Παρεμβάσεις Δημοσίου: Διακήρυξη για το 35ο συνέδριο ΑΔΕΔΥ

Protesters march towards formation of police officers outside parliament in central AthensΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ – ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ στο 35 συνέδριο της ΑΔΕΔΥ
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ-ΚΙΝΗΣΕΙΣ -ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ στο ΔΗΜΟΣΙΟ

Οι εργαζόµενοι και η κοινωνία στη δίνη της κρίσης.

Το συνέδριο διεξάγεται στην καρδιά µιας βαθιάς κρίσης του καπιταλισµού. Με εργαλεία το χρέος και τα δηµοσιονοµικά ελλείµµατα, επιχειρεί το κεφάλαιο
να φορτώσει το βάρος της κρίσης στις πλάτες των εργαζόµενων, για να πετύχει ένα νέο κύκλο αύξησης της κερδοφορίας του. Η προσπάθεια αυτή εξελίσσεται ταυτόχρονα στις χώρες της ΕΕ και πολλές άλλες. Η κοινωνία είναι αντιµέτωπη µε µια επιτάχυνση της επίθεσης του κεφαλαίου, των κυβερνήσεων, του ΔΝΤ, της ΕΕ και των υπερεθνικών µηχανισµών που αξιοποιούν την καπιταλιστική κρίση για να περάσουν σαρωτικές καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις.

Εργασία, ασφάλιση, δηµοκρατικές ελευθερίες, πολιτισµός, περιβάλλον, παιδεία και υγεία µπαίνουν στην κλίνη του µνηµονιακού Προκρούστη.
Το ιµπεριαλιστικό – καπιταλιστικό σύστηµα σπαράσσεται από πολλές και νέες αντιθέσεις για το µοίρασµα των αγορών και πλουτοπαραγωγικών πηγών. Η εκµετάλλευση του Τρίτου Κόσµου, η καταλήστευση των πρώτων υλών, ο πόλεµος, το κοµµάτιασµα ολόκληρων περιοχών του πλανήτη δείχνουν αβίαστα ότι ο ιµπεριαλισµός-καπιταλισµός πριν πέσει σε εξοντωτικό αλληλοφάγωµα, θέλει να ενταφιάσει τους εργάτες, τους λαούς, το περιβάλλον.

Η κρίση βαθαίνει στην ΕΕ του κεφαλαίου και των πολυεθνικών και οξύνεται από την προσπάθεια ηγεµονίας των γερµανικών και γαλλικών κεφαλαίων.

Η ΕΕ κλυδωνίζεται από τη λυσσαλέα προσπάθεια των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων µε τον ηγεµονικό ρόλο της γερµανικής άρχουσας τάξης, να επιβάλλουν µε τη ροµφαία των Μνηµονίων και της «δηµοσιονοµικής πειθαρχίας» συνθήκες «στρατοπέδου συγκέντρωσης» σε όλους τους λαούς. Το ελληνικό κεφάλαιο και το αστικό πολιτικό σύστηµα έχουν επιλέξει την απόλυτη σύνδεσή τους µε την ΕΕ, την ευρωζώνη, τους µηχανισµούς της και την ακόµη αντιδραστικότερη προοπτική της.

Το δικαίωµα στη λαϊκή κυριαρχία, το να αποφασίζει ο λαός µας µόνος του για τις τύχες του, ακρωτηριάζεται περισσότερο και βαθύτερα. Η ΕΕ δεν εξανθρωπίζεται, δεν εξωραΐζεται, αλλά ανατρέπεται.

Γι αυτό, απαιτούµε: Έξω η Ελλάδα από την ΕΕ, την ευρωζώνη και κάθε αντιλαϊκό συνασπισµό (ΝΑΤΟ, ΔΝΤ κ.λπ.).

Οι λαοί έχουν δυνατότητα και δικαίωµα να αυτοκαθορίζονται στο πνεύµα της ισοτιµίας και του διεθνισµού, να συνάπτουν σχέσεις µε χώρες, λαούς, κινήµατα.

Στη χώρα µας η µετάβαση από την τρικοµµατική κυβέρνηση, σε κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, δεν σηµατοδοτεί αλλαγή πολιτικής, αποτελεί όµως πλήγµα στο συνασπισµό επιβολής της πολιτικής της τρόικας, του κεφαλαίου και της ΕΕ. Ο αστικός συνασπισµός εξουσίας σε Ελλάδα και ΕΕ φοβάται τη λαϊκή οργή, προσπαθεί να συντηρήσει την κυβέρνηση Σαµαρά, να προετοιµάσει µια νέα διάταξη των αστικών δυνάµεων, αξιοποιώντας εφεδρείες.

Στόχος του είναι να εκτονώσει και να πλήξει το λαϊκό αναβρασµό για να συνεχίσει τα ξεπουλήµατα και την καρατόµηση των εργαζοµένων, αλλά και να προετοιµάσει το νέο, ακόµα πιο βάρβαρο, µνηµόνιο.

Γι’ αυτό η κυβέρνηση παρότι πιο αδύναµη δείχνει επιθετικότητα και αυταρχισµό για να επιβάλει τις επιδιώξεις της άρχουσας τάξης. Συνεχίζει την επίθεση στις ανάγκες και τα δικαιώµατα του κόσµου της εργασίας. Καθηµερινά ανακοινώνουν και εφαρµόζουν νέα µέτρα κοινωνικής βαρβαρότητας που τσακίζουν τις ζωές και το µέλλον µας. Με τα µνηµόνια, τη δανειακή σύµβαση, το ευρωσύµφωνο

παραµονή στο ευρώ που ισοδυναµεί µε προϋπολογισµούς αιώνιας µνηµονιακής λιτότητας, ουσιαστική απαγόρευση αύξησης του βασικού µισθού, απολύσεις, υπερεξουσίες ΕΕ και ΕΚΤ κ.ά.

οι κυβερνήσεις, σε αγαστή συνεργασία µε την ΕΕ και το ΔΝΤ, επιδιώκουν µια τεράστια αναδιανοµή πλούτου σε βάρος της εργασίας για το ξεπέρασµα της κρίσης υπέρ του κεφαλαίου.
Με το νέο µνηµόνιο που ψηφίστηκε το καλοκαίρι συνεχίστηκε η πολιτική της κοινωνικής λεηλασίας, µε ένα νέο οδυνηρό πακέτο µέτρων. Το πολιτικό πρόσηµο της συγκυβέρνησης αποδείχθηκε πως είναι η επιτάχυνση της αντεργατικής επίθεσης µέσω χιλιάδων απολύσεων σε δηµόσιο και ιδιωτικό τοµέα, της παράδοσης της δηµόσιας Παιδείας –Υγείας στους ιδιώτες, των νέων µειώσεων σε µισθούς και συντάξεις, των νέων φόρων και χαρατσιών.

Συγκυβέρνηση –κεφάλαιο- ΕΕ ξεθεµελιώνουν εργατικά – κοινωνικά δικαιώµατα και αγαθά, ξεπουλούν δηµόσιο πλούτο, ετοιµάζουν την Ελλάδα των ΕΟΖ, «σκοτώνουν» τη νεολαία µε την ανεργία και τη µετανάστευση. Τα στοιχεία συγκλονιστικά:

πάνω από 1,5 εκατ. άνεργοι και εργασία απλήρωτη, επισφαλής, ελαστική, χωρίς Συλλογικές Συµβάσεις Εργασίας, ωράριο και δικαιώµατα.

Την ίδια στιγµή όλοι οι εργαζόµενοι και άνεργοι οδηγούνται στη φτώχεια και την εξαθλίωση κάτω από το βάρος της φοροληστείας, που φτάνει ως τη δήµευση της πρώτης κατοικίας, της γη κ.λπ., η οποία συνδυάζεται µε προκλητικές φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο και των µέτρων που ζητά η τρόικα και προαναγγέλλει ο Σαµαράς, µέσω του φερετζέ της ανάγκης πρωτογενούς πλεονάσµατος.

Ο εργαζόµενοι και υπηρεσίες του δηµοσίου στο στόχαστρο.

Ιδιαίτερα στο δηµόσιο, η επίθεση έχει ενιαίο χαρακτήρα, που συµπυκνώνεται στο:

• Διάλυση και ξεπούληµα των δηµόσιων αγαθών, υγείας, παιδείας, ενηµέρωσης, ενέργειας, νερού, γης κ.λπ.

• Καθεστώς «ανταποδοτικότητας», εµπορευµατοποίησης,
υποταγής στις επιχειρηµατικές προτεραιότητες για ό,τι παραµένει στο κράτος.

• Ιδιωτικοποίηση όλων των δηµόσιων υποδοµών.

• Κατάργηση ουσιαστικά της µονιµότητας, και πλήρη αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων
µέσα από αλλεπάλληλα κύµατα διαθεσιµοτήτων και απολύσεων. Είναι σαφές ότι το δηµόσιο µπήκε σε εντελώς νέα περίοδο και
δέχεται πρωτοφανή σε βιαιότητα επίθεση.

Όσα διαδραµατίστηκαν το καλοκαίρι µε τις διαθεσιµότητες, την κινητικότητα, τις µετατάξεις,
δεν είναι περιστασιακά στιγµιότυπα µε ηµεροµηνία λήξης.

Η διαθεσιµότητα για 12.500 εργαζόµενους/ες είναι πραγµατικότητα και σύντοµα θα ακολουθήσουν τα νέα συµφωνηµένα «κύµατα». Υποχρεωτικές µεταθέσεις, πειθαρχικά, αργίες.

• Οικονοµική ασφυξία, αύξηση ωρών εργασίας.

• «Αναδιάρθρωση» του δηµοσίου µε κατάργηση θέσεων εργασίας και εµπορευµατοποίηση. Στους όρους του Μνηµονίου περιγράφεται ρητά το «λιγότερο κράτος», µε απολύσεις από το δηµόσιο και ευρύτερο δηµόσιο τοµέα, κατάργηση της σταθερής εργασίας, αθρόες ιδιωτικοποιήσεις δηµοσίων υποδοµών, δραστικές περικοπές των κοινωνικών αγαθών όπως της παιδείας, της υγείας, της ασφάλισης.Μήτρα όλων αυτών είναι οι συµφωνίες κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου.Δεν είναι τυχαία η επίθεση στον «σπάταλο» και «αντιπαραγωγικό» δηµόσιο που βρίσκεται σε εξέλιξη τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από τη «συµµορία των προθύµων» στα ΜΜΕ, προκειµένου να προχωρήσουν οι απολύσεις, να επιβληθούν οι νέες περικοπές µισθών και η συρρίκνωση του δηµόσιου τοµέα.

Οι διαθεσιµότητες, οι απολύσεις, οι υποχρεωτικές µετατάξεις και οι ιδιωτικοποιήσεις, είναι ο προάγγελος για ό,τι θα συµβεί στο σύνολο του δηµόσιου τοµέα.

Η λογική του «Κράτους-στρατηγείου» που διαφηµίζεται εδώ και χρόνια µε τις περίφηµες θεωρίες του «νέου δηµόσιου µάνατζµεντ», δεν είναι τίποτε άλλο παρά η έµπρακτη εφαρµογή του οικονοµικού νεοφιλελευθερισµού: απόδοση τµηµάτων του δηµοσίου σε ιδιώτες, µε λιγότερες κοινωνικές παροχές-δηµόσιες δοµές περίθαλψης-πρόνοιας-εκπαίδευσης, λιγότερους ελεγκτικούς µηχανισµούς για την προστασία των εργαζόµενων, ενώ και η καθαυτό διοικητική λειτουργία του Κράτους-στρατηγείου θα κοστίζει ακριβότερα στον ίδιο τον πολίτη. Υποκριτικά, µε τον µανδύα της «καταπολέµησης της γραφειοκρατίας» και της «αποτελεσµατικότητας», στην πραγµατικότητα η πολιτική του λιγότερου Κράτους σηµαίνει κράτος στην υπηρεσία της ανάπτυξης και της προστασίας του κεφαλαίου.

Η ιδιωτικοποίηση-εκποίηση του ΟΣΕ, λιµανιών, δρόµων και αεροδροµίων, της ΔΕΗ, συχνοτήτων, της Αγροτικής Τράπεζας και του Ταχυδροµικού Ταµιευτηρίου, δείχνουν τον δρόµο για ό,τι θα ακολουθήσει. Το fast-track και άλλες νοµοθετικές παρεµβάσεις επιχειρούν να φτιάξουν ένα περιβάλλον στο οποίο το κεφάλαιο θα µπορεί να κινείται µε ακόµη µεγαλύτερη ασυδοσία,
µε κατάργηση κάθε προστατευτικής ρύθµισης για την εργασία, το φυσικό και το πολιτιστικό περιβάλλον, το δηµόσιο πλούτο. Το κεφάλαιο και όλα τα οικονοµικά και πολιτικά επιτελεία του για να αντιµετωπίσουν την καπιταλιστική κρίση που βαθαίνει συνεχώς, έβαλαν στο εκτελεστικό απόσπασµα και πυροβολούν κάθε εργατικό δικαίωµα στη δουλειά και στα κοινωνικά αγαθά.

Το τέταρτο Μνηµόνιο που µεθοδεύεται µέσα από τη συζήτηση για το «χρηµατοδοτικό κενό», θα επιταχύνει αυτή την πολιτική,
ενώ είναι σίγουρο ότι αν οι εργαζόµενοι δεν την ανατρέψουν, η επίθεση δε θα σταµατήσει. Ήδη προετοιµάζουν το έδαφος για παράταση της «επιτήρησης» µε νέους χειρότερους όρους έως και το 2020!

Το επόµενο διάστηµα θα ενταθεί η επίθεση στους χώρους δουλειάς και κλάδους, στη βάση των δεσµεύσεων των µνηµονίων και της εφαρµογής των νόµων και µέτρων, αλλά και στα πλαίσια του νέου γύρου αντιλαϊκών µέτρων που θα προωθήσει η κυβέρνηση του κοινωνικού πολέµου Σαµαρά-Βενιζέλου. Θα υπάρξουν νέες αντιδραστικές αλλαγές και προώθηση «µεταρρυθµίσεων» σφαγής για όλους τους εργαζόµενους.
Την ίδια στιγµή, 505 Έλληνες καπιταλιστές είδαν την περιουσία τους να αυξάνεται από 50 δισ. ευρώ το 2012 σε 60 το 2013. Αυτοί τελικά
ήταν οι πραγµατικοί, οι ταξικοί στόχοι του µνηµονίου. Να σώσουν τους Έλληνες και ξένους τραπεζίτες και το ευρώ, όχι να «σώσουν τη χώρα».
Αυτή είναι η εικόνα της πολιτικής που εφαρµόζεται, η πτώχευση δηλαδή όλης της εργαζόµενης πλειοψηφίας και η εµβάθυνση της καπιταλιστικής εκµετάλλευσης.

Το δικαίωµα στην εκπαίδευση σε κίνδυνο.
Είναι σαφές ότι ο χώρος της εκπαίδευσης, µπήκε σε εντελώς νέα περίοδο. Με την αντιδραστικότερη µεταρρύθµιση των τελευταίων χρόνων, στέλνουν στον καιάδα ολόκληρη τη νέα γενιά, συνθλίβουν την εργασιακή και παιδαγωγική ύπαρξη χιλιάδων εκπαιδευτικών, οδηγώντας τους τελικά στη διαθεσιµότητα, την απόλυση, τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις.Αυτή η πολιτική στην εκπαίδευση έχει ως κύριο στόχο την ακύρωση της δωρεάν δηµόσιας παιδείας ως κοινωνικού δικαιώµατος. Συνδέεται µε το νεοφιλελεύθερο σχολείο της αγοράς. Υλοποιώντας αυτήν τη λογική, το Υπουργείο Παιδείας εξαπολύει έναν πρωτοφανή καταιγισµό νοµοσχεδίων, κειµένων και προτάσεων µε στόχο να δηµιουργηθεί ένα εντελώς νέο θεσµικό πλαίσιο σε όλα τα επίπεδα. Ένα νοµικό πλαίσιο που θα προσφέρει την απαραίτητη βάση για να οικοδοµηθεί το «νέο» σχολείο µε ταµπέλα δηµόσιου και όρους λειτουργίας ιδιωτικού, σχολείο της αγοράς, φθηνό, αυταρχικό, εξοντωτικό και ελιτίστικο, σχολείο όχι γνώσεων και παιδείας, αλλά λειτουργικών δεξιοτήτων, στενής κατάρτισης και όχι γενικής γνώσης, σχολείο όπου θα βασιλεύει το πνεύµα του ανταγωνισµού, της ταξικής διαφοροποίησης και της αποθέωσης της επιχειρηµατικότητας. Αυτές οι επιλογές συνοδεύονται και από µέτρα νεοσυντηρητικού χαρακτήρα όπως το παρουσιολόγιο, τα πειθαρχικά, ο έλεγχος µέσω διαδικτύου.Φέτος µε µια υπογραφή του υπουργού παιδείας, το ολοήµερο δηµοτικό, τα τµήµατα ένταξης, τα ειδικά σχολεία και το ολοήµερο νηπιαγωγείο µετατράπηκαν από δηµόσιο κατοχυρωµένο δικαίωµα και δοµή που υποχρεωτικά παρέχεται από το κράτος, σε πιλοτική δοµή που δίνεται όταν και εφόσον υπάρχουν διαθέσιµα ΕΣΠΑ. Τα δηµοτικά σχολεία υπολειτουργούν. Εκατοντάδες κενά. Εκατοντάδες ολοήµερα νηπιαγωγεία δε λειτουργούν, τα ειδικά σχολεία λειτουργούν εκ περιτροπής!Το εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό περιεχόµενο του σχολείου προσαρµόζεται ακόµα πιο έντονα στις επιταγές των τεχνικών δελτίων του ΕΣΠΑ και των κατευθύνσεων της ΕΕ µε την εισαγωγή πιλοτικών προγραµµάτων εξυπηρέτησης συγκεκριµένων ιδεολογικών κατευθύνσεων, δεξιοτήτων και κατάρτισης της καπιταλιστικής αγοράς εργασίας.Η επίθεση αυτή ενισχύεται µε µοχλό το νέο µισθολόγιο, το νόµο για την «αναβάθµιση του εκπαιδευτικού» και τις αντιδραστικές προτάσεις για τη διοίκηση και τη δοµή της εκπαίδευσης, την τεχνολογική εκπαίδευση και το «νέο» Λύκειο, την αξιολόγηση – χειραγώγησητων εκπαιδευτικών και κατηγοριοποίηση των σχολικών µονάδων µε την αυτοαξιολόγηση. Με τις περικοπές δαπανών, τις συγχωνεύσεις σχολείων, τον αντιδραστικό Καλλικράτη στην εκπαίδευση και την «αποκέντρωση», την απαγόρευση των προσλήψεων. Με τη µισθολογική, εργασιακή, ασφαλιστική εξαθλίωση του εκπαιδευτικού και περιστολή κάθε εκπαιδευτικής παιδαγωγικής ελευθερίας.

Δηµόσια υγεία, ασφάλιση, περίθαλψη στο «µάτι του κυκλώνα».
Η περίθαλψη βρίσκεται κυριολεκτικά «στο µάτι του κυκλώνα» που σαρώνει τον λαό και τη χώρα. Νοσοκοµεία έκλεισαν και ετοιµάζεται το κλείσιµο και άλλων στην επαρχία, εκατοντάδες κλίνες έχουν καταργηθεί µε στόχο τη µείωση των κρεβατιών στο ΕΣΥ κατά 10.000 σύµφωνα µε τις δεσµεύσεις των µνηµονίων.

Ολόκληρα νοσοκοµεία υποβαθµίζονται τραγικά µε ελλείψεις σε υλικό και προσωπικό µε αποτέλεσµα να µην µπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες περίθαλψης. Λειτουργίες των νοσοκοµείων (π.χ. εργαστήρια) εκχωρούνται σε ιδιώτες, την ίδια στιγµή µεγάλες οµάδες του πληθυσµού και ειδικά οι ανασφάλιστοι αποκλείονται από τη δηµόσια υγεία. Οι κλάδοι υγείας των ασφαλιστικών ταµείων καταργήθηκαν και αντικαταστάθηκαν από την «καρικατούρα» του χρεοκοπηµένου ΕΟΠΥΥ, που οδηγείται σήµερα στο κλείσιµο ενώ χαρίζουν στην task force 4,5 δισ.ευρώ για να εκπονήσει ένα σχέδιο πλήρους ιδιωτικοποίησης της πρωτοβάθµιας περίθαλψης. Συνολικά η πρόσβαση του πληθυσµού σε γιατρούς-φάρµακα-εξετάσεις γίνεται αφάνταστα δύσκολη και ακριβή, ειδικά για ευαίσθητες οµάδες. Μετά το 5ευρο, από 1/1/14 ψηφίστηκε η εφαρµογή του εισιτηρίου για νοσηλεία στα 25 ευρώ. Την ώρα που όλο και περισσότεροι ασθενείς απευθύνονται στα δηµόσια νοσοκοµεία, που οι ανάγκες των εργαζοµένων και των ανέργων για τις υπηρεσίες υγείας αυξάνονται ραγδαία λόγω της κρίσης και της επιδείνωσης των όρων ζωής, διαλύουν το ΕΣΥ προς όφελος του ιδιωτικού τοµέα υγείας που σπεύδει να καλύψει τα κενά και βασικά τα πεδία που µπορούν να αποφέρουν κέρδος. Είναι πλέον ορατός ο κίνδυνος ανθρωπιστικής κρίσης στη χώρα µας, µε τους δείκτες υγείας να πέφτουν και τους ασθενείς να βιώνουν είτε τον αποκλεισµό από το ΕΣΥ είτε τον εξευτελισµό της αξιοπρέπειας τους στα ράντζα και τις τεράστιες αναµονές είτε να αναγκάζονται να πληρώσουν µεγάλα ποσά για να έχουν πρόσβαση σε περίθαλψη.Ταυτόχρονα, τεράστιο πλήγµα έχει δεχτεί η συντριπτική πλειοψηφία των υγειονοµικών λειτουργών της χώρας. Χιλιάδες κενές θέσεις, εξευτελιστικές συµβάσεις, διαθεσιµότητα και απολύσεις, εξοντωτικά ωράρια, απλήρωτη υπερεργασία. Στο ΕΣΥ οι µισθοί είναι πλέον στα όρια της φτώχειας, ενώ όλο και περισσότεροι νέοι γιατροί και υγειονοµικό προσωπικό παίρνουν το δρόµο της ξενιτιάς. Την ίδια στιγµή το µεγαλοκαθηγητικό και διευθυντικό κατεστηµένο συνεχίζει να απολαµβάνει σκανδαλώδη προνόµια. Το ίδιο συµβαίνει και µε κάποιους ηµέτερους επιχειρηµατίες του ιδιωτικού τοµέα διάγνωσης και περίθαλψης. Από κοντά και οι πολυεθνικές εταιρίες γενοσήµων φαρµάκων. Για τα εκατοµµύρια του πληθυσµού επιφυλάσσεται επιδείνωση των συνθηκών περίθαλψης, για τη µεγάλη πλειοψηφία των υγειονοµικών φτώχεια και ανεργία, για τους λίγους επιτήδειους αµύθητα κέρδη. Αυτή είναι η επιδίωξη κεφαλαίου ΕΕ-ΔΝΤ και των τοποτηρητών της.

Διάλυση κάθε δηµόσιου αγαθού και κάθε δηµόσιου ελεγκτικού µηχανισµού.

Πλάι στην εκπαίδευση και την υγεία, ο πολιτισµός, η προστασία του περιβάλλοντος και κάθε ελεγκτικός µηχανισµός του δηµόσιου (Εφορία, Επιθεώρηση Εργασίας, έλεγχος τροφίµων, έλεγχος αγοράς κ.λπ.) διαλύονται σταδιακά, για να αποδοθούν σε ιδιώτες και να πάψει κάθε έλεγχος του δηµοσίου. Η ανάληψη υπηρεσιών του δηµοσίου από ιδιώτες, που αποτελεί βασικό στόχο του νέου πακέτου χρηµατοδότησης από την ΕΕ (ΣΕΣ), θα ανοίξει το δρόµο στη µεγαλύτερη διαφθορά…Το «λιγότερο κράτος» που υπόσχονται σηµαίνει ότι ο πολίτης θα πληρώνει τρεις φορές: µία φορά ως φορολογούµενος (µιας και η ανάθεση σε ιδιώτες του έργου του δηµοσίου θα κοστίζει πολύ περισσότερο), µία ως χρήστης των υπηρεσιών (αφού ήδη έχει µπει παράβολο στις πιο απλές υπηρεσίες) και µία ακόµη επειδή οι Υπηρεσίες του δηµοσίου δε θα µπορούν να ανταποκριθούν και θα αναγκάζεται να προσφεύγει στον ιδιωτικό τοµέα και να πληρώνει.Το «επιτελικό κράτος» που υπόσχονται, είναι ένα µικρό κράτος, µε φοβισµένους υπαλλήλους, που θα είναι εχθρικό για τον απλό πολίτη και θα εξυπηρετεί τα συµφέροντα των κάθε λογής «επενδυτών». Ήδη οι φαστ-τρακ νοµοθεσίες έχουν δηµιουργήσει δύο µέτρα και δύο σταθµά στην αντιµετώπιση των ίδιων υποθέσεων: διά νόµου πλέον άλλη αντιµετώπιση έχει η αίτηση για ανέγερση αν αφορά ιδιώτη επενδυτή, µε άλλες προθεσµίες, µε παράκαµψη περιβαλλοντικών, πολεοδοµικών, αρχαιολογικών, φορολογικών και άλλων ρυθµίσεων και µε …απειλή πειθαρχικού στον υπάλληλο που θα τολµήσει να εξυπηρετήσει το αίτηµα του απλού πολίτη πριν από αυτό του… επενδυτή!

Οι µνηµονιακές ρυθµίσεις για το δηµόσιο στοχεύουν στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, ώστε οι εργαζόµενοι στο δηµόσιο τοµέα να είναι φτηνοί, ελαστικά εργαζόµενοι, υπάκουοι και ανασφαλείς.

Πλάι στις 12.500 διαθεσιµότητες και τις 4.000 απολύσεις, µόνο για το 2013 έγιναν πάνω από 50.000 προσλήψεις πεντάµηνων «ωφελούµενων» µέσω ΜΚΟ για να καλύψουν ανάγκες των δηµοσίων υπηρεσιών µε τα χρήµατα της ΕΕ! Την ίδια στιγµή που συρρικνώνονται οι υπηρεσίες του δηµοσίου, δηµιουργούνται ένα σωρό νέες ΑΕ, µε διορισµένα ΔΣ και επίλεκτους «υπαλλήλους» για τους οποίους δεν ισχύει βέβαια το ενιαίο µισθολόγιο για την προώθηση της µνηµονιακής πολιτικής: ΤΑΙΠΕΔ ΑΕ, «Επενδύστε στην Ελλάδα» ΑΕ, ειδικά ταµεία κ.λπ.

Την ίδια στιγµή βρίσκεται σε εξέλιξη το µεγάλο ξεπούληµα της δηµόσιας περιουσίας και κάθε δηµόσιας υποδοµής, προς όφελος των «επενδυτών» που πραγµατοποιούν τις «ιδιωτικές» επενδύσεις τους µε τα χρήµατα του δηµοσίου! Η πολιτική αυτή προσπαθεί να βρει συµµαχίες στο δηµόσιο, δηµιουργώντας µια νέα κάστα στελεχών υπαλλήλων που θα είναι πρόθυµοι να συµβάλλουν στις απολύσεις των συναδέλφων τους και από την άλλη σπέρνοντας το φόβο στην πλειονότητα των υπαλλήλων µε τα νέα πειθαρχικά, το φόβο της αξιολόγησης, τις απειλές για απολύσεις απεργών και όποιου αντιστέκεται.
ΟΤΑ: Επιτροπεία, διάλυση, απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις υπηρεσιών και νέα βάρη στους δηµότες.

Στην ήδη εξαιρετικά επιβαρηµένη κατάσταση της τοπικής «αυτοδιοίκησης» από την εφαρµογή του πρώτου µνηµονιακού νόµου που ήταν ο «Καλλικράτης» έρχεται τώρα το τρίτο µνηµόνιο να της δώσει την χαριστική βολή. Πάνω σε αυτή τη σαθρή βάση που διαµόρφωσαν µε τις πολιτικές των µνηµονίων έρχονται τώρα να επιφέρουν το τελειωτικό χτύπηµα.Η δεινή οικονοµική κατάσταση των ΟΤΑ από τις συνεχείς περικοπές πόρων, έχει φέρει τους περισσότερους δήµους στα πρόθυρα της οικονοµικής κατάρρευσης, αδυνατώντας το άµεσο επόµενο διάστηµα να πληρώσουν ακόµη και τους µισθούς των εργαζοµένων. Το
οικονοµικό παρατηρητήριο και η υποχρεωτική «οικονοµική επιτροπεία» µε το νόµο που ψήφισαν, ουσιαστικά καταργεί την αυτοδιοίκηση και αυτοµάτως µετατρέπει ολοκληρωτικά τους δήµους σε φοροεισπράκτορες και µεσάζοντες µεγαλοεργολαβικών συµφερόντων σε όλους τους τοµείς.

Παράλληλα η ουσιαστική απαγόρευση προσλήψεων τα τελευταία χρόνια, έχει διαλύσει σηµαντικές υπηρεσίες και κοινωνικές δοµές.

Ταυτόχρονα έχει αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι χιλιάδων απολύσεων εργαζοµένων µε διαφόρους τρόπους. Η διαθεσιµότητα-απόλυση, µέσω της προσχηµατικής αξιολόγησης δοµών και προσωπικού, οι καταργήσεις ολόκληρων υπηρεσιών (σχολικοί φύλακες, δηµοτική αστυνοµία) και άλλες που µεθοδεύονται (διαχείριση απορριµµάτων, τεχνικές υπηρεσίες κ.ά.), η αργία ακόµη και για απλή καταγγελία ή κατηγορία µε βάση τον τροµονόµο, οι υποχρεωτικές µετατάξεις, οι απολύσεις συµβασιούχων παρά τις δικαστικές αποφάσεις κ.ά., είναι το νοµικό οπλοστάσιο που ψήφισαν και επέβαλαν .

Στην κάλυψη των τεράστιων κενών που δηµιουργούνται έρχονται ως χιονοστιβάδα οι απευθείας εκχωρήσεις στο ιδιωτικό κεφάλαιο µιας σειράς υπηρεσιών και δοµών στους δήµους, οι νέες µορφές ιδιωτικοποιήσεων µε την δηµιουργία εκατοντάδων συνεταιριστικών επιχειρήσεων, η «κοινωνική» 5µηνη εργασία µε προσλήψεις µέσω ΟΑΕΔ µε µισθούς κάτω από τις συµβάσεις.  Έτσι εγκαινιάζουν ακόµη µια γενιά εργαζοµένων µε προσωρινή ελαστική εργασία και ότι µισθούς θέλουν, αποσαθρώνοντας καθολικά και ολοκληρωτικά πλέον τις εργασιακές σχέσεις στους ΟΤΑ τα επόµενα χρόνια.

Σε γενικές γραµµές η πολιτική της κυβέρνησης που πάει να επιβληθεί στους ΟΤΑ συµπυκνώνεται στα εξής:ΠΟΥΛΗΣΤΕ – ΧΑΡΑΤΣΩΣΤΕ – ΑΠΟΛΥΣΤΕ.
Αυτός είναι ο τρόπος της λειτουργίας των δήµων στην Ελλάδα της µνηµονιακής εποχής, ο δήµος του µέλλοντος που σχεδιάζουν κυβέρνηση και το δηµαρχιακό κατεστηµένο µαζί µε τον ΦΟΥΧΤΕΛ και ΡΑΪΧΕΝΜΠΑΧ στις κατευθύνσεις της ΕΕ.

ΠΟΥΛΗΣΤΕ τη δηµοτική περιουσία
σε ιδιώτες για εκµετάλλευση και ότι άλλο διαθέτετε.

ΔΩΣΤΕ την καθαριότητα
και συνολικά τη διαχείριση των απορριµµάτων στις εταιρίες και ό,τι άλλο µπορείτε.

ΧΑΡΑΤΣΩΣΤΕ µε ανταποδοτικά
όλες τις υπηρεσίες προς τους δηµότες, αυξήστε τα τέλη ακίνητης περιουσίας και όλα από όσα µπορείτε να πάρετε από τον κόσµο.

ΑΠΟΛΥΣΤΕ προσωπικό
µε την εφαρµογή της διαθεσιµότητας -απόλυσης, µε την κατάργηση θέσεων –συγχωνεύσεις και κατάργηση υπηρεσιών, µε µετακινήσεις και υποχρεωτικές µετατάξεις, βγάλτε σε αργία τους «άτακτους».

ΚΑΝΤΕ ΛΑΣΤΙΧΟ τους εργαζόµενους,
µε µετακινήσεις όπου και όπως θέλετε, µε το διευθυντικό δικαίωµα που σας δίνω, καταργώντας στην ουσία τα ελάχιστα δικαιώµατα που έχουν αποµείνει.

Κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισµός « … η Χούντα δεν τελείωσε το ’73!»

Όλα αυτά αποφασίζονται από µια σύγχρονη χούντα που καταργεί κάθε δηµοκρατικό δικαίωµα, νοµοθετεί µε Πράξεις Νοµοθετικού Περιεχοµένου. Το καθεστώς δείχνει το αποκρουστικό πρόσωπό του µε τις συνεχείς επιστρατεύσεις των αγωνιζόµενων κλάδων, µε την κρατική τροµοκρατία σε κάθε εκδήλωση αντίστασης κι ανυπακοής του λαού, τους περιορισµούς και τις απαγορεύσεις των δικαιωµάτων στην απεργία, τη διαδήλωση, µε την εργοδοτική τροµοκρατία σε δηµόσιο κι ιδιωτικό τοµέα να αναπτύσσεται µε τη φασιστική βία της Χρυσής Αυγής που στρέφεται ενάντια στους αγώνες και τη δράση των εργαζοµένων. Χαρακτηριστική ως προς την αντιδηµοκρατική κατρακύλα της κυβέρνησης είναι η αντιµετώπιση της ηρωικής απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ-ΤΕΙ: τροπολογία µε αναδροµική ισχύ (!) για να θεσµοθετηθεί το αδίκηµα της «µη απογραφής», παραποµπή απεργών σε πειθαρχικό για «παράβαση καθήκοντος» (!), ποινικοποίηση της απεργίας και τελικά απειλή για ένταξη των µη απογραφέντων στις λίστες της διαθεσιµότητας. Πρόκειται για συγκεκριµένες πράξεις της κυβέρνησης, που δείχνουν τον πραγµατικό σχεδιασµό της για το δηµόσιο: να απολύσει όσους δεν συµµορφώνονται «προς τας υποδείξεις».Επιχειρούν ακόµα να αξιοποιήσουν και τα µέτρα που υποχρεώθηκαν να πάρουν µετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα, ενάντια στην εγκληµατική ναζιστική συµµορία της Χρυσής Αυγής για να χτυπήσουν τους αγώνες και όσους µάχονται την πολιτική τους, τα µνηµόνια, το κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.Ωστόσο το «success story» ξεθώριασε. Οι µαζικοί αγώνες των εργαζοµένων σε σχολεία, νοσοκοµεία, ΟΤΑ, Σκουριές, ΕΡΤ ράγισαν τη βιτρίνα της της κυβέρνησης. Όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούν ότι ο µόνος ασφαλής δρόµος για να υπάρξει αξιοπρεπής ζωή και εργασία είναι η ρήξη, σύγκρουση, ανατροπή των κυρίαρχων δυνάµεων.

Το ρεύµα της αµφισβήτησης παίρνει όλο και πιο δυναµικά χαρακτηριστικά.Την ίδια ώρα παραµένει ενεργός ένας µεγάλος, παγκόσµιος αντιστασιακός και εξεγερσιακός κύκλος µε πλήθος µεγάλους και µικρούς αγώνες σε όλο τον κόσµο.

Από την ηρωική λαϊκή έκρηξη του τουρκικού λαού µέχρι τη Βραζιλιάνικη εξέγερση. Από τις κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών στις ΗΠΑ, την Αγγλία και την Πορτογαλία. Αυτό είναι το πεδίο της ελπίδας και της απόπειρας συγκρότησης της ανυπακοής και της οργής, σε ρεύµα για µια αξιοπρεπή ζωή σε µια άλλη κοινωνία, χωρίς τη λογική του κέρδους. Αυτό είναι το πεδίο, όπου θα κριθούν η συγκρότηση ενός νικηφόρου εργατικού κινήµατος, οι διακηρύξεις και οι επιλογές των πολιτικών δυνάµεων.

Εµπόδιο για το εργατικό και λαϊκό κίνηµα η «αρχαία σκουριά» του κυβερνητικού συνδικαλισµού και της γραφειοκρατίας.

Οι εργατικοί λαϊκοί αγώνες καθυστέρησαν την εφαρµογή των µέτρων, δηµιούργησαν µεγάλες δυσκολίες στην υλοποίηση της επίθεσης και αποτελούν πολύτιµη παρακαταθήκη. Το γεγονός ότι δεν κατάφεραν να ανατρέψουν την επίθεση, οφείλεται σε πολλούς λόγους. Παραµένει
η ηγεµονία της αστικής πολιτικής και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας πάνω στο εργατικό κίνηµα.

Δεν αρκεί η διαφοροποίηση από την ανοιχτά υπονοµευτική στάση της ΓΣΕΕ και του Παναγόπουλου που σαν επικεφαλής µιας κλίκας στρατευµένης στην υλοποίηση της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, δεν έχει τα µούτρα να εµφανιστεί σε µια συγκέντρωση. Το ζητούµενο σήµερα αγώνες που θα συσπειρώσουν, θα δώσουν ελπίδα, θα ανοίξουν το δρόµο για την ανατροπή. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία στην ΑΔΕΔΥ, αλλά και όλες οι συµβιβασµένες ηγεσίες στα συνδικάτα, δε θέλουν και δεν µπορούν να οργανώσουν έναν νικηφόρο αγώνα.
Δε θέλουν
γιατί παρά τις διακηρύξεις τους και τα µεγάλα λόγια από το φόβο των εργαζοµένων, έχουν ταχθεί στην πράξη µε τη µεριά των Μνηµονίων και της ΕΕ και χρησιµοποιούνται από την κυβέρνηση σαν το µακρύ της χέρι µες στους εργαζόµενους.

Δεν µπορούν γιατί εξαιτίας της στάσης τους, έχουν χάσει την όποια εµπιστοσύνη των εργαζόµενων και στα µάτια του εργαζόµενου λαού αποτελούν τµήµα του «σκηνικού», καθώς ο γραφειοκρατικός και υποταγµένος συνδικαλισµός, ακόµα και την ύστατη ώρα γκρεµίσµατος κάθε εργατικού δικαιώµατος, συνεχίζει:

✔ Να συναινεί µε τα κυρίαρχα ιδεολογήµατα του κεφαλαίου
και των πολιτικών εκπροσώπων περί του «δηµόσιου» χρέους, της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονοµίας, της µείωσης του κόστους εργασίας, τις µερικές ιδιωτικοποιήσεις, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας. Για την πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ δεν υπάρχει καπιταλιστική κρίση, χρέος και µνηµόνια, δανειακές συµβάσεις, κυβέρνηση, κεφάλαιο, ΕΕ και ΔΝΤ.

✔ Να αναπαράγει τις κυβερνητικές και αστικές λογικές διαχωρισµού των εργαζοµένων
είτε µεταξύ δηµόσιου και ιδιωτικού τοµέα είτε ακόµη και µε συντεχνιακές λογικές διαίρεσης και προσπάθειες για «ειδικές ρυθµίσεις» κατά κλάδο.

✔ Να ευνοεί την αντικατάσταση των συλλογικών διαδικασιών και των αγώνων από τη «διαπραγµάτευση» µε την εκάστοτε πολιτική ηγεσία,
µε την ταυτόχρονη συµµετοχή πρώην και νυν συνδικαλιστικών στελεχών στη νοµή και διαχείριση της εξουσίας.

✔ Να αποκλιµακώνει τους αγώνες και να λειτουργεί ως κυµατοθραύστης της δίκαιης οργής και της διάθεσης των εργαζοµένων να παλέψουν για σώσουν τις ζωές τους, τις δουλειές τους, το δηµόσιο πλούτο και υπηρεσίες.

Αποκορύφωµα υπήρξε η στάση της συνδικαλιστικής ηγεσίας µπροστά στις κινητοποιήσεις των καθηγητών και η αγωνία της να µην υπάρξει διακλαδικό µέτωπο µε παρατεταµένο απεργιακό αγώνα, που θα µπορούσε µε τη δυναµική του να διεκδικήσει σοβαρά την ανατροπή της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής και των διαχειριστών της. Με τη στάση τους, έδειξαν πως όχι µόνο δε θέλουν να σχεδιάσουν µια σαφή πορεία κινητοποιήσεων µε όρους κλιµάκωσης και προοπτική νίκης, που θα µπορούσε να εµπνεύσει το σύνολο των εργαζοµένων, αλλά αντίθετα, θέλουν να αποµονώσουν και να περιορίσουν το µέτωπο των κλάδων που µπορούν να συνταχθούν µε τον παρατεταµένο απεργιακό αγώνα διαρκείας.

Ο υποταγµένος και αστικοποιηµένος συνδικαλισµός της ηγεσίας της ΑΔΕΔΥ προωθεί µε τη γραµµή που ακολουθεί τελικά, το κυβερνητικό σχέδιο µε στόχο την αποκλιµάκωση των αγώνων.

Σήµερα, βλέπουµε όλο και πιο συχνά, δυνάµεις της ΠΑΣΚ που επιχειρούν µια διαφοροποίηση από το δρόµο των ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ και τη γενικότερη στάση του ΠΑΣΟΚ που άνοιξε µε το Μνηµόνιο και την Τρόικα το δρόµο για το µονοπάτι της χρεοκοπίας και της κοινωνικής καταστροφής. Η διαφοροποίηση αυτή που φτάνει και στη µετονοµασία ή και την αποχώρηση από την ΠΑΣΚ, όταν δεν είναι επιφανειακή θυµίζοντας το Μανωλιό που ‘βαλε τα ρούχα του αλλιώς (συνέδρια ΟΛΜΕ και ΔΟΕ), δεν ξεφεύγει από µια γραφειοκρατική αντίληψη που αποφεύγει τη συνολική σύγκρουση µε την πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

Παραµένει δέσµια των ιδεολογηµάτων που έχουν σφραγίσει την πορεία εκφυλισµού του κινήµατος (ευρωπαϊσµός, ανταγωνισµός, ανταποδοτικότητα, αξιολόγηση, συνδιαχείριση) και νοµιµοποιούν στη λαϊκή συνείδηση απολύσεις και ιδιωτικοποίηση.

Βλέπει τους αγώνες σαν διαπραγµατευτικό χαρτί µιας ηγεσίας που δρα ερήµην των εργαζοµένων και τελικά µένει στη διαµαρτυρία που δε βάζει στο στόχαστρο τη ρίζα του κακού.

Βαριές είναι και οι ευθύνες των δυνάµεων του ΠΑΜΕ και της Αυτόνοµης Παρέµβασης για αυτήν την κατάσταση και τη δυνατότητα του κρατικού κυβερνητικού συνδικαλισµού να τη διαιωνίζει. Το ΠΑΜΕ αρνήθηκε τη λογική του αποφασιστικού αγώνα και τον απεργιακό συντονισµό στους άλλους κλάδους του δηµόσιου, αλλά και του ιδιωτικού τοµέα. Στη δευτεροβάθµια εκπαίδευση δεν στήριξε την επιλογή του αποφασιστικού αγώνα ούτε το Μάη όταν χιλιάδες συνάδελφοι ψήφιζαν απεργία στις εξετάσεις κόντρα σε θεούς και δαίµονες ούτε στο συνέδριο της ΟΛΜΕ, όπου ακόµα και στην πρόταση για να πάρει θέση ο κλάδος, ψήφισε λευκό. Δεν στήριξε την επιλογή του αποφασιστικού αγώνα, ούτε όταν βρεθήκαµε µπροστά στη διαθεσιµότητα µε στόχο την απόλυση των συναδέλφων. Χωρίς εµπιστοσύνη στη δυνατότητα των εκπαιδευτικών και των εργαζοµένων να αγωνίζονται, να σφραγίζουν τις εξελίξεις και να πετυχαίνουν ανατροπές, δε βοήθησε στη διαµόρφωση ενός εργατικού µετώπου ανατροπής της κυβερνητικής πολιτικής. Δε δίστασε να συµπλέει σε επιχειρήµατα µε ΔΑΚΕ–ΠΑΣΚ για «τυχοδιωκτισµό», επιτιθέµενο µόνο στις δυνάµεις υποστήριξης της απεργιακής πρότασης. Μια λογική που καθώς διαγράφει κάθε ελπίδα από τους αγώνες, οδηγεί στην απογοήτευση και αντικειµενικά ενισχύει τις εκλογικές αυταπάτες.

Η ίδια έλλειψη εµπιστοσύνης στους εργαζόµενους οδήγησε τις δυνάµεις της Αυτόνοµης Παρέµβασης, ενώ οι καθηγητές, οι εργαζόµενοι στα ασφαλιστικά ταµεία και οι διοικητικοί στα ΑΕΙ-ΤΕΙ ξεκινούσαν απεργία διαρκείας, σε ΠΟΕ-ΟΤΑ, ΟΕΝΓΕ και πολλά υπουργεία να µη συµβάλουν στη γενίκευση του αγώνα.

Αρκούνταν σε µια συντήρηση αγωνιστικών κινητοποιήσεων για τη φθορά της κυβέρνησης, χωρίς πολιτικό βάθος, χωρίς να δυναµώνει το µέτωπο των αγωνιζόµενων µε στόχο να νικήσουν. Είναι µια αδιέξοδη τακτική που υπονοµεύει και την ανάπτυξη του αγωνιστικού σχεδίου σε ένα χώρο και τη δυνατότητα νίκης µε τη γενίκευση του. Μια τακτική που οδήγησε τελικά στην «απεργία που δεν έγινε» το Μάη µαζί µε ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ που καταστρατήγησε την απόφαση χιλιάδων συναδέλφων και δέχτηκε άνευ όρων την κυβερνητική τροµοκρατία της επιστράτευσης.Η στήριξη απεργιακών προτάσεων από ΠΑΜΕ-Αυτόνοµη Παρέµβαση µοιάζει να επιδιώκει να δώσει στις όποιες κινητοποιήσεις το χαρακτήρα της διαµαρτυρίας, για να λειτουργήσουν µόνο ως ξεσπάσµατα εκτόνωσης της οργής, χωρίς να πιστεύουν ότι µπορεί να υπάρξει συνέχεια και προοπτική νίκης.

Για ένα εργατικό και λαϊκό κίνηµα αγώνα, αντίστασης, νίκης και ανατροπής!

Απέναντι σε όλα αυτά χρειάζεται να διαµορφωθεί ένα µεγάλο, µαχητικό, εργατικό, λαϊκό, ταξικό ρεύµα. Χρειάζεται µια
συνολική ανασύνταξη του εργατικού κινήµατος, µε συλλογικές διαδικασίες βάσης, µε οικοδόµηση µορφών αλληλεγγύης
των εργαζόµενων σε δηµόσιο και ιδιωτικό τοµέα απέναντι στις προσπάθειες διαχωρισµού τους. Χρειάζονται, αιτήµατα που θα συνενώνουν τους διαφορετικούς κλάδους, µε υπεράσπιση του δηµόσιου τοµέα από την σκοπιά των αναγκών της κοινωνικής πλειοψηφίας. Χρειάζονται αιτήµατα τέτοια που θα απαντούν στην ουσία των διακυβευµάτων µε τα οποία η κυβέρνηση, η ΕΕ και το ΔΝΤ τροµοκρατούν το λαό, που θα ενώσουν τους εργαζόµενους σε ταξική κατεύθυνση.

Συνολικά το δηµοσιοϋπαλληλικό κίνηµα πρέπει να δηλώσει κατηγορηµατικά πως οι εργαζόµενοι αρνούµαστε να πειθαρχήσουµε στις επιταγές της ΕΕ και του διεθνούς κεφαλαίου. Γι΄ αυτό και το αίτηµα του εργατικού και λαϊκού κινήµατος είναι ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ που οδηγεί το λαό στην χρεοκοπία:

Εναντία στην επίθεση του κεφαλαίου, τα συνεχή µνηµόνια, η µόνη ελπίδα στους αγώνες µας, µε τους δικούς µας στόχους και πρόγραµµα.

✔ Έξοδο από το ευρώ, το µηχανισµό της ΟΝΕ και την ΕΕ.
Η ΕΕ δεν είναι η λύση, είναι το πρόβληµα! Το σύµφωνο για το ευρώ, η πολιτική της ΕΕ για την εργασία, την εκπαίδευση κ.λπ. δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αυταπατών ότι µπορεί να ανοίξει ένας άλλος δρόµος, φιλολαϊκής διαχείρισης στα πλαίσιά της.

✔ Έξω η τρόικα ΕΚΤ-ΕΕ-ΔΝΤ από την Ελλάδα
µαζί µε όλους τους παραµηχανισµούς της ΕΕ, κατάκτηση και διεύρυνση της εργατικής λαϊκής κυριαρχίας και του δικαιώµατος του λαού να αποφασίζει για τις τύχες του.

✔Ανατροπή του δηµοσιονοµικού συµφώνου σταθερότητας, των δανειακών συµβάσεων, των µνηµονίων
κι όλου του µνηµονιακού νοµικού οπλοστασίου που µας αλυσοδένει.

✔ Έξοδο από το ΝΑΤΟ,
κλείσιµο των βάσεων, καταδίκη και άρνηση συµµετοχής στις ιµπεριαλιστικές εκστρατείες σε όλο τον κόσµο.

✔ Κάτω ο συνασπισµός κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ.
Ανατροπή της κυβέρνησης κι όλων των κυβερνητικών παραλλαγών άσκησης αυτής της πολιτικής, µέσα από µαζικούς κοινωνικούς αγώνες.

✔ Δε χρωστάµε, δεν πληρώνουµε, δεν αναγνωρίζουµε το ληστρικό – τοκογλυφικό χρέος.
Όχι µόνο γιατί δεν είναι δικό µας, αλλά και γιατί δεν οφείλουµε τίποτα σε µια κυβέρνηση, ένα κράτος, ένα σύστηµα, που αποµυζά το αποτέλεσµα της κοινωνικής εργασίας για να το αναδιανείµει µε άνισο ταξικό τρόπο.

✔ Δεν παραχωρούµε το δηµόσιο πλούτο!
Ο δηµόσιος πλούτος ανήκει στο λαό. Γιατί χωρίς δηµόσια-υγεία, παιδεία, δηµόσιες τηλεπικοινωνίες, ταχυδροµεία, παραγωγή ρεύµατος και νερού δεν υπάρχει καµία δυνατότητα αξιοπρεπούς κοινωνικής οργάνωσης.
Καµιά ιδιωτικοποίηση -ξεπούληµα.
Δηµόσιες όλες οι κοινωφελείς υπηρεσίες. Δωρεάν υγεία, παιδεία, πρόνοια, ασφάλιση, υποδοµές.

✔ Ανατροπή της αντιδηµοκρατικής πολιτικής
της βίας, της καταστολής και του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης µε δηµοκρατικές κατακτήσεις υπέρ των εργαζοµένων και του λαού.

✔ Πάλη κατά της φασιστικής απειλής που γεννιέται µέσα από σπλάχνα του συστήµατος και στο έδαφος της κρίσης, της κατεδάφισης των κοινωνικών δικαιωµάτων και ελευθεριών.

✔ Γενναία αύξηση των δαπανών σε παιδεία, υγεία και κοινωνική ασφάλιση και ταυτόχρονα πάγωµα και δραστική µείωση των στρατιωτικών δαπανών.

✔ Αγώνας ενάντια στις απολύσεις – δουλειά για όλους.

✔ Κατάργηση όλων των µέχρι τώρα νόµων που µείωσαν µισθούς – συντάξεις – κοινωνικά επιδόµατα. Αύξηση των µισθών για να ζούµε µε αξιοπρέπεια.
Όχι στο νέο µισθολόγιο λαιµητόµο και στη σύνδεση µισθού παραγωγικότητας, στις ατοµικές συµβάσεις εργασίας και στην καταστρατήγηση των συλλογικών συµβάσεων.
Γνήσια κλαδική συλλογική σύµβαση. Όχι στην αύξηση των ωρών εργασίας.

✔ Να σταµατήσει η καταλήστευση του λαού από τη φορολογική επιδροµή. ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ των µεγάλων επιχειρήσεων, των Τραπεζών, των εφοπλιστών, της Εκκλησίας, των offshore εταιρειών, κατάργηση όλων των φοροελαφρύνσεων του µεγάλου κεφαλαίου, δραστική µείωση των εξοπλιστικών δαπανών. Κατάργηση του ΦΠΑ και διαφόρων τελών στα βασικά καταναλωτικά αγαθά, µείωση της φορολογίας για τους χαµηλόµισθους, τους άνεργους και τους συνταξιούχους.

✔ Όχι στη ληστεία του τραπεζικού κεφαλαίου
και τις δηµόσιες χρηµατοδοτήσεις στον τραπεζικό τοµέα. Κατάργηση των τόκων και των χρεών του λαού για στεγαστικά-καταναλωτικά δάνεια και πιστωτικές κάρτες.

• Απέναντι στην ασφαλιστική απορρύθµιση, διεκδικούµε:

✔ Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόµων. Πλήρη σύνταξη στα 30 χρόνια δουλειάς ή στα 58 (άνδρες) και 55 (γυναίκες), 55 και 50 στα βαρέα. Ενιαία ασφαλιστικά δικαιώµατα για όλους-ες, χωρίς κατηγοριοποιήσεις σε παλιούς-νέους. Όλοι οι εργαζόµενοι του δηµοσίου να ασφαλίζονται στα Ταµεία του δηµοσίου, µε ενιαία, καλής ποιότητας, δωρεάν πρόνοια, περίθαλψη, υγεία, ασφάλιση.

Να χρηµατοδοτηθεί ο ΕΟΠΥΥ µε όλα τα αναγκαία κρατικά κονδύλια ώστε να καλύπτονται δωρεάν όλες οι εξετάσεις και θεραπείες.

✔ Άµεση χρηµατοδότηση όλων των ταµείων (ΜΤΠΥ, ΤΕΑΔΥ, ΤΠΔΥ) για να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους προς τους δικαιούχους.
Όχι στη διάλυση της επικουρικής ασφάλισης και στη µείωση των εφάπαξ.

✔ Επιστροφή των κλεµµένων στα ασφαλιστικά Ταµεία
παλιότερα και τώρα. Να δώσει το Κράτος τα χρήµατα που δεν έχει αποδώσει για χρόνια στα Ταµεία του δηµοσίου. Ο έλεγχος των ταµείων να περάσει άµεσα στα χέρια των εργαζόµενων.

• Απέναντι στις απαιτήσεις των Μνηµονίων για «λιγότερο δηµόσιο» προτάσσουµε:

✔ Την πάλη ενάντια στην αναδιάρθρωση του δηµοσίου
στην κατεύθυνση του Κράτους-στρατηγείου, ενάντια στις αναδιαρθρώσεις, ενάντια σε κάθε άµεση ή έµµεση ιδιωτικοποίηση και τις ΣΔΙΤ.

✔ Την πάλη για:

Δωρεάν, δηµόσια και υψηλής ποιότητας παιδεία, υγεία, περίθαλψη, ασφάλιση, δοµές κοινωνικής πρόνοιας, πολιτισµό για όλο το λαό.

Δηµόσιες µεταφορές, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες µε χαµηλό κόστος για τον λαό. Ενίσχυση των δηµόσιων υπηρεσιών ενάντια σε κάθε ασυδοσία του µεγάλου κεφαλαίου σε σχέση µε τα δικαιώµατα των εργαζόµενων και την αλόγιστη χρήση φυσικών πόρων και δηµόσιου πλούτου.

Να ανήκουν στο δηµόσιο όλες οι µεγάλες επιχειρήσεις στρατηγικής σηµασίας (ενέργεια, νερό, τηλεπικοινωνίες, µέσα µεταφοράς, φάρµακο, υγεία). Να επιστρέψουν τώρα όλες οι επιχειρήσεις που ιδιωτικοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια (ΟΤΕ, λιµάνια, Ολυµπιακή), µε ακύρωση (και όχι επαναδιαπραγµάτευση) των σχετικών συµβάσεων.

✔ Την υπεράσπιση της µόνιµης και σταθερής σχέσης εργασίας για όλους τους εργαζόµενους. Κατάργηση των απολύσεων, των διαθεσιµοτήτων, της κινητικότητας και όλων των µνηµονιακών διατάξεων που επιβάλουν τη δραµατική και βίαιη µείωση των Δ/Υ.

✔ Μία σχέση εργασίας στο δηµόσιο τοµέα: η µόνιµη εργασία.
Η µονιµότητα των δηµοσίων υπαλλήλων δεν αποτελεί «σκανδαλώδες προνόµιο», αλλά στοιχειώδη όρο για τη δυνατότητα του δηµοσιοϋπαλληλικού κινήµατος να δρα µε γνώµονα το συµφέρον της κοινωνικής πλειοψηφίας και όχι τις εντολές της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Να µετατραπούν οι εργαζόµενοι αορίστου χρόνου σε µόνιµους µε πλήρη δικαιώµατα και υποχρεώσεις.

✔Μονιµοποίηση όλων των συµβασιούχων
χωρίς περιορισµούς και δικονοµικά τερτίπια. Κατάργηση των ελαστικών µορφών απασχόλησης και κάθε εργολαβίας στον δηµόσιο τοµέα.

✔ Κανένας εργαζόµενος έξω από τα σωµατεία.
Εγγραφή όλων των εργαζοµένων στα σωµατεία
µε πλήρη συνδικαλιστικά δικαιώµατα, ανεξαρτήτως της «τυπικής» σχέσης εργασίας τους.
Ίση αµοιβή για ίση εργασία.

✔ Άµεση κάλυψη όλων των πραγµατικών αναγκών
σε θέσεις εργασίας στην υγεία, την εκπαίδευση, τον πολιτισµό, τους δήµους και τις υπηρεσίες µε θέσεις πλήρους, αποκλειστικής και µόνιµης απασχόλησης.

✔ Έκτακτα µέτρα ανακούφισης από την ανεργία, την εξαθλίωση και τη µαζική φτώχεια.

✔Ανατρεπτική, αγωνιστική αλληλεγγύη για την υπεράσπιση κάθε αδύνατου,
εργαζόµενου, ειδικά των παιδιών ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας, φύλου. Όχι στη λογική της φιλανθρωπίας, της ανάθεσης, της κοινωνικής επιχειρηµατικότητας.

Κάτω τα χέρια από τις λαϊκές ελευθερίες και τα δικαιώµατα!
Το δικαίωµα στην απεργία δεν επιστρατεύεται!

Είµαστε στο πλευρό των µεταναστών και οικονοµικών προσφύγων
και απαιτούµε τώρα κάθε αναγκαίο µέτρο ένταξης, οικονοµικής ανακούφισης κοινωνικών και πολιτικών δικαιωµάτων. Να σταµατήσουµε τις ρατσιστικές και φασιστικές επιθέσεις. Ίση αµοιβή για ίση εργασία, όχι στη «µαύρη» ανασφάλιστη εργασία. Άµεση νοµιµοποίηση όλων των µεταναστών, άσυλο στους πρόσφυγες. Να καταργηθεί το Σύµφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου της ΕΕ, η Συµφωνία του Σένγκεν και το Δουβλίνο ΙΙ.

Σε χειρότερες εποχές από τη δική µας, υπήρξαν µαχητικοί αγώνες που υποχρέωσαν τις εξουσίες να πάρουν πίσω µέτρα κι άλλοι που κατακτήσανε δικαιώµατα. Δεν ήταν απλοί αγώνες. Είχαν θυσίες και κόπους, οργάνωση και σχέδιο, στόχο και αποφασιστικότητα, κινδύνους και ρίσκα από τους εργάτες. Όµως έτσι, κερδίζεται η ζωή!

Με τους αγώνες µας σήµερα, να απονοµιµοποιήσουµε τα κυβερνητικά µέτρα στη συνείδηση του λαού, να δηµιουργήσουµε συνθήκες κυβερνητικής αστάθειας, µαχητικό ρεύµα ικανό να υποχρεώσει την κυβέρνηση σε αναδίπλωση, ώστε να µην µπορεί να ασκεί απρόσκοπτα την πολιτική της και να παίρνει αντεργατικά µέτρα. Με τους αγώνες µας ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου όπως αυτή εκφράζεται µε τα µνηµόνια και τις δανειακές συµβάσεις, το χρέος και την αποπληρωµή του, την ΕΕ και το ΔΝΤ, µπορούµε να επιδράσουµε καταλυτικά στις πολιτικές εξελίξεις. Να οδηγήσουµε σε ανατροπή κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ και σε κάθε επίδοξο διαχειριστή της ίδιας πολιτικής από ένα µαζικό εργατικό ρεύµα που θα έχει στην προµετωπίδα των αγώνων του τα σύγχρονα δικαιώµατα και τις ανάγκες τις εργαζόµενης πλειοψηφίας.

Από δω και πέρα τα διλήµµατα είναι µεγάλα. Δεν υπάρχει αξιοπρέπεια στην κόλαση! Να αγωνιστούµε για να µη ζήσουµε στη ζούγκλα του ανταγωνισµού όπου ο ένας θα βάζει τρικλοποδιά στον άλλο για να επιβιώσει. Να οργανώσουµε τον αγώνα µας.

Μόνο η κίνηση των αγωνιζόµενων εργαζοµένων και όλου του λαού µπορεί να οδηγήσει σε ανατροπή της κατάστασης κι όχι τα επιχειρήµατα της λογικής των εκλογικών αυταπατών, της διαχείρισης ή ευχολόγια που αρχίζουν και τελειώνουν στη δύναµη της ψήφου και τις αποστειρωµένες συγκεντρώσεις.

Αγωνιζόµαστε για να πάρουν οι εργαζόµενοι τις τύχες στα χέρια τους. Αγωνιζόµαστε να αποκτήσουν φωνή όσοι δεν έχουν, δηλαδή τα κοµµάτια της ελαστικής και µαύρης εργασίας, των άνεργων.

Όπλο µας είναι τα πρωτοβάθµια σωµατεία.

Να παλέψουµε για την ταξική ανασυγκρότησή τους. Να αποφασίζουν και να διαχειρίζονται τον αγώνα τους οι ίδιοι οι εργαζόµενοι. Σήµερα περισσότερο παρά ποτέ είναι αναγκαία η συσπείρωση γύρω από τα σωµατεία, η δηµοκρατία των γενικών συνελεύσεων και ο συντονισµός των ίδιων των σωµατείων, έτσι ώστε οι αγώνες να ξεκινούν από την ίδια την εργατική βάση και τα αιτήµατα να εκφράζουν τις πραγµατικές ανάγκες των εργαζοµένων και την απαίτηση ρήξης µε την κυρίαρχη πολιτική. Η εµπειρία των αγώνων από το κίνηµα στα νοσοκοµεία έχει αναδείξει τον τρόπο υπέρβασης και των εµποδίων που µπαίνουν τόσο από το κοµµάτι του εργοδοτικού συνδικαλισµού όσο και από µία νέα «αριστερή» γραφειοκρατία . Σαρώνοντας τις ανυπόληπτες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, τις υποτελείς στην κυβέρνηση και την εργοδοσία, τις καταδικασµένες στη συνείδηση του κόσµου. Απαιτώντας και επιβάλλοντας στις οµοσπονδίες να συµβάλλουν σε µια τέτοια κατεύθυνση. Γι’ αυτό και προωθούµε τον Συντονισµό πρωτοβάθµιων σωµατείων, συλλόγων και επιτροπών αγώνα, για να µπορέσουν να πάρουν στα χέρια τους οι ίδιοι οι εργαζόµενοι τους αγώνες και τα συνδικάτα. Ο συντονισµός πρωτοβάθµιων σωµατείων νοσοκοµείων και επιτροπών αγώνα Αττικής και αλλού αποτελεί σηµαντική εµπειρία σε αυτόν τον τοµέα που πρέπει να απλωθεί και να γενικευθεί.

Αποφασιστικός µαζικός αγώνας ανατροπής.
Παλεύουµε για τη συγκρότηση ενός πλατιού κινήµατος ανατροπής αυτής της πολιτικής και των εκφραστών της. Ένα κίνηµα που θα συνδυάζει πανεργατικούς και κλαδικούς αγώνες, που θα στηρίζεται και θα προωθεί το αναγκαίο κοινωνικό και πολιτικό µετωπο που θα ενώνει το εργατικό κίνηµα µε όλες τις άλλες αντιστάσεις που διαρκώς γεννιούνται σε µια κατεύθυνση κλιµάκωσης και ρήξης και θα θέτει πολιτικούς στόχους σαν κι αυτούς που περιγράψαµε.

Παλεύουµε για τη δηµιουργίας ενός
πανελλαδικού πανεργατικού απεργιακού κινήµατος µε καθολική συµµετοχή
της εργατικής τάξης, των αγροτών, των ανέργων, της νεολαίας, των µεταναστών, των αυτοαπασχολούµενων, µε χαρακτηριστικά κλιµάκωσης, συνέχειας, αποτελεσµατικότητας, µέχρι τη νίκη των λαϊκών δυνάµεων, µέχρι την κατάργηση των νοµοθετικών τερατουργηµάτων, µέχρι την ανατροπή.

Δεν υπάρχουν περιθώρια για µια στάση ανοχής, αναµονής
απέναντι στην κυβερνητική πολιτική ή αυταπάτης ότι υπάρχει περίπτωση να σωθεί κάτι, αν δεν προχωρήσουµε σε σύγκρουση µ’ αυτή.Με µαζικές συνελεύσεις σε όλους τους κλάδους και µε πυλώνες (ΟΤΑ- εκπαίδευση-υγεία…) που χτυπιούνται από τα αλλεπάλληλα κύµατα µέτρων και αναδιαρθρώσεων, προτείνουµε παρατεταµένο γενικό απεργιακό αγώνα διαρκείας διακλαδικού χαρακτήρα. Βάζουµε φραγµό στην πολιτική που διαλύει το δηµόσιο, διαλύει τις εργασιακές σχέσεις, καταργεί τη µονιµότητα, βάζει σε διαθεσιµότητα και απολύει χιλιάδες.

Προχωράµε στον αγώνα αυτό µε βάση το αναγκαίο πλαίσιο διεκδικήσεων. Αξιοποιήσουµε την εµπειρία που υπάρχει για να κάνουµε τους χώρους εργασίας ζωντανά κύτταρα αγώνα, ανοιχτά στην κοινωνία τους αγώνες και τις αγωνίες της, µε κοινές επιτροπές αγώνα, διευρύνοντας την κοινωνική αποδοχή και το κοινό µέτωπο διεκδικήσεων.Απέναντι στην επέλαση κυβέρνησης -ΔΝΤ–ΕΕ που θα συνεχιστεί και είναι βέβαιο πως θα οδηγήσει χιλιάδες λαϊκές οικογένειες στην εξαθλίωση, καλούµε σε παλλαϊκό-πανεργατικό ξεσηκωµό, µε γενικό-διακλαδικό πολιτικό απεργιακό αγώνα διαρκείας, µε διαδηλώσεις, καταλήψεις, συγκεντρώσεις, για να τους ανατρέψουµε.

Καµία  εξουσία δεν είναι ανίκητη απέναντι σε αποφασισµένο , µαχητικό και οργανωµένο λαϊκό ποτάµ ι. Καµία εξο υσ  ία δεν είναι αν ίκη τη απέναντι σ ε αποφασισµένο, µαχητικό  και οργανωµένο λαϊκό ποτάµι.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ-ΚΙΝΗΣΕΙΣ -ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ στο ΔΗΜΟΣΙΟ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *