Από τον Αριστείδη Φρουζάκη, μια απάντηση στο «ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ» και τη θεωρία του περί «δύο άκρων» (εδώ).
Αρχικά κάποιες εξηγήσεις…
Είμαι γεωτεχνικός μηχανικός, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και ενεργό μέλος του κινήματος κατά του χρυσού στη Βόρεια Ελλάδα (Πέραμα, Σάπες, Χαλκιδική) τα τελευταία 4 χρόνια. Αν και δεν είμαι δημότης Αριστοτέλη, έχω επισκεφτεί πολλές φορές την Χαλκιδική στα πλαίσια αυτής μου της δράσης, αλλά και αρκετά παλαιότερα, όταν ο πατέρας μου δούλευε στη σήραγγα των Σκουριών σαν μεταλλειολόγος. Θεωρώ λοιπόν πως όσα συμβαίνουν στην περιοχή αφορούν και εμένα, αλλά και όλους όσους, σε όλη την Ελλάδα και τον κόσμο, συμμετέχουν και αγωνιούν για την έκβαση του αγώνα στην Χαλκιδική. Για πολλούς από εμάς, είναι εξαιρετικά κρίσιμη η στάση που θα κρατήσει η τοπική εξουσία στο παραπάνω ζήτημα, κυρίως εξαιτίας του γεγονότος, ότι αναδείχθηκε μέσα από πρότυπες αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες του κινήματος και – θα έπρεπε να – δεσμεύεται από τις διακηρύξεις και τους στόχους του. Στα πλαίσια αυτά θα ήθελα να κάνω κάποια σχόλια για το πρόσφατο Δ.Τ. του Δημάρχου που σας απεστάλη.
Με έκπληξη διάβασα το Δ.Τ. που εξέδωσε η παράταξη του Δημάρχου, για την επίσκεψη του στο Στρατώνι ανήμερα της Αγίας Βαρβάρας και τα όσα ειπώθηκαν εκεί. Χρειάστηκε σχεδόν ένα μήνα (!) στην παράταξη του Δημάρχου, για να «απαντήσει» για την «παραποίηση» των δηλώσεων του, από τα blog της εταιρείας, και να προσπαθήσει να δώσει κάποιες εξηγήσεις… Είναι περισσότερο από προφανές πως ο Δήμαρχος δεν θίγεται – επί της ουσίας – από το «όψιμο σφιχταγκάλιασμα» των ανθρώπων της εταιρείας (αν το πρόβλημα του ήταν αυτό θα είχε αντιδράσει από την πρώτη στιγμή). Έχει όμως θορυβηθεί, από τις σφοδρές αντιδράσεις του απλού κόσμου και των αγωνιστών για την γενικότερη στάση και συμπεριφορά του. Στην ανακοίνωση του, ανακαλύπτει εσωτερικούς εχθρούς στο κίνημα και μιλάει για τα δυο άκρα που αλληλοτέμνονται και αλληλο-τροφοδοτούνται για να μείνει η κατάσταση όπως έχει! Είναι μια γνωστή θεωρία, που θα θυμίζει πολλά στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και της αριστεράς που – μεταξύ άλλων – τον στήριξε…
Του έχουμε όμως και εμείς μια ενδιαφέρουσα θεωρία: τα δυο άκρα δεν είναι οι αγωνιστές και οι αμείλικτοι διώκτες τους (ή οι τοπικοί εκπρόσωποι τους…): είναι οι διώκτες και αυτοί που εξαπατούν τον λαό, αδειάζοντας κίνημα και αγωνιστές, για να γίνουν οι νέοι «συνομιλητές¨ των αφεντικών. Γιατί, τα «όλοι μαζί μπορούμε, μέσα από διάλογο, κλπ», αλλά και η θολή και χλιαρή απόφαση του Δ.Σ. του Δήμου για την επένδυση, την στιγμή που τα ΜΑΤ χτυπάνε τον κόσμο στο βουνό και οι όλες οι παράνομες εργασίες συνεχίζονται, αυτό υποδηλώνουν. Καλό είναι λοιπόν η Δημοτική αρχή, να αφήσει τις αοριστολογίες και τα ευφυολογήματα καθώς έχει, πολύ σημαντικότερα πράγματα να κάνει (αν βέβαια θέλει) για να πετύχει την ενότητα που ευαγγελίζεται…
Μερικά από αυτά κατά την προσωπική μου γνώμη θα ήταν:
1. Να απαιτήσει το σταμάτημα όλων των παράνομων εργασιών στο βουνό και να διεκδικήσει την ακύρωση της παράνομης σύμβασης της Ελληνικός Χρυσός, αλλά και τον αποχαρακτηρισμό και απόδοση των τεράστιων μεταλλευτικών εκτάσεων , ώστε να ανοίξει ο δρόμος για μια διαφορετικού τύπου ανάπτυξη στην περιοχή. (Ποία άραγε μπορεί να είναι η εναλλακτική ανάπτυξη στην περιοχή την στιγμή που σχεδόν η μισή έκταση του Δήμου Αριστοτέλη ανήκει στον μεταλλειοκτήτη;)
2. Να πάρει θέση και να απαιτήσει άμεσα την απόσυρση των κατηγοριών εναντίον όλων των αγωνιστών κατά της μεταλλείας χρυσού και να απαιτήσει να φύγουν τα ΜΑΤ από την περιοχή. Είναι εντελώς ανήθικο αυτό το ζήτημα να υποβαθμίζεται συνεχώς από τον Δήμαρχο και να χαρακτηρίζονται οι απλοί άνθρωποι που χειραφετούνται και αγωνίζονται για τον τόπο τους «“άκρα».
3. Αντί να διακηρύττει γενικόλογα, την αποδοχή της υφιστάμενης- παραδοσιακής μεταλλευτικής δραστηριότητας, που στην ουσία σημαίνει αποδοχή του υπάρχοντος καθεστώτος της μεταλλειοκτησίας και της παράνομης μεταβίβασης της τεράστιας μεταλλευτικής περιουσίας και γης της Χαλκιδικής στην Ελληνικός Χρυσός, να επεξεργαστεί και να προτείνει σε συντονισμό με το κίνημα και όλους του επιστημονικούς, εργασιακούς και θεσμικούς φορείς, ένα βιώσιμο σχέδιο για μία, αυστηρά χωροθετημένη και ποσοτικά πλήρως προσδιορισμένη μεταλλευτική δραστηριότητα στην περιοχή, με ταυτόχρονη αποκατάσταση αναστρέψιμων επιπτώσεων της “παραδοσιακής” μεταλλείας και με την καθοριστική συμμετοχή του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης, ώστε να διασφαλιστούν, καταρχήν, θέσεις εργασίας και να υπάρξουν μεσοπρόθεσμα, πραγματικά οφέλη για την εθνική και τοπική οικονομία, χωρίς την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, που θα συντελεστεί με απόλυτη βεβαιότητα, με την σχεδιαζόμενη επένδυση από την Eldorado.
Η Δημοτική αρχή του Δ. Αριστοτέλη, θα έχει πολύ πιθανά μετά τις προσεχείς εκλογές, τον κατάλληλο συνομιλητή για τα όλα τα παραπάνω, σε επίπεδο κρατικής εξουσίας. Και τότε τα προσχήματα και οι δικαιολογίες θα τελειώσουν. “Η θα διεκδικήσει λύσεις και θα πάρει ουσιαστικές θέσεις πάνω στα ζέοντα ζητήματα, ή θα απαξιωθεί οριστικά στη συνείδηση του λαού και του κινήματος.
0 Comments