
Της Τ. Γ.
Κι αν μας ρωτήσουν τι είναι για μας “αριστεία” θα τους δείξουμε αυτή τη φωτογραφία. Της Μάνας, που δρόμους ανοίγει στο παιδί της, απ΄ τα πρώτα της ζωής του βήματα, για να φέρουν μαζί το μέλλον.
Το μέλλον που τους αξίζει, μακριά από υποταγή, εθελοδουλία, ηττοπάθεια και αναξιοπρέπεια τη ζωή που ΖΩΗ θα είναι και όχι μίζερη και θλιβερή επιβίωση.
Όχι ψυχή μου. Δεν είσαι ψιχάλα. Ήδη, δροσερή, ευεργετική βροχούλα είσαι, που πότισες τις θλιμμένες μας μέρες, για να βλαστήσουν την ελπίδα, το φώς, τη δικαιοσύνη.

0 Comments