απελευθέρωσή» τους αναγορεύτηκε από την κυβέρνηση Μπους σε βασικό νομιμοποιητικό στόχο της «αντιτρομοκρατικής εκστρατείας» της μετά την 11η Σεπτεμβρίου;

Ηταν η εποχή που μάθαμε για την «μπούρκα» για την κακοποίηση των γυναικών στο Αφγανιστάν … (Τώρα που με «διάταγμα» της κυβέρνησης το ξύλο στις γυναίκες επιτρέπετε και σε δημόσιο χώρο, τώρα που και με νόμο η γυναίκα μπορεί να υποχρεωθεί στην ασιτία αν δεν κάθετε να την «πηδήξει» ο άντρας της όποτε θέλει …)…

Να θυμηθούμε τι γραφόταν και λεγόταν τότε;

«Ρίχνουν στην πυρά τις μπούρκες τους», πανηγύριζε τότε το «Νιούζγουικ» (12.11.2001), ενώ η Λόρα Μπους σε βαρυσήμαντο διάγγελμά της συνέχαιρε με συγκίνηση τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις για τις επιτυχίες τους που οδήγησαν στη λύτρωση τις γυναίκες του Αφγανιστάν.

Και με την ευκαιρία μα θυμηθούμε περασμένο δημοσίευμα του «Iού» της «Ελευθεροτυπίας»:

«Είναι αστείο να μιλάμε για βελτίωση των συνθηκών ζωής των γυναικών. Οι διαθέσιμοι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: το Αφγανιστάν έρχεται πρώτο στον κόσμο στη μητρική και βρεφική θνησιμότητα, το προσδόκιμο ζωής των γυναικών δεν ξεπερνά τα 43 χρόνια, ενώ ο αναλφαβητισμός τους φτάνει το 95%. Η ακραία φτώχεια και η επιβολή αυστηρών περιορισμών για τις γυναίκες από τους τοπικούς δυνάστες οδηγούν στην αναβίωση παραδοσιακών συμπεριφορών, σύμφωνα με τις οποίες οι γυναίκες αποτελούν κτήμα των ανδρών της οικογένειάς τους: σε κάποιες επαρχίες τις πουλάνε σε παιδική ηλικία ως νύφες ή τις ανταλλάσσουν με τα οικογενειακά χρέη, αλλού τις εμποδίζουν να πηγαίνουν στο σχολείο, ιδίως αν είναι παντρεμένες.

Οι “ανυπάκουες” τιμωρούνται σκληρά ως υπεύθυνες για την προσβολή της οικογενειακής «τιμής». Οι γυναίκες-θύματα ενδοοικογενειακής βίας που το σκάνε από το σπίτι τους κινδυνεύουν -όπως την εποχή των Ταλιμπάν- να κλειστούν στη φυλακή με το στίγμα της πόρνης.

Το ίδιο ισχύει συχνά και για τα θύματα των ενδημικών σε πολλές περιοχές ομαδικών βιασμών στην περίπτωση που απευθυνθούν στις αρχές για βοήθεια. Η κατάσταση αυτή θεωρείται υπεύθυνη για την ιλιγγιώδη αύξηση του αριθμού των γυναικών που αυτοκτόνησαν -επιλέγοντας συνήθως να αυτοπυρποληθούν- τα τελευταία δύο χρόνια.

Ανυπέρβλητες δυσκολίες περιμένουν τις γυναίκες που τολμούν να επιλέξουν κάπως λιγότερο “παραδοσιακό” τρόπο ζωής. Οι περιπέτειες δεκάδων -αν όχι εκατοντάδων- γυναικών που υποχρεώθηκαν να αποσύρουν την υποψηφιότητά τους στις βουλευτικές εκλογές ή που είδαν τα ψηφοδέλτιά τους να ακυρώνονται αρκούν για να ανατρέψουν τις σχετικές αμερικανικές θριαμβολογίες».