Γράφει ο mitsos175

“Τους κορόιδεψα όλους”. Αυτή τη φράση είχε πει κάποτε ο Χίτλερ στους ναζί αξιωματούχους, λίγο πριν αρχίσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος εξαιτίας της αλαζονικής, ρατσιστικής μανίας του. Αναφέρονταν στους ξένους διπλωμάτες, όσους είχαν την αυταπάτη, πως θα μπορούσαν να κάνουν μια συμφωνία με το ναζισμό.
Οι γνωστές σε όλους παρασπονδίες, οι παραβιάσεις των συνθηκών από τους ναζί, που τελικά οδήγησαν στη μεγαλύτερη ανθρωποσφαγή που έγινε ποτέ, ήταν αναμενόμενες για όσους γνωρίζουν έστω και λίγο τη θεωρία αυτών των “λυκανθρώπων”.

Οι ναζί δεν θέλουν συμφωνίες. Πιστεύουν ότι (δήθεν) είναι ανώτεροι. Απόρροια του ρατσισμού τους, είναι να αθετούν εύκολα τις υπογραφές τους, καθώς θεωρούν τις ίδιες τις συνθήκες ως “τακτικούς ελιγμούς που εξυπηρετούν το σκοπό τους”.
Θρασύδειλοι καθώς είναι, όσο νιώθουν αδύναμοι, προσπαθούν να κάνουν συμβιβασμούς, τους οποίους όμως, μόλις έρθουν σε θέση ισχύος, ξεχνούν αμέσως. Ο Χίτλερ θα μπορούσε να ηττηθεί πολύ πριν την εισβολή στην Πολωνία χωρίς καν να πέσει τουφεκιά!

17/3/1935: Διακηρύττει την αποδέσμευση από τους περιοριστικούς όρους της συνθήκης των Βερσαλλιών. Η χλιαρή αντίδραση των Συμμάχων, οι οποίοι περιορίστηκαν σε φραστικές διαμαρτυρίες, του δίνει θάρρος για το επόμενο, το μεγάλο βήμα:
Ένα χρόνο μετά, στις 7/3/1936, ο Αδόλφος κάνει το τολμηρότερο ως τότε εγχείρημα: Στέλνει στρατεύματα στη Ρηνανία. Οι Γάλλοι δέχονται το “τετελεσμένο” κι αυτό είναι το μοιραίο λάθος τους, που τελικά οδήγησε στον πόλεμο, στην ήττα και την μακρόχρονη κατοχή.
Αν ο γαλλικός στρατός κινητοποιούνταν τότε, οι μόλις 4.000 γερμανοί θα υποχωρούσαν αμέσως χωρίς μάχη! “Οι 48 ώρες που ακολούθησαν την κατάληψη της Ρηνανίας ήταν οι πιο βασανιστικές της ζωής μου” θα παραδεχθεί ο ίδιος ο Χίτλερ αργότερα.

Η Γερμανία δεν ήταν έτοιμη για πόλεμο το 1936. Ο Χίτλερ ποτέ δε θα διεκδικούσε την Αυστρία και την Τσεχοσλοβακία και, αν η υπόθεση εξελίσσονταν σε “φιάσκο”, αυτό ίσως τον έριχνε από την κυβέρνηση. Όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν άσχημα εξ’ αιτίας μεγάλων λαθών.
Οι Άγγλοι και οι Γάλλοι δεν κατανόησαν, πως κάθε ενέργεια του “φύρερ” ήταν ένα βήμα προς την σίγουρη αντιπαράθεση. Αν η Ρηνανία έμενε στον έλεγχο των Συμμάχων, η Αυστρία, η Τσεχοσλοβακία και κατ’ επέκταση όλος ο κόσμος θα ήταν ασφαλής από τα ναζιστικά νύχια. Η στρατηγική της θέση από τη μια προφύλαγε το Βέλγιο (το οποίο αναγκάστηκε να υιοθετήσει την ουδετερότητα μετά απ’ την οχύρωση της από τους ναζί) από την άλλη εξέθετε την πλέον νευραλγική βιομηχανική περιοχή του 3ου Ράιχ.

Το μάθημα είναι πως με τους αδηφάγους ναζί ισχύει το “τρώγοντας έρχεται η όρεξη”. Σήμερα διαπραγματευόμαστε στο εξωτερικό με κάποιους που έχουν την ίδια νοοτροπία, που είχε ο Χίτλερ τότε. Σαν άλλοι Τσάμπερλεν, κουνάμε χαρτιά, δήθεν συμφωνίες, αλλά μάλλον υψώνουμε λευκές σημαίες.

“Ανάμεσα στην ταπείνωση και τον πόλεμο διαλέξατε την ταπείνωση και θα έχετε τον πόλεμο”. Η διαχρονική προφητεία ενός συντηρητικού πολιτικού του Τσόρτσιλ, μας υπενθυμίζει πως με τους ναζί δεν κάνεις συμμαχίες ή συμφωνίες, κάνεις πόλεμο.