Συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια από την ημέρα, που ένας ξεχωριστός άνθρωπος, ο 77χρονος Διονύσης Αρβανιτάκης, αρτοποιός στην Κω, έφυγε απ’ την ζωή. 

Το παρακάτω κειμενάκι της Π.Μ., αφιερώνεται στην μνήμη του.

Ένας απλός καθημερινός άνθρωπος, ένας αρτοποιός από την Κω, κατόρθωσε μέσα από τη συμπεριφορά και τη στάση του απέναντι στα πεινασμένα καραβάνια των προσφύγων, να προσπεράσει και να εκθέσει τις πολιτικές ηγεσίες των κρατών-μελών της Ευρώπης.

Δεν ήταν μόνο η πράξη της δωρεάν διανομής ψωμιού που άξιζε να αποσπάσει δημόσιο έπαινο, αλλά πρωτίστως το περίσσευμα ψυχής και μεγαλείο καρδιάς που επέδειξε. Αυτό ακριβώς που λείπει από τους Ευρωπαίους και όχι μόνο ηγέτες όταν πρόκειται να αντιμετωπίσουν προβλήματα που υπερβαίνουν την καλώς εννοούμενη καθημερινότητα της EE και της παγκόσμιας κοινότητας.

Η αποσπασματική αντιμετώπιση ενός μεγάλου ζητήματος, το πρόχειρο κρύψιμο των προβλημάτων κάτω από το χαλί ή η προσπάθεια μετάθεσης των διαδικασιών επίλυσης στο μέλλον, η μη επίδειξη αλληλεγγύης και συνεννόησης, οδήγησαν και οδηγούν στη διόγκωση και στον εκτροχιασμό ενός ζητήματος που απαιτεί άμεση δράση και παρέμβαση.
Πόσο μάλλον όταν αυτό το πρόβλημα έχει να κάνει με ανθρώπινες ζωές που προσπαθούν να αποφύγουν τον πόλεμο και την ανέχεια.

Είναι αλήθεια, ότι πολλές φορές οι πολίτες έχουμε μεγαλύτερη δύναμη από όση φανταζόμαστε. Οι στάσεις και οι παραδοχές μας, το ήθος και ο ουμανισμός των απλών ανθρώπων είναι η μοναδική μας ελπίδα. Η αυθόρμητη παρεμβατικότητα και η δράση του Κύριου Διονύση υπερασπίστηκε και ανέδειξε τον ανθρωπισμό, καθώς και τις αρχές και τις αξίες του νομικού πολιτισμού και της κουλτούρας του σεβασμού ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, όπως ο φούρναρης της Κω αποτελούν τους καλύτερους πρεσβευτές της έννοιας του Ανθρώπου. Στους απλούς και καθημερινούς ανθρώπους κρύβονται οι μεγάλες αλήθειες. Αυτές που μπορούν να σώσουν την ανθρωπότητα αλλά και να της δώσουν την μελλοντική της προοπτική.

Ενας άνθρωπος χαμηλών τόνων με διαχρονικές αξίες που έζησε τη ζωή οπως ακριβώς οφείλουμε όλοι να τη ζούμε. Αφιερωμένη στον άνθρωπο, την αγάπη, την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο.

Γίνε σαν τον Διονύση.
Αφιερωμένο στη μνήμη του.