Πηγή: Χρύσα Κακατσάκη – Documento

Θρησκεία (δημιουργία του κόσμου), επιστήμη (εξέλιξη των ειδών), πολιτική θεωρία (διαλεκτικός υλισμός), ακόμη και η ποίηση συμφωνούν πως οτιδήποτε συμβαίνει συντελείται σταδιακά είτε με θετική είτε με αρνητική πορεία.

Γράφει, π.χ., ο Μαγιακόφσκι: «Την πρώτη νύχια πλησιάζουνε και κλέβουν ένα λουλούδι από τον κήπο μας και δε λέμε τίποτα. Τη δεύτερη νύχτα δεν κρύβονται πλέον, περπατούνε στα λουλούδια, σκοτώνουν το σκυλί μας και δε λέμε τίποτα. Ώσπου μια μέρα μπαίνουν άνετα στο σπίτι μας. ληστεύουν το φεγγάρι μας, γιατί ξέρουνε το φόβο μας που πνίγει τη φωνή στο λαιμό μας».

Στατιστικά επιβεβαιωμένο είναι ότι η δεύτερη κυβερνητική θητεία του ίδιου κόμματος επαναπαύεται στις δάφνες της και αφήνεται στη διαχειριστική παράλυση. Οπως έχει φανεί μέχρι τώρα, η ΝΔ δεν αποτελεί εξαίρεση, μόνο που έσπασε κάθε ρεκόρ, αφού σε μόλις δύο μήνες η χώρα κρέμεται σαν ξερό φύλλο από το κλαδί και περιμένει ένα φύσημα του ανέμου για να σωριαστεί κάτω από ανικανότητα. Οι δικαιολογίες για το ολοκαύτωμα των πυρκαγιών και τις πόλεις βουλιαγμένες στη λάσπη τελειώνουν.

Αυτήν τη βαθμιαία μεταβολή προς τα χειρότερα ήρθε να επισφραγίσει η δολοφονία του Αντώνη Καρυώτη καθώς επιβιβαζόταν στο πλοίο της γραμμής. Είχαν προηγηθεί ο Γρηγορόπουλος που τι γύρευε στα Εξάρχεια, ο Ζακ το πρεζόνι, ο Σαμπάνης ο γύφτος, οι λάθρο της Πύλου.

Στα απόνερα της προπέλας αποκαλύφθηκαν ο κυνισμός του Βαρβιτσιώτη, το ταξικό πρόσημο του θανάτου, η 107η θέση στη δημοσιογραφία που αρχικά έσπευσε να το παρουσιάσει σαν ατύχημα για να εισπράξει η ναυτιλιακή εταιρεία τα ασφάλιστρα.

Ο πνιγμός του Αντώνη έδειξε ότι βιώνουμε την ευτελή καθίζηση σε έναν περίφρακτο χώρο ιδιωτικής αυταρέσκειας, όπου η πλειονότητα στοιχίζεται με προσοχή στον κρότο της τάξης και της ηθικής. Σ’ αυτό το αποστειρωμένο κενό οι αξίες του ανθρωπισμού και της συλλογικότητας που αναπηδούσαν αβίαστα από το κοινό πλαίσιο αναφοράς δεν είναι παρά πολυτελή αξεσουάρ των λίγων που τραβάνε βίντεο για να βουλώνουν στόματα, χτυπάνε την καμπίνα του καπετάνιου μπας και τον ταρακουνήσουν ή συγκεντρώνονται αυθόρμητα στην προβλήτα για να διαμαρτυρηθούν.

Μια παλιομοδίτικη μειοψηφία που έχει απέναντί της τους νοικοκυραίους, που χορταίνουν από την αλλοτρίωσή τους και κορδώνονται για την αποκτήνωσή τους.

Ο άνθρωπος στην Ελλάδα του 2023 κατάντησε ψυχικά λιποβαρής, μια αριθμητική μονάδα του αερόβιου χρηματοοικονομικού κεφαλαίου, ένας άνθρωπος χωρίς ιδιότητες. Οσο αποσυντονίζεται ο ιεραρχικός κώδικας της ηθικής κουλτούρας τόσο ενισχύεται το ένστικτο της ατομικής επιβίωσης, μες στο οποίο συγκατοικούν ο αδιάφορος και ο homo violens.

Μαζί με το τραγικό περιστατικό κατέρρευσε και το τελευταίο οχυρό του άγραφου νόμου: άνθρωπος στη θάλασσα. «Μα αλίμονο στο σκάφος εκείνο που θα μπορούσε να αδιαφορήσει σε μια τέτοια κραυγή. Θα ήταν ένα σκάφος καταδικασμένο και το ίδιο σε χαμό. Μα αν δεν ξυπνήσουμε στην ώρα μας, θα ξυπνήσουμε αύριο πεθαμένοι, δουλευτάδικα φαντάσματα πάνω σε τούτο το άσκοπο πλεούμενο. Με όλους τους νόμους και τους προφήτες να σαπίζουνε στο αμπάρι. Γιατί σαϊτέψαμε από ανία το ερημικό πουλί που κάθισε κάποτε στην πρύμη μας» γράφει ο Λυκιαρδόπουλος.

Οταν στη στεριά σεργιανά ο κοινωνικός εκφασισμός, ο ανθρωπισμός πετιέται στη θάλασσα Χωρίς σωσίβια, χωρίς μπρατσάκια.