Μαχαίρωσαν στην καρδιά με τη φαλτσέτα έναν μετανάστη από το Πακιστάν. Πήγαινε με το ποδήλατο κι εκείνοι ήταν πάνω στη μηχανή. Τους… έκλεισε κι αυτοί νευρίασαν, λέει, και τον μαχαίρωσαν θανάσιμα. Οι περίοικοι και οι περαστικοί κράτησαν τον αριθμό της μηχανής και έτσι η Αστυνομία τούς βρήκε και τους συνέλαβε. Τώρα οι δράστες ενός ακόμα ακραίου ρατσιστικού εγκλήματος ετοιμάζουν τις απολογίες τους, ενώ η οικογένεια του δολοφονημένου περιμένει τη σορό του.

Κι ο υπουργός; Ο υπουργός περιμένει άραγε ψυχιατρική γνωμάτευση για να βρει τα κίνητρα; Στα σπίτια βρήκανε ρόπαλα, στιλέτα και προκηρύξεις της Χρυσής Αυγής. Οι εκτελεστές ξημερώματα βγήκαν να κυνηγήσουν κάποιο θύμα. Οπως ακριβώς συνηθίζουν τα ναζιστικά τάγματα εφόδου. Δύο χρόνια τώρα, πάνω από 800 μαχαιρώματα, ξύλο και χιλιάδες ρατσιστικές προκλήσεις και «ανεξιχνίαστες» δολοφονίες και ακόμα ψάχνουμε κίνητρα για τα ρατσιστικά εγκλήματα; Τι περιμένουν; Να τους πούνε οι δράστες ότι είναι ρατσιστές; Δεν θα το πούνε αυτό, κύριε υπουργέ. Εκτελεστές φασίστες είναι, δεν είναι ηλίθιοι!

Η στυγερή δολοφονία έγινε χωρίς αιτία χωρίς αφορμή κι ενώ ακόμα το ρατσιστικό έγκλημα για προφανείς πολιτικούς λόγους, δεν είναι ιδιώνυμο στην Ελλάδα, στη μόνη ευρωπαϊκή χώρα που δεν τιμωρείται επιβαρυντικά το ρατσιστικό έγκλημα, ούτε καν καταγράφεται επίσημα. Ο κ. Δένδιας, απασχολημένος με τα υπό κατάληψη μισογκρεμισμένα κτίρια και το κυνηγητό μεταναστών, δεν προλαβαίνει ίσως να αλλάξει τον νόμο. Η ανακοίνωσή του περί «νομιμότητας παντού» είναι πρόκληση όταν μιλάμε για δολοφονία εν ψυχρώ. Το μόνο που τον απασχόλησε χθες ήταν να απαντήσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Και καλά, ο κ. Δένδιας έχει ήδη καταθέσει τις ακροδεξιές του παρωπίδες. Οι υπόλοιποι; Οι δημοκράτες πολίτες, κομματικοί ή ακομμάτιστοι, τι κάνουν; Αν θέλουμε ισονομία στη σημερινή δημοκρατία, τότε ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα! Ολα τα θύματα ρατσιστικών επιθέσεων αυτομάτως να θεωρούνται θύματα τρομοκρατίας και να τυχαίνουν της ίδιας μεταχείρισης από το ελληνικό κράτος.

Εδώ δεν μιλάμε για άδεια μπουκάλια ή για κουκούλες, μιλάμε για μια ανθρώπινη ζωή που χάθηκε στην ευνομούμενη χώρα, όπου δεν ανέχεται ο υπουργός της Αστυνομίας «εγκληματική» μύγα στο σπαθί του. Μια χώρα στην οποία διαπομπεύονται και φυλακίζονται γυναίκες λόγω ασθένειας, συλλαμβάνονται πιτσιρικάδες πριν από τις διαδηλώσεις, προφυλακίζονται άνεργοι με χρέη 300 ευρώ και δολοφόνοι πέφτουν στα μαλακά «λόγω αυτοδικίας». Πόσους και ποιους βουλευτές ρώτησαν σήμερα μετ’ επιτάσεως οι εθνικοί μας δημοσιογράφοι για το αν καταδικάζουν τις πράξεις βίας εναντίον μεταναστών; Ντροπή! Αν όχι χθες, σήμερα να γίνει πράξη το αντιρατσιστικό μέτωπο, από όλους και με όλους.

το κύριο άρθρο της Εφημερίδας των Συντακτών (18/1/2013)