Του Γ. Γ.

Το σημερινό δημοσίευμα της Καθημερινής επιχειρεί να σκιαγραφήσει το πολιτικό αποτύπωμα της πιθανής νέας κίνησης του Αλέξη Τσίπρα, στον απόηχο της έκδοσης της «Ιθάκης».

Το ρεπορτάζ φέρει το Μέγαρο Μαξίμου και τη Χαριλάου Τρικούπη να υπολογίζουν τον «σκληρό πυρήνα» των υποστηρικτών του πρώην πρωθυπουργού στο 8%–10%, ενώ ως «οροφή» αναφέρεται το 17%–18%.

Αν δει κανείς πέρα από την επιφάνεια των αριθμών, προκύπτει μια βαθύτερη εικόνα. Ο Τσίπρας επιχειρεί μια επανεκκίνηση χωρίς πραγματική ιδεολογική μετατόπιση. Μια επανεκκίνηση που, όμως, γίνεται στο κενό – χωρίς κοινωνικό ρεύμα, χωρίς οργανικό δεσμό με τα λαϊκά στρώματα που κάποτε τον εμπιστεύτηκαν και, κυρίως, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής για το πώς η πρώτη φορά «Αριστερά» μετετράπη σε μνημονιακή κυβέρνηση.

Και αυτή η αυτοκριτική απουσιάζει εντελώς από την «Ιθάκη» -ένα βιβλίο που έγραψε ο Καρτερός με την επιμέλεια του Μαραντζίδη που διαχειρίζεται το αρχείο Τσίπρα- και παρουσιάστηκε από τον πρώην πρωθυπουργό ως μια προσωπική αποτίμηση της περιόδου 2015–2023.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Καθημερινής, ο Τσίπρας θεωρεί ότι πέτυχε τρεις στόχους:

1.Να καταθέσει τη δική του εκδοχή για το τρίτο μνημόνιο και όσα ακολούθησαν.

2.Να κόψει γέφυρες με τους “παλιούς” ριζοσπάστες συνοδοιπόρους του 2015 (Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκη, Λαφαζάνη).

3.Να αποστασιοποιηθεί από τους “παλιούς του ΣΥΡΙΖΑ” (Παππά, Πολάκη κ.ά.) ώστε να «επικοινωνήσει» με πιο μετριοπαθείς ψηφοφόρους.

Με άλλα λόγια, ο Τσίπρας επιχειρεί μια επιθετική επανένταξη στο κεντρώο πολιτικό σκηνικό, με μοναδικό σχεδιασμό την προσωπική πολιτική του επιβίωση.

Το 2015 εγκατέλειψε την όποια ριζοσπαστική αριστερή του βάση για χάρη της Τρόικας. Το 2024–2025 εγκαταλείπει και το υπόλοιπο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ που τον στήριζε όταν όλα κατέρρεαν.

Το νέο αφήγημα του Τσίπρα δεν είναι «αντισυστημικό» – είναι η προσπάθεια ενός πολιτικού που θέλει να επιστρέψει στην κεντρική σκηνή, απολύτως συμβατός με το καθεστώς που κάποτε υποτίθεται ότι θα αμφισβητούσε.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν ο Τσίπρας θα πιάσει το 8%, το 12% ή το 17%.
Το ερώτημα είναι τι πολιτική σημασία θα έχει αυτό το ποσοστό.

Και η απάντηση είναι απλή: καμία.

Οι λαϊκές ανάγκες – ακρίβεια, εργασιακή ανασφάλεια, κυβερνητική καταστολή και αυθαιρεσία, κοινωνικές ανισότητες – δεν αντιμετωπίζονται με «προσωποπαγή σχήματα» και βιβλία που επιδιώκουν να ξαναγράψουν την ιστορία.

Η κοινωνική δυσαρέσκεια υπάρχει, διογκώνεται και σήμερα δεν έχει πολιτική έκφραση.
Και το πρόβλημα δεν βρίσκεται απλώς στις πολιτικές διακηρύξεις. Αλλά στην έλλειψη ενός μαζικού πολιτικού σχηματισμού που θα στέκεται στην πρωτοπορία μορφών πάλης που θα ανταποκρίνονται στην ολομέτωπη επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας από τις δυνάμεις του κεφαλαίου.

Το βλέπουμε πολύ χαρακτηριστικά τώρα με τις αγροτικές κινητοποιήσεις. Είναι αδιανόητο οι ξωμάχοι της γης να δέχονται βιαιοπραγίες από την ένστολη αλητεία του συστήματος και να μην την παίρνουν φαλάγγι.