ΥΠΑΡΧΕΙ… ΛΟΓΟΣ  
        ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
    ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΣΙΤΑΣ

Υπόσχεση
(γραμμένη στην  απομόνωση στο Μπογιάτι,
τον Φλεβάρη του 1972. «Γράφτηκε
-σημειώνει ο ποιητής Αλέκος Παναγούλης-
όχι για να δικαιολογήσει τα δάκρυα
που ο πόνος και η οργή ανέβαζαν στα μάτια,
μα για να επιβεβαιώσει μια απόφαση.
Απλοϊκά γραμμένο ίσως, μα είναι ένας όρκος»

Τα ποιήματα – εκδόσεις Παπαζήση).

Τα δάκρυα που στα μάτια μας
θα δείτε ν’   αναβρύζουν
ποτέ μην τα πιστέψετε
απελπισιάς  σημάδια.
Υπόσχεση είναι μοναχά
γι’  Αγώνα υπόσχεση».
Αλέκος Παναγούλης

     Υπάρχει… λόγος  και μάλιστα σοβαρός. Οι μνήμες παραφυλάνε πάντα στη γωνία  να σκουντήξουν, όποιον σκέφτεται μα στάλα…
      «Λαοί που δεν έχουν μνήμη χάνονται» λέει μια παροιμία. Άνθρωποι με μνήμη χρυσόψαρου χαμένοι για χαμένοι από γεννησιμιού τους.  Έτσι έμαθα να αφουγκράζομαι ποιητές, με τέτοια λόγια απλά. ΄΄Τω αγνώστω ποιητή΄΄ λοιπόν. Στους ποιητές τους άγνωστους που δεν είδαν ποτέ κάτι δικό τους δημοσιευμένο… Που, όμως,  όσοι βίωσαν απαγγελίας, ξέρουν από ιερές στιγμές στα σκοτεινά της ύπαρξης… Σ’ αυτούς  που έδωσαν έναν δικό τους τόνο και λόγο αντίστασης στα μαύρα χρόνια.

 21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967

Σήμερα που χάσαμε τον ήλιο
κι είδαμε να χάνεται η ζωή,
της χαράς το φωτεινό βασίλειο
λαχταράμε απ’ το πρωί.
Σύννεφα σκεπάσαν τη λιακάδα
κι έχασε ο γρύλος  τη λαλιά,
γέμισε ο κήπος αγριάδα,
βουβαθήκαν τα πουλιά.

Αύριο θα ’ναι  Πασχαλιά και ροδαυγή,
λεύτερος ήλιος θα ζεστάνει όλη τη γη,
θα ξανανθίσουνε τα μάτια μας χαρά
θα ξαναπλώσουμε φτερά.

Λευτεριά σαν έφυγες, πονάμε
νοιώσαμε την πίκρα μαχαιριά
μέσα στην ομίχλη τριγυρνάμε
μ’ ένα βάρος στην καρδιά.
Στην αυλή μας φύτρωσαν τσουκνίδες
κι έκλεισε η πόρτα στη χαρά,
μπήκανε στο σπίτι νυχτερίδες
κι έπεσε η συμφορά.

       ΜΠΗΚΑΝΕ ΛΥΚΟΙ

Είχαμε τα’ όμορφο, μικρό σπιτάκι μας,
φτωχό το δείπνο μας και το γιατάκι μας
γλυκές οι ώρες κι όμορφα πέρναγαν
κι οι καρδερίνες γλύκες μας κέρναγαν.

Όμως μια νύχτα όλα αλλάξανε
μπήκανε λύκοι και μας ρημάξανε.

Τ’ άνθη στον κήπο μοσχοβολούσανε
πουλιά στα δέντρα γλυκολαλούσανε
τα χελιδόνια φωλιές σκαρώνανε
σπάθιζαν γύρω και μας μελώνανε.

Μια μαύρη νύχτα όλα αλλάξανε
μπήκανε λύκοι και μας ρημάξανε.

Γι’ αγάπη, γέλιο καιρό δε χάναμε
ελπίδες τρέφαμε κι όνειρα κάναμε
και στο σοκάκι το σκονισμένο μας
ακολουθούσαμε το πεπρωμένο μας.

Όμως μια νύχτα όλα αλλάξανε
μπήκανε λύκοι και μας ρημάξανε.

ΧΟΥΝΤΑ

Μια χοντρή κυρία που ‘τρωγε πολύ,
σκάλωσε στο πόστο τον καιρόν εκείνον
ύφος αγριάδα κι όψη βλοσυρή
κι είπε την Ελλάδα «Χριστιανών Ελλήνων».

Έβγαινε στη βόλτα με σιδερικά
κι έκανε στο δρόμο τόση φασαρία
είχε κάτι χέρια διόλου παστρικά
κι ούτε που νοιαζόταν για την ιστορία.

Είχε μια δική της αριθμητική
με δικό της τρόπο έκανε τις πράξεις
είχε κάτι αφέντες στην Αμερική
να τους παραδίνει όλες τις εισπράξεις.

Με σημαίες άσπρες – μπλε Ελληνικές
και σταυρούς της πίστης έραψε φουστάνια
κι άπειρες ταυτότητες φοιτητικές
κρέμασε βραχιόλια κι ακριβά γιορντάνια.

  1η ΕΠΕΤΕΙΟΣ 21ης  ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967

Η 21η Απριλίου
είναι μεγάλη μέρα,
μικρότερη απ’ τη νύχτα
αλλά, λένε, μεγάλη μέρα γιορτινή.
Την 21η Απριλίου
οι δουλοπρεπείς
γιορτάζουν τη δουλεία τους:
«βούρδουλας μας χρειαζόταν»
οι λεύτεροι
γιορτάζουν το χαμό της λευτεριάς.
Η Ελλάδα στολίστηκε τ’ ασπρογάλανά της.
Γενικός σημαιοστολισμός.
Γενικός «ενθουσιασμός».
Κι ο χωροφύλακας του τμήματος
απ’ τον ενθουσιασμό του
γυρίζει σοκάκι το σοκάκι
και γράφει:
– Τίνος είναι αυτό το σπίτι χωρίς σημαία;
– Ακατοίκητο…
– Καλά.
Την 21η Απριλίου
ημέραν «εθνικής αναγεννήσεως»
γιορτάζουμε και ‘μεις κι από τον ενθουσιασμό μας,
κρεμάμε τη σημαία μας μεσίστια.
Στραβέ χωροφύλακα
δεν βλέπεις τη μεσίστια
βλέπεις τη σημαία…
και δεν γράφεις τίποτα στο μπλοκάκι σου.

Νώντας  Κασίτας

Υ.Γ. Ο Νώντας  Κασίτας γεννήθηκε το 1930 και πέθανε στις 12 Ιουλίου 1982. Κι εγώ, κάπως έτσι έμαθα να μισώ τον φασισμό… Κάπως έτσι γαλουχήθηκα στα ιερά και τα όσια της ταξικής πάλης.   Με συγχωρείτε…
Α. Κ.