Καμμένος: «Γιγάντιο αεροπλανοφόρο» η Κρήτη – «Έτοιμοι να διευκολύνουμε το ΝΑΤΟ κατά της τρομοκρατίας»

Για μια ακόμη φορά ο ΥΕΘΑ, η τέταρτη κατά σειρά, ο ΥΕΘΑ Π.Καμμένος επαναλαμβάνει τα ακραία νεοσυντηρητικά και αντιδραστικά σλόγκαν που έχουν αιματοκυλήσει τους λαούς τόσες φορές από το 2001, που άρχισε ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας, απειλώντας μας ξανά με νέο γύρο αντιτρομοκρατικού αγώνα! Στον οποίο φυσικά η νέα αριστερή κυβέρνηση διεκδικεί αναβαθμισμένο ρόλο…

Αυτή τη φορά ήταν η Σούδα από όπου ο ΥΕΘΑ Π.Καμμένος ξεκαθάρισε για πολλοστή φορά την ετοιμότητα της κυβέρνησης του να διευκολύνει το ΝΑΤΟ στη «μάχη κατά της τρομοκρατίας», χαρακτηρίζοντας τηνΚρήτη ένα κομβικά τοποθετημένο «γιγάντιο αεροπλανοφόρο» που αποτελεί αιχμή του δόρατος του δυτικού κόσμου έναντι ενός διευρυνόμενου πεδίου αστάθειας, που περικλείει όλο και εντονότερα την Ευρωπαϊκή Ήπειρο.

Δεν επαναλαμβάνουμε την συνέχεια  της βαρετής του ομιλίας, αφού τα ίδια λέει είτε όταν επισκέπτεται τον Πούτιν, είτε όταν ταξιδεύει στις ΗΠΑ για να τον δεχτεί κανένας ξεχασμένος υφυπουργός του Ομπάμα.

Στο κείμενο μας με τίτλο «ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δηλώνουν Παρόν στον παγκόσμιο (αντι-)Τρομοκρατικό Πόλεμο της Νέας Τάξης Πραγμάτων»   περιγράφουμε αναλυτικά τους στρατηγικούς στόχους του ελληνικού αστικού κόσμου, τους ταξικούς εχθρούς και κρατικούς ανταγωνιστές του, κυρίως τη βαθύτερη συνεργασία και συμφωνία μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, για την εξυπηρέτηση αυτής της αστικής πολιτικής.

Η συγκυβέρνηση εργάζεται σκληρά για την αναβάθμιση της ελληνικής αστικής τάξης στην ευρύτερη περιοχή, κι αυτό μόνο μετράει. Στρατηγικός στόχος γίνεται η χάραξη ΑΟΖ και η εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων. Για αυτό οι αποστολές εκτός συνόρων, οι συμμαχίες με ΗΠΑ-Κύπρο-Ισραήλ-Αίγυπτο, η επέκταση των δογμάτων άμυνας ασφάλειας. Με κοινό παρονομαστή την λεηλασία των εργαζομένων ως βασικό στοιχείο εξόδου από την καπιταλιστική κρίση. ΑΟΖ, κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, δρόμοι ενέργειας και εμπορίου από τη μια μεριά, με την Ελλάδα να διεκδικεί αναβάθμιση του ρόλου της, και από την άλλη μεριά ο μπαμπούλας της τρομοκρατίας. Στο όνομα της απαιτείται υπακοή του κόσμου της εργασίας στην εθνική ενότητα, συμμαχία με το κράτος-δολοφόνο Ισραήλ και τη χούντα της Αιγύπτου, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, η μετατροπή της νεολαίας σε Μισθοφόρο και κρέας στα κανόνια τους. Η αστική Ελλάδα θέλει να παίξει ρόλο στις γεωπολιτικές εξελίξεις. Και θα κάνει ότι απαιτείται. Κοροϊδεύουν τους φαντάρους, τους συνταξιούχους, τους γιατρούς και τους φοιτητές, αλλά η μοναδική μονομερής ενέργεια της κυβέρνησης έναντι «των Θεσμών» ήταν τα 500 εκατομμύρια δολάρια για τα παμπάλαια αμερικανικά αεροσκάφη P-3 ORION, για τις επιχειρήσεις  στην Αν. Μεσόγειο, τόσο για τον ανταγωνισμό με την Τουρκία όσο και για έλεγχο-εποπτεία-αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ρευμάτων μαζί με τη Frontex.

Εξάλλου το επαναλαμβάνει μονότονα ο ΥΕΘΑ Π.Καμμένος όπως σήμερα στην Σούδα: “η μείωση της εξάρτησής της Ευρώπης ενεργειακά από τρίτες χώρες, αποτελεί και πρέπει να αποτελεί ένα κορυφαίο πολιτικό, αναπτυξιακό και οικονομικό στόχο”! Για αυτό ακριβώς το λόγο και το κύριο θέμα του φετινού συνεδρίου του ΚΕΝΑΠ, που διεξάγεται από 2 έως 4 Ιουνίου 2015, είναι «οι παρούσες και μελλοντικές προκλήσεις ενεργειακής ασφάλειας στο θαλάσσιο περιβάλλον», ενώ στις εργασίες του συμμετέχουν Ακαδημαϊκοί και Ανώτατοι Αξιωματικοί από κράτη-μέλη της δολοφονικής Νατοϊκής Συμμαχίας και της Ε.Ε.

Αλήθεια, ποια σχέση έχουν οι εργατικές και λαϊκές ανάγκες, η προσπάθεια της κοινωνίας και των αποκλεισμένων να επιβιώσει από την καταστροφή που τις έχουν επιβάλλει οι μεταρρυθμίσεις, τα μέτρα, οι περικοπές και η καταστολή την τελευταία δεκαετία, με τις τοποθετήσεις Τσίπρα και Καμμένου; Τι σχέση έχει η πραγματική κοινωνική κατάσταση, όπως διαμορφώνεται σήμερα για τον κόσμο της εργασίας και το προλεταριάτο στα Βαλκάνια και την Μέση Ανατολή, με την ανασυγκρότηση της πολεμικής βιομηχανίας, τις συμπράξεις δημόσιου-ιδιωτικού και τις ιδιωτικοποιήσεις, την επιθετική ανασυγκρότηση του στρατού και τους νέους μισθοφόρους.

Η μόνη σχέση που μπορούμε να δούμε είναι αυτή της καταστατικής επιλογής που έχει κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να συνεχίσει με νέα μέσα και νέες μεθόδους τον πόλεμο ενάντια στον κόσμο της εργασίας που μαίνεται παγκόσμια σαν ένας διαρκής εμφύλιος πόλεμος του κεφαλαίου κατά της εργασίας. Κομμάτι αυτού είναι και οι πολιτικές επιλογές της. Γι’ αυτό στρατηγικοί εταίροι (είτε οικονομικά, είτε πολιτικά, είτε στρατιωτικά) είναι το Ισραήλ και η Αίγυπτος, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ΗΠΑ, η τουρκική κυβέρνηση κλπ. Υπάρχει μια έντονη διεθνής αλληλεγγύη ανάμεσα στις κυβερνήσεις όλων των κρατών της περιοχής, από τη Βοσνία ως την Ελλάδα και από την Τουρκία ως το Ισραήλ, ασχέτως αν αυτά τα κράτη συγκρούονται στο πλαίσιο της επιβολής της δικής τους εθνικής κυριαρχίας: Αυτή η αλληλεγγύη συνίσταται στην αντιμετώπιση αυτών που περισσεύουν από τους αστικούς σχεδιασμούς των νέων γύρων ανάπτυξης και κρίσης.

Το βασικό διακύβευμα της εποχής, για το εργατικό κίνημα και τους καταπιεσμένους, είναι η μετατροπή της εθνικής ενότητας εργοδοτών-εργαζομένων, κράτους-κοινωνίας και κυβέρνησης-λαού σε όξυνση του κοινωνικού ανταγωνισμού και σε ταξικό εμφύλιο. Όχι, δεν μιλάμε για «φανατικούς τρομοκράτες με RPG και όπλα». Αυτό τον τίτλο τον έχει κερδίσει επάξια ο διεθνής ιμπεριαλισμός, τα κράτη και οι στρατοί τους, οι ανθρωπιστικές αποστολές και οι μισθοφόροι τους. Εμείς, εννοούμε τη μακρά και επίπονη διαδικασία, κατά την οποία σπάει η εθνική συναίνεση και αναδεικνύονται οι διαχωριστικές γραμμές των ταξικών συμφερόντων. Τη διαδικασία, όπου η ανθρωπιστική κρίση, αντί να γίνεται εργαλείο κυβερνητικής ή επιχειρηματικής πολιτικής, θα μετακυλύεται στο αστικό στρατόπεδο ως κρίση διαχείρισης των εκμεταλλευτών. Για να μπορέσει να αναπνεύσει η κοινωνία που ασφυκτιά, αυτοί που δεν χωρούν στον σημερινό κόσμο. Αν και εδώ δύο κόσμοι συγκρούονται, και ο ένας είναι το «έθνος» της αστικής κυριαρχίας, της ΕΕ και των θεσμών, του ΝΑΤΟ, του ΟΗΕ και των ΜΚΟ, τότε πρέπει να βρούμε τις μορφές πολιτικής και κοινωνικής συγκρότησης του «έθνους» των καταπιεσμένων. Μέσα από αυτή τη διαδικασία να συγκροτούμε πρωτοβουλίες, συντονισμούς, όργανα εργατικής πολιτικής και όργανα του αντιπολεμικού κινήματος.

Γι’ αυτό πιστεύουμε πως χρειάζεται αναβάθμιση της δράσης μέσα κι έξω από το στρατό, νέες μορφές του αντιπολεμικού κινήματος μαζί με νέες και παλιές μορφές του εργατικού κινήματος. Χρειάζεται ενότητα του κόσμου της εργασίας και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, σε όλη την περιοχή που μαστίζεται από εμφύλιες συγκρούσεις, κοινωνικές καταστροφές, πολέμους του ΝΑΤΟ, των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών και της νέας τάξης πραγμάτων

Είναι ανάγκη να βρει κοινούς τόπους δράσης και κινήματα ο Φαντάρος-Πολίτης Με Στολή και ο Πολίτης-Εργαζόμενος με Στολή-Εργασίας. Να συγκρουστούμε με τον μιλιταρισμό, τον εθνικισμό και την στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας, τη μετατροπή της σε ένα γιγαντιαίο στρατόπεδο συγκέντρωσης που θα χτίζεται διαρκώς πάνω στους μετανάστες και τους αποκλεισμένους και θα καταλήγει σε όλους. Χρειάζεται ένα αντιπολεμικό κίνημα που θα αποτελεί οργανικό κομμάτι των αγώνων των εργαζόμενων, των μεταναστών και των ανέργων, όπως χρειάζεται ένα εργατικό κίνημα που θα συγκρούεται με τα δόγματα άμυνας-ασφάλειας ως το κυρίαρχο και τελικό μέτρο καθυπόταξης της κοινωνικής αμφισβήτησης.

Πιστεύουμε ότι τα υλικά για αυτό το άλμα υπάρχουν ήδη, διαμορφώνονται κάθε μέρα στις μικρές και μεγάλες συγκρούσεις, από το Κομπάνι και την Ανατολική Ουκρανία ως το Πάρκο Γκεζί και τη Βοσνία, από τους καταπιεσμένους της Αιγύπτου και τους Παλαιστίνιους που αγωνίζονται ενάντια στο κράτος του Ισραήλ ως την Ελλάδα και τους μετανάστες που πνίγονται στα νερά του Αιγαίου και συντρίβονται στο φράχτη του Έβρου.

Να μπλοκάρουμε την μηχανή της εκμετάλλευσης, του πολέμου και της ομαλότητας στην ίδια μας τη χώρα. Αυτό είναι το καθήκον της διεθνιστικής, της ταξικής και της κοινωνικής αλληλεγγύης μας.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Τηλ: 6932 955437