Του Γ.Γ.

Για να μην επαναλαμβάνω πράγματα στα οποία έχω αναφερθεί ρίξτε μια ματιά στην ανάρτηση που τιτλοφορούσα: “Ο Δανίκας μας θυμίζει Σαίξπηρ: «για τους σκοπούς του ο Διάβολος μπορεί να απαγγείλει ακόμα και την Αγία Γραφή»…”. Το γράφω αυτό με ερέθισμα το ότι σήμερα ο γραφιάς του Πρώτου Θέματος, στην στήλη του, έχει ένα άρθρο εγκώμιο για την κομμουνιστική αριστερά. με απώτερη όμως στόχευση να κάνει κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό όμως δεν με απασχολεί και δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο κείμενο του. Με ερέθισε όμως η κατακλείδα του κειμένου του όπου εμφανίζεται “οργισμένος” γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ “απογύμνωσε και περιφέρει ρακένδυτη και περιφρονημένη” την Αριστερά, γι΄ αυτό και επιλέγει τίτλο του άρθρου του “Ο μεγάλος θυμός”!

Δηλαδή ένα απ’ τα πιο κραγμένα δημοσιοκαφρικά παπαγαλάκια της κυβέρνησης, δημοσιοποιεί τον “θυμό” του, εννοώντας προφανώς ήταν αυτός που τον οδήγησε να γίνει σφουγκοκωλάριος του Μητσοτάκη. Εχει την αίσθηση δηλαδή ο τύπος ότι μπορεί να μας κάνει ψιλό γαζί με χοντρή βελόνα. Κι αυτό γιατί μπορεί ο Δανίκας να υπήρξε για χρόνια δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη» και για ένα διάστημα διευθυντής προγράμματος του ρ/σ 902, αλλά εδώ και πολύ καιρό έχει καταντήσει ένα ναυάγιο της ταξικής πάλης, που θα έγραφε και το δημοσιογραφικό όργανο του ΚΚΕ. Και εξυπακούεται, ότι οι σημερινές θετικές του απόψεις για την κομμουνιστική Αριστερά, αύριο μπορεί να μεταβληθούν σε ένα οχετό σε κινηματικές δράσεις που δεν έχουν την “έγκριση” του συστήματος. Κάτι συνηθισμένο στις αργυρώνητες πένες.

Παραθέτουμε το άρθρο του:

Ο κύκλος των δικών µου διαφωνιών, των κάθετων και κατηγορηματικών, δεν έχει κλείσει οριστικά. Μένει ακόμα µια τελική, οριστική αναμέτρηση πάνω στο πεδίο του πολιτισμού, της παιδείας, της ευρύτερης κουλτούρας.

Το εξηγώ. Ποιο το πλεονέκτημα της Αριστεράς, από την κοµµουνιστική µέχρι το οποιοδήποτε αριστερό γκρουπούσκουλο; Εκτός όλων των άλλων, η κουλτούρα και ο πολιτισμός.
Αυτό το προνοµιακό πεδίο αναµέτρησης µε τη δεξιά πολιτική.
Αυτά τα µεγάλα, τα ακατανίκητα όπλα, τα αδιαπραγμάτευτα επιχειρήματα των Αριστερών.

Γιατί αυτό; Λόγω Εθνικής Αντίστασης. Λόγω Εμφυλίου Πολέμου. Κάπως έτσι, µετά την ήττα, την καταστροφή και την έξοδο στην προσφυγιά χιλιάδων αθώων μαχητών, όλοι οι κυβερνητικοί µηχανισµοί παραδόθηκαν σε άτοµα µε πλούσιο «ποινικό µητρώο». Από τοπάρχες και
κοτζαµπάσηδες µέχρι ταγµατασφαλίτες και συνεργάτες των κατακτητών.

Ατοµα που πληρούσαν τα χαρακτηριστικά βάρβαρων, άξεστων, αναλφάβητων, υποταγμένων.
Από εκεί στρατολογήθηκαν και ανέλαβαν θέσεις στους κυβερνητικούς µηχανισµούς. Από κοντά και η οικονοµική ελίτ. Γι’ αυτό εν Ελλάδι απουσίαζε ολοσχερώς η έννοια της «εθνικής αστικής τάξης».
Γι’ αυτό η ∆εξιά της µετεµφυλιακής Ελλάδας ουδεµία σχέση µε τις αντίστοιχες αναπτυγμένων χωρών όπως η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Γερµανία.

Το παράδειγμα του λεγόµενου εθνάρχη Κωνσταντίνου Καραµανλή από τα πιο χαρακτηριστικά. Ποια τα πτυχία του, οι σπουδαστικές περγαμηνές του, τα αποθέματα κουλτούρας του;
Σχεδόν τίποτα. Απλώς πτυχιούχος Νοµικής και στη συνέχεια δικηγόρος από την Πρώτη Σερρών. Γι’ αυτό στην πρώτη φάση της κυβερνητικής του θητείας η συμπεριφορά του προς τους συνεργάτες του ήταν αυταρχική, ενός άξεστου επαρχιώτη πολιτικού.

Μόνο από την «αυτο-εξορία» του στο Παρίσι επέστρεψε σαν ένας άλλος Καραµανλής. Η Πόλη του Φωτός, τα θρανία του. Το Παρίσι, το σχολείο του.

Ποιο ήταν το σλόγκαν των φυλακισµένων Αριστερών; Να τρως το φαΐ σου, να προσέχεις το κελί σου και να διαβάζεις τα βιβλία σου. Γι’ αυτό πλήθος διανοούμενων, διανοητών, καλλιτεχνών, ποιητών και λογοτεχνών «κυκλοφορούσαν» πέριξ ή ακόμα εντός του πυρήνα της Αριστεράς. Γι’ αυτό ο µέγας Μάνος Χατζιδάκις, αν και οπαδός του Κωνσταντίνου Καραµανλή, είχε επιλέξει, ως συνεργάτες του, µόνο Αριστερούς µμουσικούς και εν γένει καλλιτέχνες. Ούτε ένας από τον χώρο της ∆εξιάς.
Γι’ αυτό το σύνθημα «Πρώτοι στον αγώνα, πρώτοι στα µαθήµατα». Μόνο έτσι κάθε Αριστερός, κάθε κοµµουνιστής, θα ξεχώριζε και θα ασκούσε ακαταμάχητη επιρροή ανάμεσα στους συµµαθητές και τους συµφοιτητές του.

Φανταστείτε, έτσι ως παράδειγμα το λέω, ότι κάθε φορά που ο Γιάννης Ρίτσος εμφανιζόταν ως επίτιμος καλεσμένος σε µεγάλες εκδηλώσεις του κόµµατος και της ΚΝΕ, αφού πρώτα έβγαζε και έδινε το γούνινο παλτό του σε κάποιο µέλος του Πολιτικού Γραφείου, στη συνέχεια καθόταν δίπλα στον Χαρίλαο Φλωράκη.

Τι έγινε στη συνέχεια; Τι έγινε µε το «Πρώτη φορά Αριστερά»;
Τι έγινε µε τον Αλέξη Τσίπρα και τα περισσότερα από τα στελέχη του; Να τα µετρήσω;
Ετσι πρόχειρα ανακαλώ µερικές εικόνες από το πρόσφατο παρελθόν. Οπως µπαχαλοποίηση εντός των πανεπιστηµιακών τειχών. Ενθάρρυνση του εύκολου δρόμου µιας πορείας που οδηγεί τη νέα γενιά στον «αναλφαβητισμό», αναμασώντας µια γλώσσα µε σκόρπιες και «σύντομες» κοπιαρισµένες λέξεις από σχόλια ιντερνετικά.
Με πρώτον διδάξαντα τον αρχηγό. Ποιο το φορτίο του;
Ποια η παιδεία του; Ποιος ο πολιτισμός του; Ποιες οι αναφορές του; Ποιο το πλεονέκτημά του; Τα κόλπα τα επικοινωνιακά. Ασε τα σαρδάµ, άσε τα αγγλικά, άσε τα ελληνικά.

Ποιο το αποτύπωμα που άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ στο υπουργείο Πολιτισµού; Το απόλυτο κενό.
Ποιο το αποτύπωμα το καλλιτεχνικό, το φιλοσοφικό; Το απόλυτο κενό. Ποιοι οι διανοητές του; Ο κανένας! Θα τρίζουν τα κόκαλα του ∆ηµήτρη Γληνού, του Γιάννη Ρίτσου, του Μίκη Θεοδωράκη και του Νίκου Πουλαντζά, ανάμεσα σε τόσους άλλους.
Η µετάλλαξη της κυβερνητικής Αριστεράς στο αντίθετό της.

Να το ξέρετε, χωρίς ευρύτερη παιδεία, καλλιέργεια και κουλτούρα, Αριστερά γιοκ. Την απογυµνώσατε και την περιφέρετε ρακένδυτη και περιφρονηµένη. Γι’ αυτό από Αριστεροί στο αντίθετο, στο δήθεν, ταχαριστεροί. Αυτός ο µεγάλος θυμός!