Η δημοσιοποίηση απόρρητων αρχείων του βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών (Foreign Office), που καλύπτουν την περίοδο 1873–1939, -το σχετικό δημοσίευμα το βρήκαμε στην ιστοσελίδα https://slpress.gr -, ήρθε να επιβεβαιώσει με τον πιο επίσημο και αδιαμφισβήτητο τρόπο μια αλήθεια που η εγχώρια “εθνική αφήγηση” πασχίζει να κρύψει εδώ και δεκαετίες: το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά ανεξάρτητο, αλλά εξαρτημένο, χειραγωγούμενο και –όταν χρειάστηκε– εξαγορασμένο από τις Μεγάλες Δυνάμεις.

Στην καρδιά αυτών των αποκαλύψεων βρίσκεται ο σκοτεινός και δαιδαλώδης ρόλος του σερ Βασίλειου Ζαχάροφ (Sir Basil Zaharoff) – του περιβόητου έλληνα εμπόρου όπλων και υψηλόβαθμου πράκτορα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Ο Ζαχάροφ, σύμφωνα με τα έγγραφα, δεν ήταν απλώς ένας «διπλωματικός μεσολαβητής» ή ένας πατριώτης-επιχειρηματίας, όπως συχνά παρουσιάζεται σε εγχώρια κείμενα. Ήταν το μακρύ χέρι της βρετανικής αυτοκρατορίας στον ελλαδικό χώρο – ένας ενεργός πράκτορας, τοποτηρητής της αυτοκρατορικής στρατηγικής, με εντολή να διαμορφώσει το πολιτικό σκηνικό της χώρας σύμφωνα με τις γεωπολιτικές επιταγές του Λονδίνου.

Και τι σήμαινε αυτό πρακτικά;

▶️ Στήριξη του Ελευθερίου Βενιζέλου, όχι απλώς πολιτικά αλλά με πακτωλό χρημάτων. Η βρετανική κυβέρνηση ενέκρινε την κατάθεση 1.407.000 λιρών στον τραπεζικό λογαριασμό του Ζαχάροφ στην Barclays (τεράστιο ποσό για την εποχή, ισοδύναμο σήμερα με σχεδόν 100 εκατ. ευρώ). Με αυτά τα κεφάλαια, ο Ζαχάροφ ανέλαβε να ενισχύσει το βενιζελικό στρατόπεδο και να εξαγοράσει “ανεπιθύμητους” πολιτικούς, ώστε να αποδυναμωθεί το φιλογερμανικό μπλοκ στην Ελλάδα και να εδραιωθεί η συμμαχία της χώρας με την Αντάντ (Βρετανία–Γαλλία).

▶️ Άμεση ανάμιξη στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, μέχρι και στο επίπεδο των εκλογών, των ανατροπών κυβερνήσεων και της στελέχωσης της κρατικής μηχανής. Η «ουδετερόφιλη» Ελλάδα μετατρεπόταν σταδιακά σε αποικία βρετανικών συμφερόντων, με τον Ζαχάροφ να λειτουργεί ως το απόλυτο εργαλείο ελέγχου.

▶️ Εδραίωση της πολιτικής εξάρτησης μέσω της “φαινομενικής εκσυγχρονιστικής πολιτικής”. Ο βενιζελισμός, διαποτισμένος με βρετανική υποστήριξη, παρουσιαζόταν ως «εκσυγχρονιστικός εκδημοκρατισμός», την ώρα που υπηρετούσε πιστά το διεθνές status quo. Η «μεγάλη ιδέα» ήταν το φανταχτερό περιτύλιγμα της ιμπεριαλιστικής ενσωμάτωσης.

Όσοι σήμερα ακόμα μιλούν για «εθνική ανεξαρτησία», «λαϊκή κυριαρχία» και «δημοκρατικό πολίτευμα» οφείλουν να απαντήσουν σε ένα απλό ερώτημα: Από πότε η εξάρτηση από ξένες μυστικές υπηρεσίες και η χρηματοδότηση πολιτικών αρχηγών από ξένα κέντρα εξουσίας θεωρείται “συμμαχία”;

Τα βρετανικά αρχεία αποκαλύπτουν αυτό που η ιστορική αριστερά, η ριζοσπαστική διανόηση και η πολιτική ανυπακοή φώναζαν εδώ και δεκαετίες: η αστική εξουσία στην Ελλάδα δεν γεννήθηκε από τους αγώνες του λαού, αλλά εγκαταστάθηκε από τα τραπέζια του εξωτερικού.

Ο «εθνάρχης» Βενιζέλος – πρόσωπο ιεροποιημένο από την κρατική ιστοριογραφία – ανέβηκε στην εξουσία με τις πλάτες των Βρετανών, με μυστικά κονδύλια, πολιτικές συνεννοήσεις πίσω από κλειστές πόρτες και μέσω του Ζαχάροφ, που δεν ήταν παρά ο τοποτηρητής του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Βαλκανική.

Όσο δεν ανοίγουμε τα μάτια μας στην ιστορική πραγματικότητα, τόσο θα συνεχίζουμε να είμαστε υποτελείς, υποτελείς και υποτακτικοί. Από τη MI6 του 19ου αιώνα μέχρι τις βάσεις του ΝΑΤΟ στη Σούδα σήμερα, η Ελλάδα παραμένει δέσμια συμφερόντων που δεν έχουν καμία σχέση με τη βούληση του λαού της.

Η χειραφέτηση δεν έρχεται με εκλογές ή με «φίλους» στο εξωτερικό. Έρχεται με ρήξη, ανατροπή και επαναστατική συνείδηση.