Η καπιταλιστική βαρβαρότητα δεν έχει πάτο. Και η περιβόητη «ευρωπαϊκή κανονικότητα» αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά πως, πίσω από τις γυαλιστερές βιτρίνες της, μυρίζει ιδρώτα, αίμα και απάνθρωπη εκμετάλλευση.

Οι αποκαλύψεις από τους πορτοκαλεώνες της Σικελίας έρχονται να ξεγυμνώσουν αυτή την πραγματικότητα. Μαροκινοί μετανάστες εργάτες γης βρέθηκαν να ζουν και να δουλεύουν σε συνθήκες που παραπέμπουν ευθέως σε σύγχρονη δουλεία, παγιδευμένοι στα γρανάζια του περιβόητου συστήματος των «caporali», των δουλέμπορων-μεσαζόντων, και των μεγαλοκτηματιών που θησαυρίζουν πάνω στην εξαθλίωση των εργατών.

Τα στοιχεία προκαλούν οργή:

➤ 70 ώρες δουλειάς την εβδομάδα, κάτω από τον καυτό ήλιο αλλά και μέσα στο τσουχτερό κρύο.
➤ Μόλις 1 ευρώ για κάθε κασόνι πορτοκαλιών που γεμίζει ο εργάτης.
➤ Μέρος του πενιχρού μεροκάματου παρακρατείται ως δήθεν «νοίκι», ώστε ο εργαζόμενος να έχει ένα ετοιμόρροπο κατάλυμα για να κοιμηθεί, χωρίς στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής, χωρίς νερό και ηλεκτρικό.

Δεν πρόκειται για κάποια «παρέκκλιση» ενός κατά τα άλλα δίκαιου συστήματος. Δεν πρόκειται για μια δυσάρεστη εξαίρεση που θα διορθωθεί με μερικούς ελέγχους.

Πρόκειται για την άλλη όψη της ίδιας της καπιταλιστικής «κανονικότητας».

Γιατί όταν η ανθρώπινη εργασία αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως κόστος, όταν το κέρδος μπαίνει πάνω από την ανθρώπινη ζωή και όταν ο μετανάστης θεωρείται εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα, τότε η απόσταση από τη σύγχρονη δουλεία γίνεται ελάχιστη .

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι αστικές κυβερνήσεις υψώνουν τείχη, militarοποιούν τα σύνορα, κυνηγούν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες και την ίδια στιγμή επιτρέπουν να λειτουργεί ένας τεράστιος μηχανισμός υπερεκμετάλλευσης μέσα στην καρδιά της «πολιτισμένης» Ευρώπης.

Όσους δεν πνίγει η Μεσόγειος και όσους δεν σταματούν οι φράχτες και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, το σύστημα μπορεί να τους χρειάζεται ως φθηνή, αναλώσιμη εργατική δύναμη.

Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση.

Το ίδιο σύστημα που γεννά τη φτώχεια, τον πόλεμο και την προσφυγιά, αξιοποιεί στη συνέχεια τον ξεριζωμένο άνθρωπο για να συμπιέσει τους μισθούς και τα δικαιώματα ολόκληρης της εργατικής τάξης.

Ντόπιοι και μετανάστες εργάτες δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Απέναντί τους βρίσκονται τα αφεντικά, οι μεγαλοκτηματίες, οι εργολάβοι και όλοι εκείνοι που μετατρέπουν την ανάγκη για επιβίωση σε μηχανισμό υπερκερδοφορίας.

Η απάντηση στη σύγχρονη σκλαβιά δεν μπορεί να είναι ο ρατσισμός και ο κοινωνικός αυτοματισμός. Δεν μπορεί να είναι το «να φύγουν οι ξένοι» ώστε να συνεχίσουν ανενόχλητα τα αφεντικά να εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους. Η απάντηση είναι ταξική αλληλεγγύη.

Είναι ο κοινός αγώνας ντόπιων και μεταναστών εργατών για αξιοπρεπείς μισθούς, συλλογικές συμβάσεις, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, πλήρη εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα.

Γιατί ο εργάτης που στέκεται δίπλα στον μετανάστη εργάτη δεν υπερασπίζεται μόνο τον «άλλον». Υπερασπίζεται και τη δική του ζωή, τη δική του εργασία, τη δική του αξιοπρέπεια.

Καμία ανοχή στη σύγχρονη σκλαβιά.

Καμία ανοχή στους δουλέμπορους των χωραφιών και στα αφεντικά που πλουτίζουν από την εξαθλίωση. Γιατί πίσω από τα φθηνά προϊόντα και τα κέρδη της αγροτοδιατροφικής βιομηχανίας υπάρχει η ακριβή τιμή που πληρώνει η εργατική τάξη.

Τα πορτοκάλια τους είναι βαμμένα με τον ιδρώτα και το αίμα της εργατιάς.