Στον θρυλικό Μπακαλόγατο, ο Ζήκος – στην αξεπέραστη ερμηνεία του Κώστα Χατζηχρήστου – ανακηρύσσει τον εαυτό του μελλοντικό σύζυγο της κατά φαντασία αγαπημένης του Φιφίκας, αγνοώντας προφανώς ότι ακόμα και για τα ήθη της δεκαετίας του 60 η ανακήρυξη συζυγικής ζώνης προϋποθέτει τη συμφωνία του αντισυμβαλλόμενου μέρους. Όταν οι φαντασιοκοπίες του Ζήκου καταρρέουν και χρειάζεται να δοθεί η ύστατη σύγκρουση στο πεδίο της μάχης με τον αντίζηλο του, τον Κιτσάρα – σε μοναδική ερμηνεία του Νίκου Ρίζου – ο Ζήκος ξεσηκώνει σαματά με τις φωνές του για την επερχόμενη μάχη (“Μαλώνς ρε;”), αφού πρώτα εξασφαλίζει ότι οι διαμεσολαβητές (η κυρά Δέσποινα) συγκρατούν τις εμπόλεμες πλευρές.

Συνειδητοποιώντας όμως ότι επίκειται ματσούκι, ο Ζήκος τελικά υποχωρεί ατάκτως περιγράφοντας την επιλογή του αυτή ως στρατηγική ιδιοφυία (“Τώρα δεν μαλώνω εγώ! Του την έσκασα”).

Δεν θα αποτολμήσω, αν και κολλάει, να αποκαλέσω την ελληνοκυπριακή Κυπριακή Δημοκρατία Ζήκο. Θα πρέπει να καταφύγει κανείς στο “Ποντίκι που Βρυχάται” του Πήτερς Σέλερς, για να περιγράψει το στρατηγικό βάθος ενός Νίκου Αναστασιάδη, που νοίκιασε σε ξένους οικόπεδο που δεν είναι ιδιοκτησίας του, φαντασιωνόμενος ότι οι ξένες εταιρείες θα κινητοποιήσουν τους οικείους τους στρατούς για να διαφυλάξουν μια επένδυση που η Κυπριακή Δημοκρατία θωρακίζει με νεροπίστολα, μιας και δεν διαθέτει Πολεμικό Ναυτικό!

Όταν η Τουρκία έβγαλε το τρυπάνι της και το έχωσε μέσα στο ελληνοκυπριακό οικόπεδο, οι ξένες εταιρείες την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια και η Κυπριακή Δημοκρατία έμεινε – μα με τι άλλο; – με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ στο χέρι…

Θα τολμήσω όμως να χρησιμοποιήσω την αναλογία του Ζήκου στην περίπτωση της Ελλάδας που αν μη τι άλλο διαθέτει Πολεμικό Ναυτικό και δήλωνε σε όλους τους τόνους ότι “άλλο Μπαρμπαρός, άλλο Όρουτς Ρέις”, βάζοντας πάντα ανάμεσα στους εμπόλεμους τη δασκάλα Μέρκελ. Η τουρκική νηοπομπή μπήκε στην κατά φαντασία ελληνική ΑΟΖ (κατά φαντασία μιας και ελληνική ΑΟΖ στο σημείο υπάρχει όσο υπήρχε και επικείμενος γάμος του Ζήκου με την Φιφίκα), το Όρουτς Ρέις άπλωσε τα καλώδιά του (αυτά ντε που λεγόταν ότι αν τα απλώσει θα “μαλώσουμε”) και τώρα η Ελληνική Δημοκρατία ισχυρίζεται ότι “τους την έσκασε” μιας και έρευνες με τόσο θόρυβο δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν…

Ο Μητσοτάκης τα είπε στον Βαρουφάκη με ακρίβεια (αντιγράφω από το δελτίο τύπου του ΜέΡΑ25): “Στις 14.30, ο Γραμματέας του ΜέΡΑ25 είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πρωθυπουργό ο οποίος τον ενημέρωσε ότι το Oruc Reis δεν έχει (και δεν φαίνεται να σκοπεύει να) προβεί σε έρευνες.

Απαντώντας σε ερώτημα του Γραμματέα του ΜέΡΑ25, ο Πρωθυπουργός είπε ότι το Oruc Reis βρίσκεται σε περιοχή εκτός της ΑΟΖ που συμφωνήθηκε πρόσφατα με την Αίγυπτο και στο απώτατο όριο της υφαλοκρηπίδας που θα κατοχύρωνε το Δικαστήριο της Χάγης στην Ελλάδα ακόμα κι αν αποδεχόταν εκατό τοις εκατό τα ελληνικά επιχειρήματα.

Από αυτή την άποψη, ο κ. Μητσοτάκης δήλωσε αισιόδοξος ότι η ένταση των ημερών βαίνει προς εκτόνωση και δείχνει το δρόμο προς διαπραγματεύσεις.”Ας μην εφησυχάζουμε. Κι ας είμαστε έτοιμοι να λουστούμε τη θρασυδειλία απέναντι στους δυνατούς με νταηλίκια απέναντι στους αδύνατους. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα πουλήσει τσαμπουκά στους εργαζόμενους και τη νεολαία, ζητώντας θυσίες: λεφτά για κανόνια, “λιγότερο βούτυρο”, αύξηση της στρατιωτικής θητείας, “εθνική ενότητα”.

Αυτά ετοιμάζουν τα θρασίμια της ελληνικής κυβέρνησης. Αυτό που δεν έχουν καταλάβει είναι ότι γελάει ο κόσμος όλος με τους ψευτοτσαμπουκάδες και τα καμώματά τους. Και θα σπάσουν τα μούτρα τους και μέσα, όπως το έπαθαν και έξω.

Πηγή: Θανάσης Καμπαγιάννης – f/b