Σε παλιότερο άρθρο μας αναφέραμε τα εξής:
 | “Η Ελλάδα θα πρέπει να δίνει 8-9% του ΑΕΠ κάθε χρόνο στους ξένους πιστωτές, από το 2012 και μετά”. Αυτό παρατηρεί ο Simon Johnson, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, και όπως εύστοχα σχολιάζει ο Ambrose Evans-Pritchard σε σχετικό άρθρο του στη συντηρητική “Telegraph”, “κανένας λαός δε μπορεί να ανεχτεί τέτοια υποδούλωση στους δανειστές του για πολύ” (“No nation will tolerate such debt servitude for long”). Είχαμε δει σε παλιότερη ανάρτηση μας ότι
… |  |
Επιπλέον, ακόμα και το ίδιο το ΔΝΤ έχει πολλάκις παραδεχτεί ότι οι πολιτικές που προωθεί θα αυξήσουν το χρέος. Έτσι, και επειδή προφανώς οι τράπεζες-δανειστές δεν είναι ευχαριστημένοι από το ότι θα χάσουν μέρος των χρημάτων που υπολόγζαν ότι θα έβγαζαν από του;ς τόκους, πλέον ανακοινώθηκε η περαιτέρω εφαρμογή της “λιτότητας” του μνημονίου για μέχρι το 2015 (“κι έχει ο Θεός”):
Ζητεί συναίνεση για «νέο Μνημόνιο» έως και το 2015 ο Γ. Παπανδρέου
| | Τη συναίνεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης, και πρωτίστως της Ν.Δ., στο αυστηρό μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό πλαίσιο της περιόδου 2012-2015, που επί της ουσίας συνιστά ένα «νέο Μνημόνιο», θα επιζητήσει ο πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου. | |
Ας δούμε και το σχόλιο του Γ. Κύρτσου, που είναι “ξύπνιο” φερέφωνο. Βέβαια, αναμασά τις γνωστές και κλισαρισμένες απόψεις περί “κακοδιαχείρισης”, που ναι μεν ισχύουν αλλά ωχριούν μπροστά στο κυρίαρχο ζήτημα που είναι ότι το κεφάλαιο απαιτεί συνθήκες σημαντικής “κινεζοποίησης” προκειμένου να αναπτυχθεί. Παρόλα αυτά, κάνει και μερικές σωστότατες επισημάνσεις, που αξίζουν τις προσοχής μας:
| | Όλα δείχνουν ότι η πολιτική του μνημονίου θα διαρκέσει μία εικοσαετία. Από τη θεωρία σύμφωνα με την οποία το μνημόνιο θα έλυνε το πρόβλημα χρηματοδότησης του ελληνικού Δημοσίου και θα έβαζε την ελληνική οικονομία σε νέα πορεία ανάπτυξης από τα τέλη του 2011 περάσαμε ξανά σε φάση διαχειριστικής αγωνίας. Θυσίες χωρίς ελπίδα Πρόσθετα μέτρα για το 2012-2013 και άλλα μέτρα με πρωτοβουλία, υποτίθεται, της ελληνικής κυβέρνησης για το 2014 και νέα μέτρα με ορίζοντα εικοσαετίας μόλις ανακοινωθούν οι κανόνες της γερμανικής πειθαρχίας. Οι πιστωτές του ελληνικού Δημοσίου αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν να πάρουν πίσω τα λεφτά τους με βάση το χρονοδιάγραμμα του μνημονίου και κάνουν μακροπρόθεσμες ρυθμίσεις για να μην τα χάσουν. Όσο για την κυβέρνηση Παπανδρέου, επιδίδεται στη μετρολαγνεία, που κατά περιόδους καταγγέλλουν τα στελέχη της. Μέτρα, πρόσθετα μέτρα, νέα μέτρα στο πλαίσιο μιας στρατηγικής που συνοψίζεται στη φράση «θυσίες χωρίς ελπίδα». Όποιος προλάβει Η δημοσιονομική εξυγίανση, με την έννοια της δημιουργίας δημοσιονομικού πλεονάσματος, που θα οδηγήσει στη μείωση του δημόσιου χρέους ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, αποδεικνύεται ανέφικτη. | |
Κηρύττουν τη λιτότητα
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα
Ζητάνε θυσίες…”
-Μ. Μπρεχτ
0 Comments