Του Γ.Γ.
Ο Δημήτρης (Μήτσος) Παρτσαλίδης υπήρξε μια εμβληματική μορφή του κομμουνιστικού κινήματος στην χώρα μας -η ταχύτητα ανάδειξης του σαν πρωτοκλασάτο στέλεχος του ΚΚΕ οφείλεται και στο ότι φοίτησε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής (ΚUTV) στη Μόσχα- χωρίς όμως και να αποφύγει τα τεράστια λάθη που κάποια στιγμή, το 1952, του επέφεραν την διαγραφή του από το ΚΚΕ.
Στις ιστορικές δημοτικές εκλογές που έγιναν το 1934 -ήταν η πρώτη φορά που οι γυναίκες αποκτούν δικαίωμα ψήφου- και παρ’ όλο την τρομοκρατία που είχε εξαπολυθεί σε βάρος του ΚΚΕ (ήταν σε πλήρη εφαρμογή το Βενιζελικό ιδιώνυμο), κατορθώνει να εκλεγεί δήμαρχος στην Καβάλα, μιας πόλης που για πολλές δεκαετίες ήταν προπύργιο του εργατικού και επαναστατικού κινήματος στην χώρας μας.
Η δημαρχιακή του θητεία όμως, δεν κράτησε όμως παρά μόνο λίγους μήνες αφού σαν σήμερα, στις 17 Μάη 1934, με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου της κυβέρνησης του Π. Τσαλδάρη καθαιρείται από δήμαρχος με την κατηγορία ότι «μετέτρεψε το δημαρχείο σε κομμουνιστικό άντρο» και βάση του Ιδιώνυμου νόμου του 1929 εκτοπίζεται στον Αη Στράτη..
Παρ’ όλο όμως την αγωνιστική του πορεία, τα εγκληματικά λάθη του ήταν αυτά που σφράγισαν την πολιτική του διαδρομή.
Σαν μέλος του Π.Γ του ΚΚΕ συμμετέχει στην αντιπροσωπείας του ΕΑΜ που υπογράφει την κατάπτυστη συμφωνία της Βάρκιζας (το όργιο τρομοκρατίας που ακολούθησε, οδήγησε αργότερα τον Μήτσο Παρτσαλίδη να πει: «Δεν τόκοβα καλύτερα το χέρι μου που υπέγραφα…»).
Λίγα χρόνια μετά τον εμφύλιο πόλεμο, η λεγόμενη “οπορτουνιστική πλατφόρμα Παρτσαλίδη” στη οποία ήταν επικεφαλής, ουσιαστικά καταδίκαζε το Δημοκρατικό Στρατό και υποστήριζε πως ήταν δυνατή μια «ομαλή εξέλιξη» μετά την αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων.
Αυτό είχε σαν επακόλουθο να διαγραφεί από το ΚΚΕ το 1952, για να τον αποκαταστήσει κομματικά η κακόφημη 6η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1956.
Ο Μ. Παρτσαλίδης ήταν από τα κεντρικά πρόσωπα που πρωτοστάτησαν στην διάσπαση του ΚΚΕ το 1968, παίζοντας βασικό ρόλο στην ομάδα που δημιούργησε το λεγόμενο ΚΚΕ εσωτερικού.
Σε σχέση με τη διάσπαση του 1968, πρέπει να τονιστεί ότι συνέβη όχι μεταξύ μιας επαναστατικής μ-λ και μιας αναθεωρητικής ομάδας, αλλά έγινε ανάμεσα στα μέλη εκείνης της ηγεσίας που από κοινού είχαν οδηγήσει το ΚΚΕ στο δρόμο του ρεφορμισμού- ρεβιζιονισμού μετά το 1956. Αρχικά και οι δύο ρεβιζιονιστικές ομάδες που διασπάστηκαν εκείνο το Φλεβάρη, επεδίωξαν την εύνοια της ηγεσίας του ΚΚΣΕ, και διόλου δεν παρουσιάζονταν αυτοί της ομάδας Παρτσαλίδη – Ζωγράφου ως επικριτές της Σοβιετικής Ένωσης, όπως το “ΚΚΕ εσωτερικού” που διαμορφώθηκε αργότερα.Ο χαβάς προφανώς άλλαξε όταν το Κρεμλίνο πήρε θέση υπέρ του Κολιγιάννη,ψαλλιδίζοντας τις φιλοδοξίες του Παρτσαλίδη για επίσημο χρίσμα. Και πάλι όμως η ακόμα δεξιότερη ρεφορμιστική πορεία αυτής της ομάδας επήλθε σταδιακά, μέχρι που απαρνήθηκε και τη λέξη “ΚΚΕ” και το μαρξισμό- λενινισμό ως έννοια, και τα σύμβολα του κομμουνιστικού κόμματος. Πολύ πρόσφατα σε ένθετο της”Συντακτών” κάποιος αρθρογράφος προερχόμενος προφανώς από το χώρο αυτό, από την αριστερή του όμως πτέρυγα,έγραψε ότι η δεξιά μέχρι τα μπούνια ομάδα του αλήστου μνήμης Λεωνίδα Κύρκου, με καθαρά πραξικοπηματικό τρόπο, γύρω στα 1973 προχώρησε στον πλήρη σφετερισμό όλου του μηχανισμού του λεγόμενου “ΚΚΕ εσωτερικού” , υποσκελίζοντας την ως τότε ηγεσία του και προσανατόλισε αυτό το κόμμα σε καθαρά αντισοβιετική “ευρωκομμουιστική” γραμμή μέσα στα αμέσως επόμενα χρόνια, για να σβήσει ολότελα κάθε αναφορά στο κομμουνιστικό κίνημα μέσα στη φοβερή εκείνη δεκαετία του 1980-90, στα χρόνια του πλήρους δεξιού λικβινταρισμού των πάντων… Από την άποψη αυτή λοιπόν και η δεξιότερη από τις δύο ρεβιζιονιστικές κλίκας της διαβόητης 6ης (λεγόμενης και “πλατιάς” λόγω της καθοδηγητικής σε αυτή παρουσίας 6 ξένων κομμάτων, εν απουσία του Νίκου Ζαχαριάδη) ολομέλειας του 1956, η κλίκα Παρτσαλίδη, Δημητρίου και Ζωγράφου, πήρε τέτοια κατεύθυνση που μάλλον δεν θα μπορούσαν αρχικά ούτε καν να τη διανοηθούν οι ηγέτες της σαν τι Μήτσο τον Παρτσαλίδη…