Ακόμα και ο Μάικ Χάκαμπι -ο φανατικός χριστιανός σιωνιστής, ο πρέσβης του Τραμπ που αρνείται την κατοχή, αποκαλεί τη Δυτική Όχθη «Ιουδαία και Σαμάρεια» και δίνει πολιτικό πράσινο φως στους εποικισμούς- αναγκάστηκε τελικά να ξεστομίσει τις δύο λέξεις που συνήθως αποφεύγει: «Ισραηλινοί τρομοκράτες».
Όχι από πολιτική μεταστροφή. Ούτε από ξαφνική ανακάλυψη της πραγματικότητας της κατοχής. Αναγκάστηκε να μιλήσει επειδή οι έποικοι πολιορκούν επί μέρες παλαιστινιακά σπίτια στην Κούσρα, κόβουν νερό και ρεύμα, στήνουν σκηνές μέσα στις αυλές και κρατούν οικογένειες σε καθεστώς πολιορκίας. Και, κυρίως, επειδή ένα από τα σπίτια ανήκει σε Αμερικανό πολίτη.
Μόνο τότε θυμήθηκε η Ουάσινγκτον την πρεσβεία, τον ισραηλινό στρατό και την αστυνομία. Μόνο τότε ο Χάκαμπι μίλησε για «αποκρουστική πράξη τρομοκρατίας» και «τραμπούκικη συμπεριφορά».
Αυτή είναι η υποκρισία του ιμπεριαλισμού σε όλο της το μεγαλείο. Όταν το θύμα δεν έχει αμερικανικό διαβατήριο, η σιωπή περισσεύει. Όταν έχει, ξαφνικά ανακαλύπτεται η «τρομοκρατία», η «παρανομία» και η ανάγκη προστασίας των δικαιωμάτων του.
Η πολιορκία της Κούσρα δεν είναι ένα «μεμονωμένο περιστατικό» ούτε η δράση κάποιων «νέων τραμπούκων», όπως θα ήθελε να την παρουσιάσει ο Χάκαμπι για να περιορίσει τη ζημιά. Είναι σύμπτωμα της κανονικότητας της κατοχής. Είναι η πολιτική των εποίκων, η οποία δεν αναπτύσσεται σε κάποιο πολιτικό κενό, αλλά μέσα σε ένα καθεστώς κατοχής και με την πολιτική κάλυψη της ισραηλινής κυβέρνησης, των Μπεν Γκβιρ και Σμότριτς, και την ανοχή ή στήριξη της Ουάσινγκτον.
Οι έποικοι λειτουργούν ως το μακρύ χέρι της αρπαγής της παλαιστινιακής γης. Η κατοχή δεν είναι κάποια αφηρημένη έννοια. Είναι ένα καθημερινό καθεστώς βίας, εκφοβισμού και εκτοπισμού. Ο Χάκαμπι μπορεί να αποκαλεί «τρομοκράτες» κάποιους εποίκους όταν η εικόνα γίνεται υπερβολικά ενοχλητική για τις ΗΠΑ. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία. Παραμένει πολιτικός υπερασπιστής του συστήματος μέσα στο οποίο γεννιούνται καθημερινά τέτοιες πρακτικές. Και η αμερικανική κυβέρνηση παραμένει βασικός πολιτικός και στρατιωτικός υποστηρικτής του Ισραήλ.
Η δήλωση Χάκαμπι, επομένως, δεν αποτελεί κάποια μεγάλη στιγμή αυτοκριτικής. Αποτελεί, αντίθετα, μια αποκαλυπτική στιγμή υποκρισίας. Γιατί δείχνει ότι ακόμη και οι πιο φανατικοί υπερασπιστές της ισραηλινής πολιτικής γνωρίζουν πολύ καλά τι συμβαίνει στη Δυτική Όχθη. Απλώς επιλέγουν να το αποκαλούν «τρομοκρατία» μόνο όταν η βία χτυπά την πόρτα ενός Αμερικανού πολίτη.
Για τους Παλαιστίνιους, βλέπετε, η ίδια βία θεωρείται εδώ και δεκαετίες «κανονικότητα».
0 Comments