(Τα δυο προηγούμενα άρθρα της ΚΟΝΤΡΑΣ που σχολίαζαν τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών εδώ και εδώ).

Πηγή: ΚΟΝΤΡΑ

«Συνολικά, το ΚΚΕ καταγράφει μια ακόμα σημαντική άνοδο σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2019 και σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2023, όπου είχε επίσης ανεβάσει τα ποσοστά του». Αυτό δήλωσε ο Δ. Κουτσούμπας το βράδυ της Κυριακής, συμπληρώνοντας ότι αυτό «αποδεικνύει ότι η ψήφος στο ΚΚΕ εκφράζει πιο σταθερούς δεσμούς, που έχουν διαμορφωθεί και έχουν δοκιμαστεί σε σημαντικούς αγώνες που έχουν προηγηθεί».

Το παιχνίδι με τα ποσοστά στις δόξες του. Να συγκρίνονται ποσοστά με αποχή 40%, με ποσοστά με αποχή 60%. Και να παραβλέπονται οι απόλυτοι αριθμοί, οι αριθμοί αυτών που ψήφισαν ένα κόμμα. Ας ξαναδούμε τον πίνακα.

Το ΚΚΕ πήρε 65.193 περισσότερες ψήφους σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2019 και 58.837 λιγότερες ψήφους, σε σχέση με τις εθνικές εκλογές τον Μάη του 2023. Ακόμα και με τον Ιούνη του 2023 να κάνουμε σύγκριση, έχει πάρει 33.428 λιγότερες ψήφους. Γιατί προσπάθησε να το κρύψει αυτό ο Δ. Κουτσούμπας;

Θέλετε να το απλώσουμε λίγο στο χρόνο; Ας δούμε τις ψήφους του συγκεκριμένου κόμματος σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις από το 2014 μέχρι το 2024.

Ευρωεκλογές 2014: 349.342

Εθνικές Γενάρη 2015: 338.188

Εθνικές Σεπτέμβρη 2015: 301.684

Ευρωεκλογές Μάη 2019: 302.603

Εθνικές Ιούλη 2019: 299.621

Εθνικές Μάη 2023: 426.633

Εθνικές Ιούνη 2023: 401.224

Ευρωεκλογές Ιούνη 2024: 367.796

Είναι αυτή εικόνα κόμματος «με πιο σταθερούς δεσμούς» ή εικόνα «κόμματος-ασανσέρ»; Οταν ισχυροποιείται η σοσιαλδημοκρατία και διεκδικεί την κατάκτηση ή την παραμονή στην κυβερνητική εξουσία, οι ψήφοι του ΚΚΕ πέφτουν, καθώς λειτουργεί η λογική της «χαμένης ψήφου». Οταν ξεφτιλίζεται η σοσιαλδημοκρατία και μπαίνει σε κρίση, τότε ενισχύεται σχετικά το ΚΚΕ, πάντα μέσα σε συγκεκριμένα όρια.

Αυτή η κίνηση ασανσέρ είναι απόλυτα συμβατή με τους κύκλους του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. «Σταθεροποιείται και ενισχύεται ένα ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, που σήμερα υλοποιεί η κυβέρνηση της ΝΔ, προχωρά ο απεγκλωβισμός εργατικών – λαϊκών δυνάμεων από τα αστικά κόμματα, η άνοδος του κύρους και η συμπόρευσή τους με το ΚΚΕ». Πώς προχωρά ο απεγκλωβισμός εργατικών-λαϊκών δυνάμεων και η συμπόρευσή τους με το ΚΚΕ, όταν οι ψήφοι είναι λιγότερες και από τις δύο εθνικές εκλογές του 2023 (Μάη και Ιούνη);

Πάμε και στοίχημα πως, αν την επόμενη φορά έχει οργανωθεί ξανά η σοσιαλδημοκρατία και απειλεί τον Μητσοτάκη με ήττα, το ΚΚΕ θα χάσει ψήφους. Γιατί αυτή είναι η λογική του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Η πλειοψηφία ψηφίζει για να σχηματιστεί κυβέρνηση και τότε η ψήφος διαμαρτυρίας που πάει στο αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας πολιτικό φάσμα μετατρέπεται σε ψήφο υπέρ αυτών που εκφράζουν την «κυβερνώσα Αριστερά». Γινόταν συνεχώς με το ΠΑΣΟΚ από το 1981 μέχρι το 2009, επαναλήφθηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ από το 2014 μέχρι το 2019.

Στα αξιοσημείωτα είναι το γεγονός ότι για πρώτη φορά ο Δ. Κουτσούμπας δεν λοιδόρησε την αποχή. Είπε: «Πιστεύουμε ότι η μεγάλη αποχή περικλείει σημαντικό ποσοστό διαμαρτυρίας απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ, όπως και απαξίωσης απέναντι τόσο στο αστικό πολιτικό σύστημα και τα κόμματά του, όσο και απέναντι στην ΕΕ και τους θεσμούς της, όπως το ευρωκοινοβούλιο. Η προεκλογική αντιπαράθεση με όρους εκφυλισμού και μακριά από τα κρίσιμα προβλήματα και κυρίως τις αιτίες τους, ενίσχυσε την αποστροφή του λαού. Από αυτή την άποψη η στάση αυτή, την οποία εμείς προφανώς δεν επικροτούμε, έχει και πολιτικά χαρακτηριστικά, ανεξάρτητα αν εκφράζεται με έναν τρόπο που μπορεί να παρερμηνευτεί, να εγκλωβιστεί ή και τελικά να αφομοιωθεί».

Να θυμίσουμε τι έλεγε ο Δ. Κουτσούμπας στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του κόμματός του στο Σύνταγμα: «Με τα «αν» δεν έγινε ποτέ τίποτα. Αυτό θέλουν. Να μείνετε στο “αν” για να συνεχίσουν την αντιλαϊκή τους επίθεση στο λαό. Αν δεν πάτε [να ψηφίσετε ΚΚΕ], θα τους έχετε κάνει μια μεγάλη χάρη. Θα έχουν γλιτώσει την καταδίκη και θα αρχίσουν από το ίδιο βράδυ να ερμηνεύουν τη στάση σας, όπως τους βολεύει. Στο τέλος, θα εκλάβουν την αποχή ως σιωπηλή ανοχή, ακόμα και συναίνεση».

Με δύο εκατομμύρια επιπλέον ψηφοφόρους να στέλνουν με την αποχή ένα ηχηρό μήνυμα αποδοκιμασίας ολόκληρου του πολιτικού συστήματος, πού να τολμήσει ο Δ. Κουτσούμπας να επαναλάβει τα ίδια τη βραδιά των εκλογών; Αρχισε κι αυτός ένα υποκριτικό «γλείψιμο» αυτών των πολιτών, χωρίς να παραλείψει να πετάξει και τη βρομιά, ότι η αποχή μπορεί να παρερμηνευτεί, να εγκλωβιστεί ή και τελικά να αφομοιωθεί! Ενώ η ψήφος που ρίχνεται κάποια στιγμή στο κόμμα του και την επόμενη φορά φεύγει για να ριχτεί στον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΜέΡΑ25, στην καρδούλα και άλλα σοσιαλδημοκρατικά σχήματα είναι… καθαρή

Τι ‘χες Γιάννη, τι ‘χα πάντα

Από την πέρα του Περισσού Αριστερά στεκόμαστε επί τροχάδην στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ που πήρε 15.758 λιγότερες ψήφους σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2019 και 11.156 λιγότερες σε σχέση με τις εθνικές εκλογές τον Μάη του 2023. Αυτό σημαίνει ότι έχασε το 43,34% των ψηφοφόρων του 2019 και το 35,13% των ψηφοφόρων του 2023. Δεν το λες και λίγο…

Αυτό σημαίνει ότι και στον «πιο αριστερό» κόσμο ενισχύθηκε η τάση της αποχής. Και η εποχή σ’ αυτό το μικρό κομμάτι του εκλογικού σώματος ήταν απολύτως συνειδητή, με πολιτικά (σε κάποιο βαθμό και ιδεολογικά) χαρακτηριστικά. Θα διδαχτεί ο χώρος απ’ αυτό; Δεν το νομίζουμε. Και να είχε κάποιος κάποια… προσδοκία, τη διέλυσε η χτεσινή ανακοίνωση του γραφείου της ΠΕ του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση.

Χωρίς καμιά αναφορά στην αποχή, η ανακοίνωση στέκεται στις «αντίξοες συνθήκες που καθορίσθηκαν από τον τρόπο διεξαγωγής των εκλογών και την κυρίαρχη πολιτική ατζέντα», συγχαίρει «τους συντρόφους και συντρόφισσες του ΝΑΡ, της νΚΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδωσαν μια αξιόλογη μάχη», χαιρετίζει «τους χιλιάδες ανθρώπους που στήριξαν με την ψήφο τους την ΑΝΤΑΡΣΥΑ-Ανατρεπτική Συνεργασία μέσα σε αυτές τις συνθήκες» και εκτιμά ότι «το εκλογικό αποτέλεσμα της εκφράζει την επιμονή ενός πρωτοπόρου τμήματος των κοινωνικών αγώνων και της αντικαπιταλιστικής και σύγχρονα κομμουνιστικής αριστεράς σε μια αντικαπιταλιστική προοπτική  στην ελληνική κοινωνία. Υπογραμμίζει την ανάγκη ενός μετώπου αντικαπιταλιστικού και επαναστατικού, σύγχρονου και μαζικού, ικανού να δημιουργεί ρήγματα στην αστική πολιτική και να αλλάζει σήμερα τους αρνητικούς κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς. Το αποτέλεσμα  καταγράφει και εκλογικά την απουσία μιας αριστεράς επαναστατικής και σύγχρονα κομμουνιστικής που έχει ανάγκη η εποχή μας, ικανής να επιδρά με μαζικούς όρους στην κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα» (η έμφαση του πρωτότυπου)!

ΥΓ. Σε ό,τι αφορά την αντιξοότητα των συνθηκών, δεν ίσχυσε σ’ αυτές τις εκλογές κάτι διαφορετικό από τις προηγούμενες. Αντίξοες είναι πάντα οι εκλογικές συνθήκες για μικρούς αριστερούς συνδυασμούς. Προς τι, λοιπόν, η επίκληση της δεδομένης αντιξοότητας; Αυτή φταίει για την κατακρήμνιση του αριθμού των ψηφοφόρων;