Του Γ. Γ.
Αν ασχολούμαστε τώρα με το σημερινό άρθρο που υπογράφει ο Ηλίας Κανέλλης στα “Νέα” είναι, εκτός των άλλων, γιατί επαναφέρει ένα θέμα για το οποίο ποστ του αγωνιστή γιατρού Πάνου Παπανικολάου χρησιμοποιούνται από το δεξιό ακάου Lexotanil, κατά κόσμο Έλια Ζερβού, σαν “αντιστάθμισμα” στην μήνυση που έχει υποβληθεί σε βάρος της.
Πριν αναφερθούμε αναλυτικά για το κείμενο του Κανέλλη, καλό είναι να θυμηθούμε επιγραμματικά το ποιόν του αρθρογράφου. Είναι ένας πολυθεσίτης δημοσιογράφος με ποικίλες συνεργασίες με κρατικούς φορείς, σε μια εποχή όπου η ανεργία γονατίζει τον δημοσιογραφικό κλάδο, ο οποίος όταν δεν υπερασπίζεται την μπατσάδικη κτηνωδία, όπως στην περίπτωση Ινδαρέ, επιδίδετε σε υστερική φιλοσιωνιστική προπαγάνδα, ρίχνοντας τα εμέσματα του στον ηρωικό Παλαιστινιακό λαό.
Μας γράφει, λοιπόν σήμερα στην στήλη του ο Ηλίας Κανέλλης:
Τον Δεκαπενταύγουστο του 2022, η ελληνική κοινή γνώμη έζησε ένα δράμα. Το δράμα της “μικρής Μαρίας”. Μιας υποτίθεται προσφυγοπούλας από την Συρία που μαζί με άλλους σαράντα, προσπαθώντας να περάσουν παράνομα τα σύνορα, είχαν εγκλωβιστεί σε νησίδα του Εβρου. Εκεί, υποτίθεται, έγιναν θύματα του ανάλγητου και ρατσιστικού κράτους. Η “μικρή Μαρία”, που την έλεγαν Μαρία επειδή “Μαρία λεν την Παναγιά” υποτίθεται ότι είχε πεθάνει από τσίμπημα σκορπιού, Για να γίνει πιο δακρύβεχτο το δράμα, διακινήθηκε ότι έβαλαν το νεκρό παιδί στο νερό του ποταμιού “για να το κρατούν δροσερό”… Και ύστερα σιγά σιγά μάθαμε την πραγματικότητα. Αποκαλύφθηκε δηλαδή ότι μικρή άταφη Μαρία δεν υπήρξε.
Αυτό που “λησμονεί” να γράψει ο Κανέλλης είναι αυτός που έδωσε βαρύτητα και αξιοπιστία στο περιστατικό ήταν ο ανεκδιήγητος τότε υπουργός Μετανάστευσης Μηταράκης που δήλωνε μπροστά στις κάμερες ότι “ένα παιδί πέντε ετών έχασε την ζωή του σε Τουρκικό έδαφος και αυτό είναι πάντοτε δυσάρεστο”. Αυτό γιατί το ξεχνάει ο υπάλληλος του Μαρινάκη;
Και επειδή σ’ αυτή την ιστορία βασικό ρόλο διαδραμάτισε το γερμανικό περιοδικό Spiegel, ας δούμε τι έγραφε στην εφημερίδα του εργάζεται ο Ηλ. Κανέλλης ένας άλλος δημοσιογράφος. Ο Μιχάλης Μητσός:
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ των προσφύγων στον Εβρο, το Spiegel δέχθηκε σφοδρές επιθέσεις από το κυβερνητικό στρατόπεδο και χρησιμοποιήθηκε για μικροκομματικούς λόγους από την αξιωματική αντιπολίτευση. Μια ανθρωπιστική κρίση έγινε για άλλη μια φορά αντικείμενο εγχώριας πολιτικής αντιπαράθεσης. Οι Γερμανοί, πάντως, έκαναν τη δουλειά τους. Οταν έκριναν ότι η ιστορία είχε κενά, απέσυραν τα σχετικά άρθρα για να τα ελέγξουν. Και την παραμονή της Πρωτοχρονιάς δημοσίευσαν το πόρισμά τους – που, και πάλι, μικρή σχέση έχει με τις ανακοινώσεις των δικών μας κομμάτων.
Η ΕΡΕΥΝΑ ΕΓΙΝΕ για δυο επίμαχα ζητήματα. Το ένα είναι σε ποια χώρα ανήκει η νησίδα όπου είχαν αποκλειστεί οι πρόσφυγες. Εδώ, το περιοδικό κατέληξε ότι οι πρόσφυγες, είτε εκουσίως είτε ακουσίως, μετακινούνταν επί έναν μήνα διαρκώς. Κάποιες ημέρες, πάντως, βρίσκονταν στην ελληνική πλευρά του ποταμού, απείχαν μόλις μερικά μέτρα από τις ελληνικές ακτές και ο ισχυρισμός της ελληνικής κυβέρνησης ότι δεν μπορούσε να τους σώσει «μοιάζει κυνικός».
ΤΟ ΑΛΛΟ ΖΗΤΗΜΑ είναι ο φερόμενος θάνατος της μικρής Μαρίας από σκορπιό. Το περιοδικό έκανε κι εδώ εξαντλητική έρευνα. Μίλησε με τους γονείς του κοριτσιού, απευθύνθηκε σε άλλους πρόσφυγες που ήταν παρόντες. έφτασε ως τα ληξιαρχεία της Συρίας, εξέτασε ακόμη και ποια είδη σκορπιών ενδημούν στην Ελλάδα. Και διαπίστωσε, πρώτον, ότι ο έλληνας ανταποκριτής έστελνε τα σχετικά ρεπορτάζ του παίρνοντας αποστάσεις (η Μαρία «φέρεται νεκρή», «η ομάδα λέει ότι η Μαρία πέθανε»), ο συνάδελφός του στο Αμβούργο τα μετέφραζε στα γερμανικά σαν να επρόκειτο για γεγονότα και το αρμόδιο τμήμα δεν τα επαλήθευε λόγω φόρτου εργασίας. Δεύτερον, ότι οι αφηγήσεις για τον θάνατο του κοριτσιού περιέχουν τόσες ασάφειες και αντιφάσεις, ώστε κανείς δεν μπορεί να ξέρει την αλήθεια.
Και το πιθανότερο είναι ότι δεν θα τη μάθει ποτέ. «ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ οριστική απόδειξη», καταλήγει το «Spiegel», – «υπάρχουν ορισμένες ενδείξεις ότι μερικοί από τους πρόσφυγες ότι μπορούσαν μέσα στην απελπισία τους να έχουν εφεύρει τον θάνατο. Ισως να νόμιζαν ότι αυτό θα τους βοηθούσε να σωθούν».
Είναι άραγε περίεργο αυτό και, πολύ περισσότερο, εγκληματικό: Δικαιολογεί μια πολύμηνη ανταλλαγή ειρωνικών και φανατικών σχολίων μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ: Αξίζει την έκρηξη μίσους στα κοινωνικά δίκτυα;
0 Comments