Πηγή: Μιχάλης Στρατάκης – f/b
Για να πω την πάσα αλήθεια, πολύ πεθύμησα τις εποχές που ήμουνα κι εγώ στις συνεντεύξεις τύπου των πρωθυπουργών, κατά την επίσκεψη τους στη Σαλονίκη για τα εγκαίνια της ΔΕΘ.
Βέβαια, τα πράγματα τότε ήσανε τελείως διαφορετικά.
Η ΔΕΘ ήτανε ΔΕΘ, οι συνεντεύξεις τύπου ήσανε συνεντεύξεις τύπου, οι δημοσιογράφοι ήσανε δημοσιογράφοι και, προπαντός, οι πρωθυπουργοί ήσανε πρωθυπουργοί.
Πάντως, θα ‘θελα να ‘μουν κι εγώ σήμερα στη Σαλονίκη και μ’ αυτή την πεθυμιά έγειρα το κορμί μου οψάργας στο στρώμα όπου και με συνέλαβε ο Μορφεύς.
Και είδα όνειρο πως ήμουνα, λέει, στη συνέντευξη τύπου και όχι μόνο ήμουνα, αλλά και μου δόθηκε ο λόγος για να κάμω ερώτηση!
Σημασία δεν έδωσα στη δολοφονική ματιά που μου ‘ριξε ο εκλαμπρότατος πρωθυπουργός, ούτε και μ’ απασχόλησε η κλωτσιά που έριξε, κάτω από το τραπέζι στο καλάμι του κυβερνητικού εκπροσώπου, επειδή μου ‘δωσε το λόγο.
Με ύφος μελιστάλαχτο και βλέμμα που έσταζε πετιμέζι, άρχισα:
«Πολυχρονεμένε, θεόπεμπτε εθνοσωτήρα, Μωυσή, Ηρακλή, Θησέα, Αγαμέμνων, Γκοντζίλα, Σπάιντερμαν, Γκουζκούνη, παναξιότατε κύριε κύριε Πρωθυπουργέ. Μόνο λίγες λέξεις θα σας αναφέρω, για να μην καταχραστώ τον πολυτιμότατο χρόνο σας και μειώσω τις πιθανότητες να σωθεί η πατρίς. Οι λέξεις είναι οι εξής:
–Πόθεν έσχες.
–Σκόιλ ελικίκου.
–Λίστες Πέτσα.
–Παρακολουθήσεις.
–Της Παναγιάς τα μάτια.
–Έγκλημα στα Τέμπη.
–Συγκαλύψεις εγκλημάτων.
–Ακρίβεια.
–Διαφθορά.
–Ληστεία του λαού.
–ΟΠΕΚΕΠΕ.
–Οίκος ανοχής η οικονομία.
–Διάτρητη Δικαιοσύνη.
–Μπουρδέλο τα εθνικά θέματα.
–…
Στο σημείο αυτό, πάνω που έπαιρνα ανάσα για να συνεχίσω το αραδιασμα των λέξεων που είχα στο μυαλό μου, ξύπνησα με αφόρητους πόνους σε όλο το κορμί μου.
Όντας ακόμα στην αγκάλη του Μορφέα και της πεθυμιάς μου, πρόλαβα να δώ πως μ’ έχανε πετάξει σηκωτό έξω από την αίθουσα κάποιοι ντουλαπάτοι και με βαρούσανε με κλωτσομπουνίδια αυτοί, κάμποσοι δημοσιογράφοι, πέντε βιομήχανοι, δυο παπάδες, ο Άδωνις (με το συμπάθειο), μια καλόγρια, και ο μπουφετζής.
Κι άλλοι με δέρνανε, αλλά με τόσο ξύλο που έτρωγα, δε μπόρεσα να συγκρατήσω τις φάτσες τους.
Ήτανε η πρώτη φορά στη ζωή μου που έφαγα ξύλο στον ύπνο μου, κι ακόμη πονάω, παρότι έχω ξυπνήσει εδά και ώρες.
Δεν κάνω καμία αντιπαραβολή, ούτε στο πρώτο σχόλιο, ούτε και στο δεύτερο…Λυπάμαι “Μνήμων” δεν μπορώ να το κάνω πιο λιανά…Μου βάζεις λόγια που δεν λέω και δεν εννοώ…
Καλά τα γράφει ο σύντεκνος. Για την πληρέστερη κατανόηση του κειμένου ας προσθέσω :
οψάργας = χθες βράδυ (πχ στην κρητική διάλεκτο ο ξενύχτης λέγεται ψαργάτινος)
εδά = τώρα
Το πετιμέζι νομίζω ότι είναι κατανοητό.
Ξέχασε τη μαζική δολοφονία 20.000 αθώων ψυχών από κορονοϊό με τα εμβόλια της πλάκας και χωρίς Μ.Ε.Θ…
Ναι, οι μεθ και τα “καλά εμβόλια” θα τους έσωζαν…Στην Ευρώπη και Αμερική η συντριπτική πλειοψηφία όσων “έφυγαν” στα νοσοκομεία ήταν από διασωληνώσεις με το ζόρι και χορήγηση ρεμντεσιβιρ (απαγορευμένο φάρμακο δύο φορές) και υδροχλωροκίνης.
Για Ελλάδα μιλάω…Δεν αναφέρω πουθενά “καλά εμβόλια”…Όσο για τις Μ.Ε.Θ., οι ίδιοι οι γιατροί το κατήγγειλαν τότε…
Και η Ελλάδα που είναι; Στην Αφρική; Ή μήπως στους Αδέσμευτους;
Όταν λες “της πλάκας” τα αντιπαραβάλεις νοητά με τα “όχι της πλάκας/σωστά”, αυτό σημαίνει η φράση “της πλάκας”, τονίζει την απομίμηση, την έκπτωση. Π.χ. “ραλίστας της πλάκας”, “ποδοσφαιριστής της πλάκας”, “ιατρός της πλάκας”. Αντιπαραβάλεις το κατηγόρημα (“ραλίστας”,”ποδοσφαιριστής”,”ιατρός”) με το υποκείμενο που θέλεις να θίξεις, τα συγκρίνεις δηλαδή ως προς ένα υπαρκτό μέτρο για να μειώσεις το υποκείμενο. Αλλιώς θα χρησιμοποιούσες κάποιο άλλο επίθετο, όπως “βλαβερά”, ή θα έγραφες “μη-εμβόλια”.
Το τι κατήγγειλαν οι ιατροί και ποιοί ιατροί θέλει και αυτό την εξέτασή του. Γιατί όταν έκαναν απεργία πείνας οι σε-αναστολή υγειονομικοί, τα σωματεία των ιατρών τους είχαν γράψει κανονικά και όσους ζητούσαν αλληλεγγύη τους έδιωχναν από τις συγκεντρώσεις τους ως ψεκασμένους και συνωμοσιολόγους και δεν θέλαν να συσχετιστούν. Και αμφιβάλω αν στα συλλογικά όργανα εκπροσωπήθηκαν οι φωνές των αντιφρονούντων, των νέων γιατρών, όσων έστω είχαν πραγματικές επιστημονικές ενστάσεις.
Καλό είναι επιτέλους να κάνουμε διακρίσεις μεταξύ θεσμών, οργάνων και εργατικών αντιδράσεων, δεν είναι όλα τα ίδια. Δεν έχει ο νέος ιατρός την ίδια επιρροή με τον μεγαλογιατρό που παίρνει φακελάκια, είναι στέλεχος κόμματος (οποιουδήποτε κόμματος) και έχει δυό ιατρεία, κι ας ανήκουν στο ίδιο νοσοκομείο/σωματείο.