Δεκαεπτά χρόνια μετά τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα στα Εξάρχεια, χιλιάδες διαδηλωτές και διαδηλώτριες κατέβηκαν ξανά στους δρόμους της Αθήνας, τιμώντας τη μνήμη του και δηλώνοντας ότι «αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη».

Από τα Προπύλαια ως το Σύνταγμα, πάνω από 5.000 άνθρωποι, μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι και συλλογικότητες, συμμετείχαν στην απογευματινή πορεία, με κεντρικά συνθήματα ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία και την κρατική καταστολή.

???? «Το υπουργείο λέει τους φοιτητές αλήτες μα αλήτες είναι τα ΜΑΤ και οι ασφαλίτες» φωνάζουν οι διαδηλωτές στην πορεία για τη 17η επέτειο της δολοφονίας του 15χρονου μαθητή #Γρηγορόπουλου από αστυνομικό #Γρηγοροπουλος pic.twitter.com/T2ZUspKORa

— Πριν (@PRINgr) December 6, 2025

Η κυβέρνηση και η ΕΛ.ΑΣ. αντιμετώπισαν και φέτος την επέτειο σαν «υγειονομική βόμβα» για την τάξη τους. Το κέντρο της Αθήνας μετατράπηκε σε φρούριο, με χιλιάδες αστυνομικούς, κλούβες, ΜΑΤ σε κάθε γωνία και δρακόντεια μέτρα: κλειστοί σταθμοί Μετρό σε Σύνταγμα και Πανεπιστήμιο, εκτεταμένες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις και μπλόκα σε βασικούς οδικούς άξονες, στο όνομα της «πρόληψης επεισοδίων».

Η εικόνα μιας πόλης υπό αστυνομική κατοχή, σε μια πορεία μνήμης για ένα παιδί που δολοφονήθηκε από αστυνομικό, δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι πολιτικό μήνυμα: το κράτος φοβάται τη νεολαία και την κοινωνική διαμαρτυρία.

Να που είναι "χρήσιμοι" 2.000 αστυνομικοί…
Επεισόδια, χημικά και ένταση στην πορεία μνήμης.
Τα ΜΑΤ έκαναν αστυνομικό φραγμό στην Εμμανουήλ Μπενάκη και έκλεισαν το δρόμο στους διαδηλωτές προς το μνημείο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. pic.twitter.com/1n1nC266hp

— Areti Athanasiou (@AretiAthanasiu) December 6, 2025

Η απογευματινή πορεία ξεκίνησε από τα Προπύλαια, με μπλοκ μαθητών, φοιτητών, σωματείων και συλλογικοτήτων να γεμίζουν την Πανεπιστημίου. «Αυτή η σφαίρα δεν ήταν τυχαία, κάτω τα χέρια από τη νεολαία», «Μπάτσοι, TV, νεοναζί – όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί», «Εμείς θα πούμε την τελευταία λέξη – αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη»: τα συνθήματα που γέννησε ο Δεκέμβρης του 2008 ακούστηκαν ξανά, υπενθυμίζοντας ότι η δολοφονία του Αλέξη δεν ήταν «μεμονωμένο περιστατικό», αλλά κρίκος σε μια αλυσίδα κρατικής βίας.

Η μνήμη του Δεκέμβρη παραμένει ανοιχτός λογαριασμός. Δεν είναι απλώς επετειακή τελετουργία: είναι ζωντανό σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά που μεγάλωσε μέσα σε μνημόνια, επισφάλεια, καταστολή και ακρίβεια.

Η ένταση ξέσπασε όταν η πορεία επιχείρησε να κινηθεί προς το μνημείο του Αλέξη στα Εξάρχεια, στρίβοντας από την Πανεπιστημίου προς την Εμμανουήλ Μπενάκη. Εκεί, ισχυρές δυνάμεις ΜΑΤ είχαν στηθεί φραγμός και δεν επέτρεψαν τη συνέχιση της πορείας προς την οδό Μεσολογγίου.

Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, μόλις τμήμα των διαδηλωτών προσπάθησε να σπάσει τον αστυνομικό κλοιό και εκτοξεύτηκαν αντικείμενα προς τις δυνάμεις καταστολής, η αστυνομία απάντησε με μαζική χρήση χημικών και βομβίδων κρότου–λάμψης μέσα στον όγκο της πορείας. Το αποτέλεσμα ήταν η πορεία να κοπεί στα δύο, με ένα μέρος να μένει στην πλευρά της Πανεπιστημίου και το άλλο να σπρώχνεται προς την Ομόνοια, μέσα σε αποπνικτική ατμόσφαιρα.

Οι εικόνες είναι γνώριμες: καπνογόνα, δακρυγόνα, κόσμος να τρέχει για να προστατευτεί, δημοσιογράφοι και περαστικοί να προσπαθούν να αναπνεύσουν. Η ΕΛ.ΑΣ. ανακοίνωσε δεκάδες προσαγωγές και συλλήψεις, με τα επίσημα στοιχεία να μιλούν για τουλάχιστον 33 προσαγωγές και 3 συλλήψεις, ενώ οι πληροφορίες κάνουν λόγο για ακόμα περισσότερα περιστατικά αστυνομικής αυθαιρεσίας.

Μετά τη διάλυση του κύριου όγκου της πορείας, η ένταση μεταφέρθηκε στα Εξάρχεια. Στην περιοχή γύρω από την πλατεία και τους γύρω δρόμους, ομάδες νεαρών συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις των ΜΑΤ. Ρίψη μολότοφ, πετροπόλεμος, φωτιές σε κάδους, και η αστυνομία να απαντά με νέο γύρο χημικών, κρότου–λάμψης και κυνηγητό στα στενά.

Αναφέρονται δεκάδες προσαγωγές, ενώ καταγγελίες μιλούν για βίαιες συλλήψεις, ξυλοδαρμούς και προσπάθεια τρομοκράτησης του κόσμου που βρισκόταν στην περιοχή. Για άλλη μια φορά, η γειτονιά όπου ο Αλέξης δολοφονήθηκε μετατράπηκε σε πεδίο μάχης, όχι από τους διαδηλωτές, αλλά από τις στρατιές των ΜΑΤ που «περιφρουρούν» τη μνήμη με δακρυγόνα.

Η αποψινή πορεία και τα επεισόδια που ακολούθησαν δείχνουν ότι ο Δεκέμβρης του 2008 δεν είναι «ιστορία παλιά». Κάθε χρόνο, οι ίδιες εικόνες: μπλοκαρισμένο μνημείο, περικυκλωμένα Εξάρχεια, κρότου–λάμψης, δακρυγόνα, προληπτικές προσαγωγές, αστυνομοκρατία παντού. Δεν είναι «παρεκτροπές μεμονωμένων οργάνων», είναι στρατηγική: ο φόβος και η βία ως απάντηση σε κάθε κοινωνική φωνή που δεν χωράει στο «νόμος και τάξη».

Για τη νεολαία που βγαίνει στον δρόμο σήμερα, ο Αλέξης δεν είναι απλώς ένα όνομα σε μια επέτειο. Είναι ο συμμαθητής, ο φίλος, ο άνθρωπος που θα ήταν σήμερα 32 ετών αν δεν τον είχε εκτελέσει το κράτος δια της αστυνομίας του. Είναι το σύμβολο μιας γενιάς που της ζητούν να σκύψει το κεφάλι – και κάθε Δεκέμβρη απαντά πως δεν πρόκειται.

Οι μέρες αυτές παραμένουν του Αλέξη όσο υπάρχουν άνθρωποι που δεν συνηθίζουν τον θάνατο, την καταστολή και την αδικία. Όσο υπάρχουν πορείες που δεν πτοούνται από χημικά και κρότου–λάμψης, όσο η μνήμη μετατρέπεται σε αγώνα, τόσο ο Δεκέμβρης θα επιστρέφει. Και θα θυμίζει, σε πείσμα της εξουσίας, ότι «κανένας Δεκέμβρης δεν τελείωσε ποτέ».