Η ΣΟΥΔΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΕΔΑΦΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΕΠΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ!

στις 4 Μαρτίου αναμένεται να καταπλεύσουν στο Μαράθι το ελικοπτεροφόρο USS «Kearsarge» που μεταφέρει περίπου 800, πεζοναύτες, αλλά η χωρητικότητά του μπορεί να αυξηθεί σε 2.000 και το πλοίο αμφίβιων επιχειρήσεων «Ponce», στο οποίο εκτιμάται ότι επιβαίνουν περίπου 500 Αμερικανοί πεζοναύτες. Τα πλοία αυτά περνούν την Τετάρτη τη διώρυγα του Σουέζ και κατευθύνονται προς την Κρήτη.

Στις 6 Μαρτίου αναμένεται να καταπλεύσει στο Μαράθι ένα αμερικανικό πυρηνοκίνητο υποβρύχιο και ένα αμερικανικό αντιτορπιλικό στο οποίο μπορούν να μεταφορτωθούν πύραυλοι cruise. Μέσα στο πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα αναμένεται επίσης να φτάσουν στο κρηπίδωμα Κ-14 της αμερικανικής βάσης στην Κρήτη τουλάχιστον δύο ακόμη αμερικανικά πολεμικά πλοία, αλλά και βοηθητικά και πετρελαιοφόρα του αμερικανικού έκτου στόλου.

Η Ουάσιγκτον έχει ζητήσει επισήμως διπλωματική άδεια για τον κατάπλου των πολεμικών της πλοίων και η ελληνική κυβέρνηση έχει εγκρίνει σε όλες τις περιπτώσεις τα αμερικανικά αιτήματα.

Το απόγευμα μάλιστα της Πέμπτης 3 Μάρτη, πραγματοποιήθηκε έκτακτη σύσκεψη υπό την προεδρία του πρωθυπουργού στο γραφείο του κ. Παπανδρέου στη Βουλή, τη στιγμή που ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ διαμηνύει πως αποκλείει μεν επέμβαση στη Λιβύη εξετάζοντας όμως δε κάθε ενδεχόμενο! Την ίδια, στιγμή, πάντως ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, ήταν ξεκάθαρος: «Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Μία ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στη Λιβύη αρχίζει με επίθεση για να καταστραφεί η αντιαεροπορική άμυνα»

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ χωρίς να ενημερώσει και χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της ελληνικής Βουλής και του ελληνικού λαού, όχι μόνο προχωράει στην παραχώρηση της Βάσης της Σούδας προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα αμερικανονατοϊκά σχέδια για στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Λιβύη, πίσω από τις οποίες κρύβεται η προσπάθεια ελέγχου των πετρελαϊκών πηγών της χώρας, αλλά και προετοιμάζει την άμεση στρατιωτική εμπλοκή της χώρας μας στην κρίση της Λιβύης.

Δυστυχως, η Ελλάδα του Γ. Παπανδρέου με τη λογική του “προτεκτοράτου” των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΙΣΡΑΗΛ-Ε.Ε έχει επιλέξει να παίξει το ρόλο του “καλού στρατιώτη” προκειμένου ο αμερικανοευρωπαϊκός και ισραηλινός ιμπεριαλισμός να χειραγωγήσουν τις εξελίξεις στη Λιβύη και κυρίως να ελέγξουν τα πετρέλαιά της!

Γι΄αυτό γίνεται επείγουσα όσο ποτέ η ανάγκη απομάκρυνσης της αμερικανονατοϊκής βάσης της Σούδας και όλων των αμερικανονατοϊκών βάσεων στη χώρα μας. Γίνεται επείγουσα ανάγκη η έξοδος της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και η απεμπλοκή μας από τον βρώμικο πολιτικό στρατιωτικό ρόλο του!

Την ώρα που η Ουάσινγκτον και οι σύμμαχοί της μιλούσαν την περασμένη Παρασκευή για μια πιθανή στρατιωτική απάντηση στην κρίση της Λιβύης, ο Αμερικανός υπουργός Αμύνης Ρόμπερτ Γκέιτς ανέβαινε στο βήμα της Αμερικανικής Στρατιωτικής Ακαδημίας στο Ουέστ Πόιντ της Νέας Υόρκης και έκανε μια απροσδόκητη δήλωση.

Ο Γκέιτς είπε ότι όποιος υπουργός Αμύνης συμβουλεύσει στο μέλλον τον πρόεδρο να στείλει μια σημαντική αμερικανική χερσαία δύναμη στην Ασία, τη Μέση Ανατολή ή την Αφρική «θα πρέπει να πάει να τον κοιτάξει ένας γιατρός», όπως το είχε θέσει λεπτά ο στρατηγός Μακ Άρθουρ.

Ήταν μια αξιοσημείωτη δήλωση από έναν άνθρωπο που έχει εποπτεύσει την αύξηση των αμερικανικών δυνάμεων πρώτα στο Ιράκ, και στη συνέχεια στο Αφγανιστάν.

Οι λίγες εκείνες γραμμές, που απευθύνονταν στους νεοσύλλεκτους στην Ακαδημία, δεν έλαβαν μεγάλη δημοσιότητα. Σε συνδυασμό με το ζοφερό κλίμα που επικρατεί όμως στην Αμερική για την πρέπουσα απάντηση στις σεισμικές αλλαγές στη Μέση Ανατολή, δείχνουν ότι μια νέα εποχή έχει ανατείλει για την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Η αμερικανική κυβέρνηση, γράφει ο Ρίτσαρντ ΜακΓκρέγκορ στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, αγωνίζεται με δυσκολία μερικές φορές να παρακολουθήσει τις αλλαγές στη Μέση Ανατολή. Και μερικοί επικριτές της λένε ότι ο Λευκός Οίκος άργησε να υποστηρίξει τους διαδηλωτές.

Γερουσιαστές όπως ο Τζον Μακέιν έχουν ζητήσει μια πιο μάχιμη στάση για την απομάκρυνση του συνταγματάρχη Καντάφι από την εξουσία. Οι νέο-συντηρητικοί έχουν βγει κι αυτοί πάλι στην επιφάνεια, αλλά κρατούν χαμηλούς τόνους λαμβάνοντας υπόψη τα αποτελέσματα που είχαν οι ιδέες τους στο Ιράκ.

Η απροθυμία πολιτικοποίησης της κρίσης έχει βαθύτερες ρίζες από το φόβο της εμπλοκής σε μια εμφύλια σύρραξη. Ύστερα από δέκα χρόνια πολέμων, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι σήμερα μια διαφορετική χώρα, μια χώρα που παλεύει με ελλείμματα-ρεκόρ και πάσχει από «επεμβασιακή κόπωση», σύμφωνα με τα λόγια του προέδρου του Council on Foreign Relations, Ρίτσαρντ Χάας. (δηλαδή στην πραγματικότητα δεν έχουν ούτε οικονομικούς πόρους, ούτε στρατό, ούτε κοινωνική/ιδεολογική/πολιτική νομιμοποίηση, ούτε στο εσωτερικό τους, ούτε διεθνώς)

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η δήλωση του Γκέιτς ότι η αποστολή χερσαίων δυνάμεων στο εξωτερικό αποτελεί τρέλα δεν εξέπληξε κανέναν. «Είναι μια πολύ σπάνια παραδοχή μιας κατάστασης που είναι ακριβής, αλλά που σπανίως την παραδέχεται ένας αξιωματούχος τέτοιου επιπέδου», σημειώνει ο Άαρον Ντέιβιντ Μίλερ, ένας πρώην αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Ο Γκέιτς φρόντισε να προσγειώσει γρήγορα όσους διακήρυτταν ότι η Δύση πρέπει να επιβάλει αμέσως ζώνη απαγόρευσης των πτήσεων πάνω από τη Λιβύη. Ένα τέτοιο μέτρο, τόνισε, προϋποθέτει επίθεση στην αεράμυνα της χώρας.

Η στροφή από τον μαχητικό παρεμβατισμό στον σχετικό απομονωτισμό έχει και εγχώριους λόγους. Οι Ρεπουμπλικανοί δίνουν έμφαση στα δημοσιονομικά ελλείμματα και θεωρούν πιο σημαντικές τις διαδηλώσεις στο Μάντισον του Ουισκόνσιν από εκείνες στη Βεγγάζη της Λιβύης.