Απ’ αφορμή τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου των γαλλικών βουλευτικών εκλογών, λέγονται και γράφονται οι πιο διαφορετικές αναλύσεις κι εκτιμήσεις στον ελληνικό Τύπο.
Το ίδιο συμβαίνει και με όσα λένε για τις εκλογές αυτές τα ελληνικά κόμματα κι οργανώσεις που ανήκουν ή που λένε ότι ανήκουν στον αριστερό χώρο.
Ακόμη περισσότερο, δεν υπάρχει συμφωνία σχετικά με αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα ούτε μεταξύ των οργανώσεων που αναφέρονται στο Κομμουνιστικό Κίνημα, οιουδήποτε ρεύματος. Κάθε οργάνωση και κάθε αναλυτής στην Ελλάδα, που δηλώνει κομμουνιστής, λέει τη δική του άποψη για τα συμβάντα στη Γαλλία, με βάση αποκλειστικά τη στρατηγική και τακτική της δικής του οργάνωσης, με βάση το το αν αυτή η οργάνωση δέχεται την πολιτική των συμμαχιών με άλλους, το αν δέχεται ή όχι και με ποια μορφή το Αντιφασιστικό Λαϊκό Μέτωπο κλπ. Από τον Κασσελάκη και τον Τσίπρα της “ροζ αριστεράς” ως τον Κουτσούμπα του επίσημου ΚΚΕ, το ΝΑΡ, το ΣΕΚ και τις διαφορές μ-λ οργανώσεις, κάθε αριστερός ή “αριστερός” στη χώρα μας διαβάζει τις εξελίξεις στη Γαλλία μέσα από το πρίσμα των απόψεων της δικής του αποκλειστικά οργάνωσης, γυρεύοντας να δικαιώσει τη δική του γραμμή και να καταδικάσει τη γραμμή όλων των άλλων.
Φυσικά δεν περιμέναμε τίποτε περισσότερο από όλο αυτό το πράγμα που εμφανίζεται σήμερα ως το … “αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα”, μέσα στην κατάσταση που αυτό βρίσκεται και με την αμετακίνητη νοοτροπία του για διεξαγωγή πολέμου κατά παντός άλλου … αριστερού που συνολικά το διακρίνει. Προτείνω λοιπόν σήμερα, να αφήσουμε στην άκρη για λίγο τις εκτιμήσεις και τα πιστεύω των “δικών μας”, και να δούμε με λίγη περισσότερη προσοχή και κατανόηση την άποψη των κομμουνιστών μαρξιστών- λενινιστών της ίδιας της Γαλλίας.
Η γνώμη τους έχει οπωσδήποτε τη δική της πολύ σημαντική αξία σχετικά με το ζήτημα που συζητάμε, επειδή οι Γάλλοι κομμουνιστές μαρξιστές- λενινιστές βιώνουν από πρώτο χέρι την πολιτική και κοινωνική κατάσταση, της εξελίξεις και τα διακυβεύματα της χώρας τους. Σίγουρα κάτι περισσότερο μπορεί να ξέρουν από όλους εμάς εδώ- και έτσι κάτι το θετικό να αποκομίσουμε κι εμείς από τη γνωριμία με τις δικές τους τις απόψεις κι αναλύσεις.
Παραθέτω λοιπόν παρακάτω ένα κείμενο που προέρχεται από την ιστοσελίδα του Κομμουνιστικού Κόμματος των Εργατών της Γαλλίας. Το κόμμα αυτό ανήκει στο χώρο των μαρξιστών – λενινιστών και μάλιστα σε αντίθεση με μας, τους εδώ “Μ-Λ”, δεν έχει θετική άποψη για τον “μαοϊσμό”, αφού ακολουθεί στο ζήτημα αυτό τις απόψεις του παλιού αλβανικού Κόμματος Εργασίας. Αυτή η διαφορετική τοποθέτηση του στα ιδεολογικά αυτά ζητήματα δεν καθιστά ωστόσο καθόλου υποδεέστερη την ανάλυσή του για τις πολιτικές εξελίξεις μέσα στην ίδια τη Γαλλία.
Αξίζει λοιπόν τον κόπο οι αναγνώστες του “Βαθέος Κόκκινου” να γνωριστούν και με τις απόψεις αυτές, έτσι ώστε να μπορούν να βγάλουν πιο αντικειμενικά συμπεράσματα σχετικά με τις εξελίξεις στη Γαλλία και τις πολιτικές δυνάμεις που εμπλέκονται σε αυτές.
Γράφει λοιπόν η ιστοσελίδα του Κομμουνιστικού Κόμματος των Εργατών της Γαλλίας: «Δεν θέλουμε την RN (=την ακροδεξιά “Εθνική Αναγέννηση” της Λεπέν)». Προτεραιότητες στα εργατικά και λαϊκά αιτήματα
Η πρώτη και αδιαμφισβήτητη νίκη αυτού του δεύτερου γύρου των βουλευτικών εκλογών είναι η διπλή ήττα της RN: χωρίς απόλυτη πλειοψηφία και στην 3η θέση, πίσω από το NFP (=Νέο Λαϊκό Μέτωπο) και το Ensemble(=το κόμμα “Μαζί ” του Μακρόν). Το μήνυμα είναι «όχι η RN στην εξουσία» και αυτό είναι ένα «όχι» της μεγάλης πλειοψηφίας
Οι εκκλήσεις για «μπλοκάρισμα στην RN» ακούστηκαν ευρέως και ακολουθήθηκαν.
Οι κινητοποιήσεις με θέμα τον αγώνα εναντίον της RN υπήρξαν ουσιαστικές.
Οι διαδηλώσεις που οργανώθηκαν από όλες σχεδόν τις συνδικαλιστικές ενώσεις και η δουλειά που έκαναν οι ακτιβιστές σε εργασιακούς χώρους, οι συγκεντρώσεις παντού, συμπεριλαμβανομένων των μικρών πόλεων, συγκεντρώσεις που φέρνουν κοντά τους συνδικαλιστές, τους νέους, τους πολιτικούς ακτιβιστές κ.λπ., όπως την εποχή των κινητοποιήσεων κατά της “μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος”, συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό σε αυτό το αποτέλεσμα.
Ήταν το αποτέλεσμα της κινητοποίησης των δημοκρατικών ενώσεων, των οργανώσεων που υπερασπίζονται τα δικαιώματα των γυναικών, εκείνων που αγωνίζονται κατά των διακρίσεων, των καλλιτεχνικών κύκλων, των πολιτιστικών κύκλων, των ερευνητών, των εργαζομένων στη δημόσια ραδιοτηλεόραση, για να αποκαλυφθούν τα ψέματα της RN και το κοινωνικό της σχεδίου, το οποίο εδράζεται στον ρατσισμό, στις διακρίσεις, στους κοινωνικούς αποκλεισμούς. Αυτοί που αγωνίζονται κατά της αστυνομικής βίας, όσοι εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού και όσοι υποστηρίζουν τον αγώνα του λαού των Κανάκ (=του εξεγερμένου ενάντια στη γαλλική αποικιοκρατία λαού της Νέας Καληδονίας) έπαιξαν επίσης σημαντικό ρόλο.
Σε αυτούς τους παράγοντες προστέθηκαν οι υποχωρήσεις των Bardella και συντροφίας (= της ηγεσίας των ίδιων των ακροδεξιών) στα κοινωνικά ζητήματα και οι δεσμεύσεις που δόθηκαν από αυτούς στους καπιταλιστές εργοδότες, με πολλή βιασύνη, υποχωρήσεις που βοήθησαν στο να ανοίξουν τα μάτια ορισμένων από τους πιθανούς ψηφοφόρους της ακροδεξιάς. Για να μην αναφέρουμε τα ανοιχτά ρατσιστικά, ξενοφοβικά σχόλια των υποψηφίων της RN, που δείχνουν ότι η RN διόλου δεν είχε «αλλάξει».
Αυτό σημαίνει ότι αυτή η νίκη εναντίον της ακροδεξιάς ανήκει σε όλους αυτούς τους κοινωνικούς παράγοντες (που προαναφέρθηκαν).
Ότι το βάρος που κρεμόταν πάνω από τα κεφάλια μας εδώ και εβδομάδες, σχετικά με μια νίκη της RN, που παρουσιαζόταν ως “αναπόφευκτη”, έχει πλέον φύγει.
Αυτή η νίκη είναι και του Νέου Λαϊκού Μετώπου (NFP), που συμμετείχε σε αυτές τις κινητοποιήσεις, που τις υποκίνησε συχνά, που έθεσε στο πρόγραμμά του ένα μεγάλο μέρος των κοινωνικών και πολιτικών διεκδικήσεων του εργατικού και λαϊκού κινήματος και που καλούσε το λαό να μπλοκάρει την RN. Είναι ο σημαντικότερος πολιτικός πόλος στο κοινοβούλιο.
Είναι επίσης νίκη από όλων εκείνων των οργανώσεων, όπως το κόμμα μας, που κάλεσαν τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν το NFP, και στους δύο γύρους, να μειωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο ο αριθμός των βουλευτών της RN. Πρέπει να τονίσουμε ότι η RN έλαβε περισσότερες από 10 εκατομμύρια ψήφους, πράγμα που σημαίνει ότι αν κι έχει απορριφθεί ως κυβερνητικό κόμμα, διατηρεί ωστόσο σοβαρή αρνητική επιρροή σε εθνικό επίπεδο. Και ότι θα πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στην επικίνδυνη επιρροή της, ενάντια στη δημαγωγία της, ενάντια στον ρατσισμό της και ενάντια στην πολιτική διχασμού (του λαού) που αυτή ακολουθεί.
Ο Μακρόν βγαίνει ακόμα πιο αποδυναμωμένος από αυτές τις εκλογές. Αυτός που ισχυρίστηκε ότι «ξεκαθάρισε την κατάσταση» αποφασίζοντας να διαλύσει τη Εθνοσυνέλευση, παίρνοντας το ρίσκο να ανοίξει δρόμο στην RN για να έρθει αυτή στην κυβέρνηση, βρίσκεται τώρα με ένα κόμμα μειωμένο κατά 90 βουλευτές, το οποίο οφείλει τα αποτελέσματα του εν μέρει στην «ψήφο υπέρ του των Ρεπουμπλικάνων», των αριστερών ψηφοφόρων .
Στην εικόνα του προέδρου των πλουσίων, των αφεντικών, των εμπόρων όπλων, προστίθεται αυτή ενός προέδρου που έπαιξε τυχοδιωκτικά παιχνίδια με την άνοδο στην εξουσία της RN και ο οποίος έσπειρε το χάος.
Οι ηγέτες του Ensemble απομακρύνθηκαν δημόσια από αυτόν, ο ένας μετά τον άλλον. Το Ensemble έρχεται στη δεύτερη θέση (με 168 έδρες), πίσω από το NFP (182 έδρες) και μπροστά από την RN (143 έδρες): οι διαπραγματεύσεις για την επίτευξη πλειοψηφίας για τον κυβερνητικό συνασπισμό μόλις ξεκίνησαν.
Στο μεταξύ, η ατμόσφαιρα στο εργατικό και λαϊκό κίνημα έχει αλλάξει, τόσο επειδή η επικείμενη απειλή της RN έχει υποχωρήσει, όσο και επειδή οι πολιτικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές διεκδικήσεις είναι μέρος της εκλογικής κινητοποίησης που την κατέστησε δυνατή.
Οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν κάνουν λάθος: είναι εξαγριωμένες, βλέποντας ότι η άρνηση της “μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος” επιστρέφει στο τραπέζι, ότι τίθεται το αίτημα για απόσυρση –και όχι απλώς αναστολή– της “μεταρρύθμισης του συστήματος ασφάλισης από την ανεργία”. Είναι ζητούμενο να αποκτήσει δύναμη το αίτημα της αύξησης των μισθών και συγκεκριμένα αυτής του κατώτατου μισθού.
Κανείς δεν πιστεύει ότι είναι δυνατόν να επιβληθούν αυτά τα αιτήματα και όλα τα άλλα, χωρίς αγώνα, χωρίς κινητοποίηση και χωρίς ανάλογη οργάνωση.
Παρίσι, 8 Ιουλίου 2024
Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών της Γαλλίας.
(Για την αντιγραφή : ο “Νίκος από το Βόλο”, με πολλούς χαιρετισμούς σ’ όλους τους συντρόφους αναγνώστες).
Στην κοσμάρα τους κι αυτοί! “Το μήνυμα είναι «όχι η RN στην εξουσία» και αυτό είναι ένα «όχι» της μεγάλης πλειοψηφίας”, λένε, την ώρα που το RN είναι πρώτο σε ψήφους κόμμα….
Τη μεγάλη εικόνα αν κοιτάξει κανείς, καταλαβαίνει ότι αυτά που υπόσχεται η “Αριστερά” στους Γάλλους (συνταξιοδοτικό κ.λπ.) σαν νούμερα δεν βγαίνουν. Στον δε τομέα της εξωτερικής πολιτικής, άλλοι εκ της θνησιγενούς συμμαχίας είναι φιλοσιωνιστές, άλλοι φιλοπόλεμοι… Κανονικός Φρανκενστάιν, το “Μέτωπο”! Εξάλλου, η πρωτιά βασίζεται στην προεκλογική σύμπραξη με τον Μακρόν, γεγονός που από μόνο του λέει κάποια πραγματάκια.
Τίποτα καλό δεν προμηνύουν όλα αυτά- μόνο τη σύντμηση του χρόνου, ίσως, ώσπου η Λεπέν να αναλάβει την Προεδρία. Το ίδιο έργο που είδαμε και στην Ελλάδα, με έναν ΣΥΡΙΖΑ που γελοιοποιήθηκε και μας έφερε τον ακρο-νεοφιλελεύθερο Μητσοτάκη.
Από μία άποψη, μακάρι να είχε βγει η Λεπέν, ώστε να φθαρεί αυτή εν μέσω του κυκλώνα που σαρώνει την Ευρώπη με αφορμή το ουκρανικό.
Αγαπητέ φίλε Αλέξανδρε, κάνετε – και εσύ κι όλοι οι εδώ παρομοίως σκεπτόμενοι- ένα πολύ βασικό λάθος: εν ονόματι του ότι όλα τα αστικά κόμματα είναι αστικά, εσείς εξισώνετε την αστική δημοκρατία με το φασισμό, νομίζοντας ότι με το να λέτε πως “μια από τα ίδια είναι η διακυβέρνηση (π.χ. των δεξιών ρεφορμιστών με τη …φασιστική)”, μιλάτε σάν σούπερ επαναστάτες θεωρητικοί του … καθαρού επαναστατικού λόγου. Σβήνετε όμως έτσι τη διαλεκτική της συγκεκριμένης πολιτικής συγκυρίας. Σβήνετε τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σε εντελώς διαφορετικές πραγματικές συνθήκες διεξαγωγής της ταξικής πάλης σε μια χώρα. Γιατί, όσο και να λες τώρα: “άσε τη φασίστω να κυβερνήσει για να φθαρεί και να τη σιχαθεί ο κόσμος”, κανένας δεν σου εγγυάται ότι σε συνθήκες επικράτησης του φασισμού θα επιτραπεί εφεξής στον αγανακτισμένο εργάτη, όχι να εναλλάξει τη φασίστω με άλλον έστω και μασκαρά, αλλά ακόμη και να βγει στο δρόμο να διαδηλώσει εναντίον της. Γιατί δεν είναι καθόλου το ίδιο να δίνεις τη μάχη των διεκδικήσεών σου, ως εργατική τάξη, σε συνθήκες ύπαρξης ορισμένων σημαντικών δημοκρατικών ελευθεριών με το να δίνεις την ίδια αυτή μάχη μέσα στις συνθήκες της πιο βάρβαρης τυραννίας: της φασιστικής, που κρέμεται σαν το σπαθί πάνω από το κεφάλι σου. Επίσης σας διαφεύγει ότι είναι τελείως διαφορετικό το κοινωνικό- πολιτικό κλίμα σε μια χώρα όταν εσύ, δηλαδή το κομμουνιστικό κίνημα, παλεύεις έχοντας δίπλα σου τον κόσμο σου, όλο και πιο αισιόδοξο και με το ηθικό του αναπτερωμένο, παρά αν αυτός ο κόσμος λόγω των αλλεπάλληλων χτυπημάτων που έχει δεχτεί, και κοινωνικά και πολιτικά φτάσει στο σημείο να μην έχει πια την παραμικρή πολιτική αισιοδοξία ούτε φυσικά ανεβασμένο επίπεδο απαιτήσεων. Αν στη Γαλλία υπήρχαν κόμματα και κομματίδια σαν αυτά τα οποία χαρακτηρίζουν το κομμουνιστικό κίνημα εδώ στην Ελλάδα, κόμματα δηλαδή που παριστάνουν στα λόγια τους πιο πούρους επαναστάτες των μεγάλων διακηρύξεων -μεταβαλλόμενα σε …πρότυπα του μεγαλύτερου εγωισμού και του πιο στενοκέφαλου σεχταρισμού παγκοσμίως -ενώ φυσικά την ίδια από άποψη ουσίας βρίσκονται όλα τους κάτω του μηδενός!- τότε η φασιστοΛεπέν θα κυβερνούσε ήδη αυτή τη χώρα από χρόνια. Σύγκρινε τα εκατομμύρια των Γάλλων εργαζομένων που βγαίνουν συνεχώς με αυξημένες απαιτήσεις στους δρόμους του αγώνα και που κέρδισαν πολύ μεγαλύτερη αισιοδοξία για τους αγώνες που έρχονται, βάζοντας προχτές πάγο στους νεοναζιστές, με την άθλια κατάσταση του λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα, με τη μαυρίλα και την απαισιόδοξη παθητικότητα που έχει κυριαρχήσει στον ελληνικό λαό επί τόσα χρόνια τώρα, καθώς τρώει μόνο σφαλιάρες και δεν πιστεύει σε κανένα κοινωνικό προοδευτικό ιδανικό… Σύγκρινε τη γαλλική νεολαία που ξεχύνεται ορμητική σε αντιφασιστικές πολιτικές συγκεντρώσεις το κέντρο του Παρισιού με τη σύγχρονη ελληνική νεολαία του έχει ιδανικό της την ατομική καλοπέραση ή τον ξενιτεμό επιζητώντας μια “ατομική λύση” σε Γερμανία, ΗΠΑ κλπ ή που αντιθέτως χάφτει… τα αποτσίγαρα στο κέντρο της Αθήνας για ένα βρωμοκατοστάρικο δοσμένο από το φασίστα ευρωβουλευτή-κοπρίτη που πληρώνει για να βιντεοσκοπεί τα “χάπατα”, με σκοπό να πουλήσει επικερδώς αυτό το βίντεο στο … Τικ-Τοκ- και τότε θα καταλάβεις τη διαφορά δυναμικού!… Όσο για το γεγονός ότι η φασιστοΛεπέν ήταν αριθμητικά πρώτη σε ψήφους, χωρίς όμως να παίρνει την πλειοψηφία των εδρών, αυτό δεν μας είναι κάτι καινούργιο, όσο κι αν η καθαρευουσιάνικη εφημερίς του Κολωνακίου “Εστία” προχτές παρίστανε ότι έκανε τη μεγάλη αυτή … ανακάλυψη! Στο δεύτερο γύρο είναι γνωστό ότι ψήφισαν το Νέο Λαϊκό Μέτωπο και πολλοί άλλοι ψηφοφόροι άλλων κομμάτων, που δεν είχαν δικό τους υποψήφιο και που δεν ήθελαν με τίποτα τη φασιστο-Λεπέν στην εξουσία, ενώ αντίστοιχα και το κόμμα Μακρόν και γκωλικοί αντιφασίστες δεξιοί ψηφίστηκαν και από τους ψηφοφόρους του Νέου Λαϊκού Μετώπου εκεί όπου αυτό δεν είχε δικό του υποψήφιο έναντι της φασίστως. Εκεί έγκειται το τελικό πλειοψηφικό “όχι” της γαλλικής κοινωνίας στο φασισμό, αφού λόγω του εκλογικού συστήματος και φυσικά του ιδιαίτερου διακυβεύματος αυτών των εκλογών, στο δεύτερο γύρο δεν γινόταν πια κανένας λόγος για τις ξεχωριστές ψήφους των κομμάτων. Αυτές μετρήθηκαν στον πρώτο γύρο. Ο δεύτερος έφερε τις συνεργασίες εκείνες, που τελικά στάθηκαν ικανές να πάρουν τις περισσότερες (μονοεδρικές ούτως ή άλλως) περιφέρειες από τα χέρια της Λεπέν. Εκεί συνοψίζεται και η όποια επιτυχία είχε για την ώρα το γαλλικό λαϊκό κίνημα. Σε αυτή ακριβώς την επιτυχία αναφέρεται το άρθρο των Γάλλων συντρόφων που διαβάσαμε. Οι οποίοι ξέρουν επίσης πάρα πολύ καλά και ποιες αντιθέσεις υπάρχουν μέσα στο Νέο Λαϊκό Μέτωπο αλλά και πόσο μεγάλοι κοινωνικοί αγώνες χρειάζονται απαραιτήτως από τώρα, για να διεκδικηθούν δυναμικά απέναντι σε μια εξασθενημένη προεδρική εξουσία τα δίκια της εργατικής τάξης του λαού, ένα μέρος των οποίων εξέφρασε το πρόγραμμα του συγκεκριμένου Νέου Λαϊκού Μετώπου. Τίποτε βεβαίως δεν είναι εύκολο στη σημερινή Γαλλία. Η απόκρουση της άμεσης φασιστικής απειλής, ήταν μια νίκη που έδωσε κουράγιο στον αγωνιζόμενο προοδευτικό κόσμο αλλά η μεγάλη σύγκρουση του γαλλικού λαού με τη μαύρη αντίδραση κάθε μάρκας, για το ψωμί και τη λευτεριά είναι μπροστά. Όλοι οι Γάλλοι κομμουνιστές κι αριστεροί το ξέρουν αυτό.