Του Γ.Γ.
Σε μια χώρα όπου οι πάνοπλες μονάδες καταστολής ξυλοκοπούν ανήλικα παιδιά και τα στέλνουν στο νοσοκομείο, όπου οι υποκλοπές γίνονται θεσμός και οι νεκροί στα Τέμπη μετατρέπονται σε «στατιστικό λάθος», η αστική δικαιοσύνη βρήκε επιτέλους… εγκληματική οργάνωση. Και όχι, δεν είναι αυτοί που λεηλάτησαν δημόσιο χρήμα, δεν είναι αυτοί που συγκάλυψαν εγκλήματα, δεν είναι αυτοί που μετέτρεψαν το κράτος σε παραμάγαζο συμφερόντων.
Η «εγκληματική οργάνωση», σύμφωνα με το σύστημα, είναι οι αγρότες.
Οι άνθρωποι που τόλμησαν να ξεφύγουν από τον ανούσιο χαρτοπόλεμο των καταγγελιών, που τόλμησαν να κατέβουν στον δρόμο, να συγκρουστούν με την πολιτική που τους εξαθλιώνει, που τόλμησαν να χτυπήσουν στο σημείο που πραγματικά πονάει τους εξουσιαστές. Αυτοί βαφτίζονται σήμερα «εγκληματίες», με βαριές κακουργηματικές διώξεις και την κατηγορία της συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση.
Την ίδια ώρα, οι πραγματικοί εγκληματίες φορούν γραβάτες.
Η Ελλάδα της ρεμούλας, της Φερράρι και του Φραπέ, των «άριστων» που πλούτισαν πάνω στην πλάτη της κοινωνίας, συνεχίζει ατάραχη. Σπείρες που λεηλάτησαν αγροτικές επιδοτήσεις με την κάλυψη και τη συνέργεια κρατικών αξιωματούχων αντιμετωπίζονται με χάδια. Τα σκάνδαλα κουκουλώνονται, οι ευθύνες διαχέονται, οι φάκελοι χάνονται σε συρτάρια και επιτροπές χωρίς τέλος.
Για τα Τέμπη, η κοινωνία πήρε μια γεύση από το πώς λειτουργεί η «δικαιοσύνη»: καθυστερήσεις, επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, συγκάλυψη. Για τις υποκλοπές, η κοροϊδία έφτασε στο αποκορύφωμά της: όλοι ήξεραν, κανείς δεν φταίει. Το κράτος-μαφιόζος έβγαλε λάδι τον εαυτό του.
Αλλά όταν οι από κάτω σηκώνουν κεφάλι, τότε ξυπνά ακαριαία ο μηχανισμός.
Τότε ενεργοποιείται ο νόμος, τότε επιστρατεύονται οι εισαγγελείς, τότε κατασκευάζονται «εγκληματικές οργανώσεις», τότε μοιράζονται κακουργήματα σαν καραμέλες. Όχι για να υπερασπιστούν την κοινωνία, αλλά για να παραδειγματίσουν. Να στείλουν μήνυμα: «Όποιος σηκώνει κεφάλι, θα τσακίζεται».
Αυτή δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι ταξική εκδίκηση.
Είναι η ωμή παραδοχή ότι στο σημερινό καθεστώς δεν υπάρχουν ίσοι πολίτες, αλλά υπήκοοι και προνομιούχοι. Για τους δεύτερους ισχύει το απυρόβλητο. Για τους πρώτους, το ποινικό δίκαιο της εξαίρεσης.
Και όμως, όσο κι αν ποινικοποιούν τους αγώνες, όσο κι αν τρομοκρατούν, όσο κι αν επιχειρούν να μετατρέψουν τη συλλογική διεκδίκηση σε «ποινικό αδίκημα», ένα πράγμα δεν μπορούν να σβήσουν:
την οργή που συσσωρεύεται, την αδικία που γίνεται καθημερινή εμπειρία, τα σπέρματα συνείδησης
ότι αυτό το σύστημα δεν μεταρρυθμίζεται – ανατρέπεται.
Οι αγρότες δεν είναι εγκληματίες. Είναι θύματα μιας πολιτικής που τους θέλει φθηνό εργατικό δυναμικό, εξαρτημένο, σιωπηλό και υποταγμένο. Και γι’ αυτό ακριβώς στοχοποιούνται.
Γιατί όποιος αγωνίζεται, απειλεί.
Αφήστε μια απάντηση