Λαϊκή Δράση: Ένας πρώτος σχολιασμός των Εκλογικών Αποτελεσμάτων της 21ης Μαΐου

Λαϊκή Δράση – Ομάδα Κομμουνιστών/Αγωνιστών

Χαιρετίζουμε τους αγωνιστές-αγωνίστριες, τους συντρόφους-συντρόφισσες, τους φίλους και τις φίλες που προχώρησαν στην κατάθεση άκυρου κομμουνιστικού – αντιφασιστικού – αντι ιμπεριαλιστικού ψηφοδελτίου, αποκρυσταλλώνοντας και με αυτό τον τρόπο την διαμαρτυρία τους τόσο για το ίδιο το νατοϊκό αστικό πολιτικό σύστημα όσο και για την κατάσταση που επικρατεί στην κομμουνιστική αριστερά.

Η εκλογική διαδικασία συνοδεύτηκε από ένα σταθερά μεγάλο κύμα αποχής από τις κάλπες. Αυτό το κύμα αποχής, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, στην πλειονότητά του δεν νομιμοποιεί την ευρωνατοϊκή κυριαρχία του αστικού πολιτικού συστήματος, των τριών μνημονιακών κομμάτων στυλοβατών του (της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ) και κατ΄ επέκταση και κάθε πολιτικού μορφώματος που κατέβηκε στις εκλογές αυτές.

Η άλλη όψη του νομίσματος είναι ότι οι εκλογές της 21η Μάη νομιμοποιούν και επικυρώνουν την κυριαρχία της πιο παραδοσιακής παράταξης της ντόπιας εξαρτημένης ολιγαρχίας και προετοιμάζουν το έδαφος για εντονότερη νεοφιλελεύθερη επίθεση απέναντι στην εργατική τάξη, τον λαό και την νεολαία στα πλαίσια του επερχόμενου Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ενός Παγκοσμίου Πολέμου που με κυρίαρχη την ευθύνη του Ευρωατλαντικού άξονα και την επίθεση του απέναντι στον λαό του Ντονμπάς και τους λαούς της Ρωσίας είναι ήδη είναι ορατός.

Η Νέα Δημοκρατία συσπείρωσε το κεντροδεξιό-δεξιό-ακροδεξιό της ακροατήριο, τσάκισε και έλεγξε τις διαρροές του παρακρατικού κόμματος «Έλληνες για την Πατρίδα», ώστε να μην την αποδυναμώσουν εκλογικά και διατήρησε και δυνάμωσε – έστω και οριακά- τα προηγούμενα εκλογικά ποσοστά της.

Οι εκλογές της 21ης Μάη αποτυπώνουν στην πράξη την ανυπαρξία αξιωματικής αντιπολίτευσης και την συμπολιτευτική στάση που κράτησε όλη την προηγούμενη τετραετία. Η εκλογική καθίζηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι αποτύπωση ακριβώς αυτής της συνθήκης γιατί επί της ουσίας συγκυβέρνησε με την Νέα Δημοκρατία, καθώς οι «διαφορές» τους κατά την προηγούμενη δεκαετία δομικής κρίσης του συστήματος που βίωσε ο ελληνικός λαός (και θα συνεχίζει να βιώνει όσο δεν γυρίζει σε όλους αυτούς την πλάτη) δεν υπήρξαν σε καμία περίπτωση ουσιαστικές και στρατηγικές αλλά αντίθετα εντοπίζονταν μονάχα σε ελάσσονα ζητήματα διαχείρισης.

Ο λαός αποτραβήχτηκε μαζικά από την επιρροή της σοσιαλδημοκρατίας και αυτό δεν μπορεί, παρά να αποτελεί μια προοδευτική εξέλιξη -τουλάχιστον για το κομμάτι του λαού που στράφηκε αριστερότερα του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι εκλογές της 21ης Μάη ανέδειξαν την συγκρατημένη επάνοδο του ΠΑΣΟΚ το οποίο διεκδικεί την επαναφορά του ως «η μόνη γνήσια» και συνεπής σοσιαλδημοκρατική – συστημική αντιπολίτευση του συστήματος της εξάρτησης και της υποτέλειας στην Ελλάδα.

Η σταθεροποίηση και μικρή άνοδος της «Ελληνικής Λύσης» αποτελεί μία όψη της συντηρητικοποίησης στρωμάτων του ελληνικού λαού και του συστήματος. Επιπλέον, ενώ αποτελεί όργανο της Αμερικανοκρατίας και του κεφαλαίου, προσπαθεί να προσεταιριστεί τα αντινατοϊκά αισθήματα πατριωτικών τμημάτων του ελληνικού λαού μέσω της κάλπικης δημαγωγικής της προσέγγισης στα διεθνή ζητήματα.

Η άνοδος του ΚΚΕ αποτελεί για το ίδιο την επαναπροσέγγιση ενός κομματιού εργατικών-λαϊκών μαζών και αγωνιστών που περνάνε από την ηγεμονία της σοσιαλδημοκρατίας σε αυτήν του ρεφορμισμού-ρεβιζιονισμού, όπως και ενός τμήματος της νεολαίας που τώρα απόκτησε δικαίωμα ψήφου.
Θετική, στον βαθμό, που οι μάζες που το ψήφισαν αντιλαμβάνονται πως ψηφίζουν ένα Κομμουνιστικό Κόμμα και αποτραβιούνται από την ιδεολογική ηγεμονία της σοσιαλδημοκρατίας.
Αρνητική, γιατί παγιώνει την κυριαρχία του ρεβιζιονισμού, ρεφορμισμού, οικονομισμού μέσα στο ΚΚΕ και θα επικυρώσει ως «θετική» την πορεία του ΚΚΕ την τελευταία τετραετία στα μάτια της πραγματικά κομμουνιστικής βάσης του Κόμματος αυτού. Μια τετραετία που με εξαίρεση αγώνες καθαρά οικονομικούς (όπου πρωτοστάτησαν σωματεία και άνθρωποι του μόχθου και της δουλειάς), αποτελεί ακόμη μια επιβεβαίωση του ρόλου του ΚΚΕ, από τη μια σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης της λαϊκής οργής (πανδημία Covid-19, διαδήλωση Νέας Σμύρνης, κίνημα των Τεμπών, Ρωσο-Νατοϊκή σύγκρουση με επίκεντρο την Ουκρανία και συνολικά η στάση του στο δρόμο όπως και η προβοκατορολογία απέναντι στην μαχητική δράση). Από την άλλη, το ιδεολογικό-πολιτικό-ιστορικό του διαζύγιο με την κληρονομιά της γραμμής των Λαϊκών Μετώπων (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ) και της ανάλυσης του ρόλου των ΗΠΑ ως κυρίαρχου εχθρού της ανθρωπότητας στο σύγχρονο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα.

Η εκλογική συρρίκνωση του Μέρα25 – «Συμμαχία για την Ρήξη» και η αδυναμία του να μπει στη Βουλή στις εκλογές της 21ης Μάη έχει πολιτική εξήγηση. Ο εργαζόμενος λαός δεν χρειάζεται άλλα «ριζοσπαστικά» μισόλογα, ούτε περίπου παραμονή στην Ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική ληστρική λυκοσυμμαχία.

Το σύνθημα «Μητσοτάκη Γαμιέσαι» σε μια συνθήκη συνολικής επίθεσης του συστήματος αδυνατεί να αποκρυσταλλώσει στις εργατικές-λαϊκές μάζες την ευθύνη συνολικά του συστήματος και των κομμάτων του – «αριστερών» και δεξιών, της υποτέλειας και της εξάρτησης για αυτό και οι εκλογικές διαρροές, μπορεί να συνέβησαν προς πάσα πολιτική κατεύθυνση.

Ανεξάρτητα τι θα γίνει στις δεύτερες εκλογές, που θεωρητικά τουλάχιστον θα έχουν και μεγαλύτερη κοινωνική-πολιτική πόλωση τόσο από την ηγεμονική δεξιά παράταξη όσο και από την σοσιαλδημοκρατία (ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ) για ισχυρή ψήφο αξιωματικής αντιπολίτευσης, η επιλογή ενός δυναμικού (Λαϊκή Ενότητα) με μια αρκετά ουσιαστική και προωθητική θέση για τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο που βρίσκεται προ των θυρών, να βιαστούν και να συρθούν σε μία συμμαχία χωρίς ουσιαστικές πολιτικές αρχές για μια κοινοβουλευτική εκπροσώπηση ήταν τραγικό πολιτικό λάθος, για να μην πούμε πολίτικος αριβισμός.

Οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς σημείωσαν «άνοδο», άλλες μεγαλύτερη και άλλες μικρότερη.
Αποτελούν δυνάμεις που έχουμε συναντηθεί μαζί στον δρόμο και στην κοινή δράση και αυτό είναι σε γενικές γραμμές θετικό. Ωστόσο, η λάθος ερμηνεία αυτής της ανόδου, σαν νίκη ή σαν επιβεβαίωση ότι ορθά βαδίζουν θα έχει πολύ αρνητική επίδραση στο εσωτερικό τους, γιατί θα παραγνωρίσει την ποιοτική κατάσταση που επακολούθησε από το 2019 μέχρι σήμερα (πανδημία Covid-19, διαδήλωση Νέας Σμύρνης, κίνημα των Τεμπών, Ρωσο-Νατοϊκή σύγκρουση με επίκεντρο την Ουκρανία).

Έτσι, από τη μια μεριά η «σεχταριστική αντικαπιταλιστική γραμμή» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και από την άλλη η απομάκρυνση από την μετωπική πολιτική και την γραμμή των μετώπων των μαρξιστικών – λενινιστικών οργανώσεων, σε συνδυασμό με την αντιεπιστημονική προσέγγιση και τα αίτια ενός Γ’ παγκοσμίου Πολέμου, ένα τέτοιο σχετικά θετικό -για την κατάσταση του κινήματος- αποτέλεσμα, αν όλα αυτά δεν ηττηθούν πολιτικά και ιδεολογικά δεν θα έχει καμία αξία μιας και θα συντριβεί ανάμεσα στις συμπληγάδες του σεκταρισμού και του οπορτουνισμού.

Παρά την σταθεροποίηση της Νέας Δημοκρατίας ως ρυθμιστή της δεξιάς-ακροδεξιάς πτέρυγας, υπήρξε εμφάνιση ακροδεξιών – υπερθρησκευτικών και εθνικιστικών μορφωμάτων. Η βάση αυτής της ανάδειξης είναι η δομική κρίση του συστήματος, η μικροαστικοποίηση της πολίτικης ζωής του τόπου, ο διάχυτος ατομισμός μυστικισμός (βλ. πανδημία του Covid-19), η συνολική δεξιά στροφή και φασιστικοποίηση του συστήματος της υποτέλειας και της εξάρτησης.

Ως Λαϊκή Δράση – Ομάδα Κομμουνιστών/Αγωνιστών, αναλύουμε τις εκλογές υπό το πρίσμα του επερχόμενου Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Σε εκλογικό επίπεδο, αποτυπώνεται η κυριαρχία του ευρωνατοϊκού μπλοκ δυνάμεων, με κυρίαρχη δύναμη την Νέα Δημοκρατία αναγνωρίζοντας πως η επίθεση απέναντι στην εργατική τάξη, τον λαό και την νεολαία θα κλιμακωθεί. Μια επίθεση, που απειλεί να κατασπαράξει κάθε υπόλειμμα δημοκρατικής-λαϊκής ελευθερίας, εργατικής κατάκτησης, βαθαίνοντας την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και σέρνοντας τον λαό μας στον άδικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ.

Ο μοναδικός τρόπος να είχε αποτραπεί η ένταση αυτής της επίθεσης, θα ήταν η προηγούμενη κυβέρνηση να έπεφτε μέσα από την κλιμάκωση και τη ριζοσπαστικοποίηση του λαϊκού κινήματος των Τεμπών μέσα από την κυριαρχία τόσο άμεσων πολιτικών αιτημάτων πάλης – για να σπάσει η ιμπεριαλιστική εξάρτηση – όσο και την συγκρότηση και ενδυνάμωση της κατεύθυνσης της Μαζικής Λαϊκής Αυτοάμυνας και περιφρούρησης των λαϊκών κινητοποιήσεων.
Αυτό δεν έγινε δυνατό, κυρίαρχα από τον ρεβιζιονισμό και την σοσιαλδημοκρατία που είχαν μεγαλύτερο έλεγχο και επιρροή στις μάζες, για να μπορέσει να γίνει η απαραίτητη εκλογική καταγραφή αυτού του κινήματος ως εκλογική τάση.

Ο ρεβιζιονισμός τελικά βγήκε ενισχυμένος, ενώ η σοσιαλδημοκρατία καταποντίστηκε, μα τα εκατομμύρια λαού που βγήκαν στον δρόμο και διεκδίκησαν θα καλεστούν να αντιμετωπίσουν μια ακόμη ισχυρότερη επίθεση από την ξενόδουλη ολιγαρχία και τα κόμματα του Ευρωατλαντικού τόξου.

Το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα μετατράπηκε σε ηγέτη των μαζών την περίοδο της ένοπλης παλλαϊκής αντίστασης απέναντι στον τριπλό φασισμό και τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Ο λόγος δεν ήταν μόνο η τόλμη, η αυτοθυσία, η συντροφικότητα και η κομμουνιστική αλληλεγγύη αυτών των κομμουνιστών και των κομμουνιστριών της δρακογενειάς του ‘40. Ήταν η ανάλυση της παγκόσμιας κατάστασης του καπιταλισμού και ιδιαίτερα του χαρακτήρα της Ελλάδας ως εξαρτημένο καπιταλιστικό κράτος, η διαμόρφωση ενός Λαϊκού Μετώπου με ηγεμόνιδα δύναμη τους κομμουνιστές και τον εργαζόμενο λαό, που απάντησε σε αυτά ακριβώς τα προβλήματα.

Σήμερα, η αναγκαιότητα που προβάλλει για τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες είναι διπλή και πρέπει να γίνει παράλληλα.
Η ανασυγκρότηση του επαναστατικού Κομμουνιστικού κινήματος και του Κόμματός του βγαλμένο μέσα από τις γνήσιες τριτοδιεθνιστικές παραδόσεις και εμπειρίες (υπό το πρίσμα της κριτικής και αυτοκριτικής για την άντληση συμπερασμάτων) καθορισμένες στο σήμερα από την μία μεριά.

Από την άλλη μεριά, η συγκρότηση βήμα-βήμα ενός παλλαϊκού αντιφασιστικού-αντι ιμπεριαλιστικού μετώπου για να θέσει φραγμό στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού, της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, της απόπειρας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να κυριαρχήσει σε ολόκληρη τον πλανήτη. Ενός μετώπου υπό την ηγεσία της εργατικής τάξης και των κομμουνιστών, που να μπορέσει να συσπειρώσει στο εσωτερικό του όχι μόνο τους «αντικαπιταλιστές» λειτουργώντας αφοριστικά για οποιαδήποτε άλλη σύμμαχη, ζωντανή κοινωνική δύναμη που θέλει να παλέψει για την προκοπή του τόπου και του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας.

Ψηλά τις κόκκινες σημαίες με τα σφυροδρέπανα, αυτές που ποτίστηκαν με το αίμα των προγόνων μας κομμουνιστών και αγωνιστών από την μεταξική, ταγματαλήτική, ΕΣΑτζίδικη τρομοκρατία.

Ψηλά τις κόκκινες σημαίες με το πιο αγνό σύμβολο που γέννησε η ανθρωπότητα, το σφυρί της εργατιάς και το δρεπάνι της αγροτιάς.

Έχουμε πολύ δρόμο και δουλειά μυρμηγκιού μπροστά μας, αλλά και μια κοινωνική αποστολή να φέρουμε εις πέρας που δεν χωράει κατεβασμένα μούτρα και λιγοψυχίες, αλλά συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης για να προχωρήσουμε μπροστά την ταξική πάλη και να δυναμώσουμε τον συσχετισμό δύναμης.

Καλούμε κάθε κομμουνιστή και κομμουνίστρια, κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια, να παλέψουμε μαζί και να δυναμώσουμε αυτή την κόκκινη τάση μέσα στο λαϊκό κίνημα.

Στην εκδήλωση της 11ης Ιούνη στις 17:30 στον Πολιτικό Χώρο «Ηλέκτρα Αποστόλου» σας καλούμε να λάβετε θέση μάχης και να συμπαραταχθείτε δίπλα μας, σε όποιο μέρος της Ελλάδας και αν βρίσκεστε, για να δυναμώσει η κατεύθυνση της Λευτεριάς, της Ανεξαρτησίας και του Σοσιαλισμού.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΕΝΤΟΛΗ ΝΟΥΜΕΡΟ 227

ΣΤΙΣ ΚΑΝΝΕΣ ΤΩΝ ΟΠΛΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ- ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ Η ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ

ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΟΥ

ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΖΙΚΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *