Του Γ.Γ

Σαν σήμερα, πριν ένα ακριβώς από επτά χρόνια, αποχαιρετήσαμε με πολιτική κηδεία στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας, μια ευγενική μορφή, ίσως τον πιο γνήσιο επαναστάτη που έχω γνωρίσει στην ζωή μου. Τον Χρήστο Τσιγαρίδα.

Στην μνήμη του παραθέτω ένα κείμενο του.

«Οταν ανέλαβα την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μου στον ΕΛΑ, αρκετοί αναρωτήθηκαν γιατί το έκανα. Oι περισσότεροι αναρωτήθηκαν καλοπροαίρετα, ακόμα και η οικογένεια μου και σχεδόν το σύνολο των γνωστών μου. Ελεγαν: “δικαστήριο είναι, μπορεί να αθωωθείς“.
Αυτή η τοποθέτηση είχε προσωπικά κίνητρα.
Αγνοούσαν ή ήθελαν να αγνοούν την πολιτική πραγματικότητα.. (…) Είχα αποφασίσει να αναλάβω την πολιτική ευθύνη. Το είχα ήδη ανακοινώσει στην οικογένειά μου, για να την προετοιμάσω για τη θύελλα που έρχεται. Η απόφασή μου αυτή ήταν προϊόν μιας εσωτερικής διαδικασίας.

Ηταν μια ώριμη απόφαση. Κάθε άτομο δεν έχει απλώς δικαίωμα, αλλά έχει υποχρέωση να πράξει ανάλογα με τις ηθικές του αξίες. Και οι δικές μου ηθικές αξίες, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τα καθήκοντα ενός κομμουνιστή, μου επέβαλαν να ενεργήσω έτσι. Το γιατί είναι αυτονόητο.

Υπήρχε ένα κλίμα. Κλίμα όχι μόνο τρομολαγνείας και τρομοϋστερίας, αλλά και απαξίωσης των οργανώσεων του ένοπλου και συνολικά της επαναστατικής Αριστεράς. Oι επαναστατικές οργανώσεις παρουσιάζονταν σαν μαφιόζικες συμμορίες, που διέπρατταν εγκλήματα σε βάρος του λαού μας. Τα μέλη τους παρουσιάζονταν σαν γκάνγκστερ. Διακυβεύονταν, λοιπόν, πράγματα πολύ πιο σημαντικά από την προσωπική μου ελευθερία.

Η συνείδησή μου δεν μου επέτρεπε να μην υπερασπιστώ την επαναστατική τιμή του Ε.Λ.Α, της οργάνωσής μου.
Στον κυρίαρχο λόγο, στα μυθεύματα των διάφορων συγγραφέων της δεκάρας, που τους έγραφε τα βιβλία η ίδια η Αντιτρομοκρατική, στα κοράκια των ΜΜΕ που έκραζαν ανενόχλητα, έπρεπε να υπάρξει αντίλογος.

Ταυτόχρονα, έπρεπε να σταλεί το μήνυμα σε όλο τον κόσμο, που είχε περάσει από τον ΕΛΑ ή συμμετείχε στον ευρύτερο επαναστατικό χώρο μέσα στον οποίο κινούνταν ο ΕΛΑ, ότι τα μέλη του ΕΛΑ δεν αφήνουν την οργάνωσή τους ανυπεράσπιστη. Κι επίσης, ότι τα μέλη του ΕΛΑ ξέρουν να σφραγίζουν το στόμα τους και να μη καταδίδουν ή εμπλέκουν άλλους ανθρώπους.

Αυτά τα διλήμματα μπήκαν μπροστά μου, μήνες πριν τη σύλληψή μου και έδωσα την απάντηση που η προσωπική μου ηθική και η επαναστατική μου συνείδηση μου επέβαλαν: Αν με συλλάβουν, θα αναλάβω την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μου, για να μπορέσω να υπερασπιστώ δημόσια την ιστορία του ΕΛΑ και να μην αφήσω να πετιέται στα σκυλιά και να σπιλώνεται η τιμή και το μεγαλείο των δολοφονημένων συντρόφων μου, του Χρήστου Κασίμη και του Χρήστου Τσουτσουβή.

Υστερα από μισό αιώνα πολιτικής δράσης ως κομμουνιστής, αισθάνθηκα ότι αυτό είναι το χρέος μου και έτσι έπραξα».

_______________________________________________

Της Αλέκας Ζορμπαλά – f/b

13 Ιούνη 2919

Σήμερα κηδέψαμε τον Χρήστο Τσιγαρίδα.

Στον Χρήστο δεν θα πω ποτέ Αντίο!

Τον γνώρισα στα πέτρινα χρόνια της τρομοϋστερίας, σε μια εκδήλωση της Συσπείρωσης ενάντια στην Κρατική Τρομοκρατία, στο θέατρο Αθηνά, όταν τα πάντα τα σκιαζε η φοβέρα, το 2003, με δίκες 17 Ν κι ΕΛΑ ante portas, που, μετά το τέλος της ομιλίας μου με πλησίασε για να μου μιλήσει για τον Μιχάλη Κασίμη, που υπερασπιζόμουν τότε και πάνω από όλα για τον Χρήστο Κασίμη, αυτόν τον 1ο νεκρό αντάρτη πόλης, και δάκρυσε καθώς μου μιλούσε.

Όπως πάντα δάκρυζε όταν αναφερόταν στον Χρήστο Κασίμη..

γιατί τους έδεναν δεσμοί ακατάλυτοι, όπως μόνον επαναστάτες κομμουνιστές μπορούν να δεθούν.

Τον Χρήστο τον γνώρισα καλά όταν μου έκανε την τιμή και μου ζήτησε να αναλάβω και εγώ την υπεράσπισή του.

Μέσα από αυτή τη δίκη εκτίμησα τη σοβαρότητα, τη συνέπεια, την ιδεολογικοπολιτική του συγκρότηση

Θαύμασα το κουράγιο του, όταν ευθύς μετά την σύλληψή του, αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής του στον ΕΛΑ, διέγραψε μεμιάς την εικόνα του ευκατάστατου αστού του Ψυχικού, του διαπρεπούς επιστήμονα, του τρυφερού pater familias με τα 5 παιδιά και τα άπειρα εγγόνια, και πήρε τη θέση του επαναστάτη, του πολιτικού αντιπάλου του κράτους με ό,τι συνέπειες αυτό συνεπάγεται.

Ο Χρήστος Τσιγαρίδας είχε τα πάντα και τα θυσίασε όλα!

Ανέλαβε την πολιτική ευθύνη όχι μόνον για να υπερασπίσει την δική του προσωπική αγωνιστική διαδρομή, αλλά για να υπερασπίσει και την επαναστατική τιμή της οργάνωσής του, που την προσέβαλλαν πράκτορες, μυστικές υπηρεσίες, και απατημένες σύζυγοι.

Για να προασπίσει τη μνήμη των νεκρών συντρόφων του, του Χρήστου Κασίμη, του Χρήστου Τσουτσουβή!

Η στάση του αυτή υπήρξε απόλυτα εναρμονισμένη με τις αγνότερες παραδόσεις των αγωνιστών του εργατικού κ κομμουνιστικού κινήματος, που όταν συλλαμβάνονταν, με τιμή, σαν παλληκάρια, αναλάμβαναν την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στο ΚΚΕ τότε, και στις μετέπειτα παράνομες αντιστασιακές οργανώσεις στα χρόνια της Χούντας, αρνούμενοι από εκεί και πέρα την οποιαδήποτε συνεργασία με τους διώκτες τους.

Αυτή την παράδοση τίμησε ο Χρήστος και γι΄αυτήν κατηγορήθηκε, από όσους δεν είχαν το θάρρος να σηκώσουν και αυτοί το κεφάλι.

Δεν πειράζει όμως, γιατί ο Χρήστος Τσιγαρίδας θα μείνει στο Πάνθεον των δικών μας ηρώων του Επαναστατικού Κινήματος.

Στον Χρήστο δεν θα πω ποτέ Αντίο!

Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι μαζί του για μια άλλη κοινωνία, ελεύθερη, ανθρώπινη, αταξική, κομμουνιστική.

Θα βρίσκομαι μαζί του και αύριο και μεθαύριο, εκεί, που οι συνθήκες και η συνείδηση μου θα με καλεί.

Ο Χρήστος, ο αγαπημένος όλων μας, ήταν και θα είναι πάντα σύντροφος των ιδεών και των αγώνων, ένα «Φωτεινό Μονοπάτι» στη καρδιά μου

* στην τελετή, εκτός από τους χαιρετισμούς παρισταμένων συντρόφων και συντροφισσών, διαβάστηκαν μηνύματα του Δημήτρη Κουφοντίνα από τις φυλακές Κασσαβέτειας και της Πώλας Ρούπα & Νίκου Μαζιώτη από τον Κορυδαλλό.