Το Ιράν βιώνει ξανά μια έκρηξη λαϊκής οργής που απειλεί να κλονίσει τα θεμέλια του θεοκρατικού καθεστώτος των αγιατολάδων. Από τα τέλη Δεκέμβρη 2025, διαδηλώσεις έχουν ξεσπάσει σε πάνω από 280 τοποθεσίες σε 27 από τις 31 επαρχίες της χώρας, με επίκεντρο την οικονομική κατάρρευση, τον υπερπληθωρισμό και την πτώση του ριάλ σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.
Μέχρι σήμερα 7 Γενάρη 2026, ο απολογισμός είναι τραγικός: τουλάχιστον 36 νεκροί – ανάμεσά τους 30 διαδηλωτές, 4 παιδιά και 2 μέλη των δυνάμεων ασφαλείας – ενώ πάνω από 2.000 άτομα έχουν συλληφθεί, σύμφωνα με οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως η Human Rights Activists News Agency (HRANA) και η Hengaw.
Οι συγκρούσεις μαίνονται σε πόλεις όπως η Τεχεράνη, το Ιλάμ, το Λορντεγκάν και το Μαλεκσάχι, όπου οι δυνάμεις καταστολής πυροβολούν στο ψαχνό, εισβάλλουν σε νοσοκομεία και χρησιμοποιούν δακρυγόνα για να σπάσουν τις διαδηλώσεις.
Η εξέγερση ξεκίνησε ως ειρηνικές κινητοποιήσεις εμπόρων στο Μεγάλο Παζάρι της Τεχεράνης, ενάντια στην κατάρρευση του νομίσματος (το ριάλ έφτασε τις 1.470.000 ανά δολάριο) και τον πληθωρισμό που ξεπερνά το 40%, κάνοντας τα βασικά αγαθά απρόσιτα για εκατομμύρια Ιρανούς. Γρήγορα, όμως, εξελίχθηκε σε γενικευμένη εξέγερση κατά του καθεστώτος, με συνθήματα όπως «Θάνατος στον Χαμενεΐ» και αναφορές στον εξόριστο πρίγκιπα Ρεζά Παχλαβί, που καλεί σε «επιστροφή στην περσική υπερηφάνεια».
Σε πόλεις όπως το Λορντεγκάν και το Μαλεκσάχι, διαδηλωτές έχουν επιτεθεί σε αστυνομικά τμήματα, έχουν κάψει κυβερνητικά κτίρια και έχουν καταστρέψει αγάλματα του Κασέμ Σολεϊμανί, συμβόλου του καθεστώτος.
Στο Ιλάμ, οι δυνάμεις ασφαλείας εισέβαλαν ακόμα και στο νοσοκομείο Ιμάμ Χομεϊνί, χτυπώντας τραυματίες και ιατρικό προσωπικό, σε μια πράξη που η Διεθνής Αμνηστία χαρακτηρίζει «παραβίαση διεθνούς δικαίου».
Οι αιτίες είναι βαθιά ριζωμένες στην οικονομική πολιτική του καθεστώτος: χρόνια κυρώσεων από τις ΗΠΑ και τη Δύση, διαφθορά, σπατάλη δισεκατομμυρίων σε πολέμους δι’ αντιπροσώπων (Λίβανος, Συρία, Υεμένη) και πυρηνικά προγράμματα, ενώ ο λαός υποφέρει από ξηρασία, ανεργία και έλλειψη νερού (οι δεξαμενές της Τεχεράνης στο 12%).
Η νεολαία, που αποτελεί το 70% του πληθυσμού κάτω των 35, οδηγεί την εξέγερση, απαιτώντας ελευθερία και τέλος στη θεοκρατία. Οι απεργίες σε βιομηχανίες όπως τα διυλιστήρια του Νότιου Παρς ενισχύουν το κίνημα, ενώ οι γυναίκες – θύματα της καταπιεστικής πολιτικής – πρωτοστατούν, θυμίζοντας τις διαδηλώσεις του 2022 για τη Μαχσά Αμινί.
Το καθεστώς των αγιατολάδων, πιστό στην παράδοσή του, κατηγορεί «ξένους πράκτορες» – Αμερικανούς, Σιωνιστές και «προπαγάνδα της Αριστεράς» – για την υποκίνηση των διαδηλώσεων, όπως έχει κάνει επανειλημμένα στο παρελθόν.
Μέσα από τα κρατικά ΜΜΕ, όπως η IRGC-affiliated Fars News, ισχυρίζεται ότι οι διαδηλωτές είναι «ένοπλοι ταραχοποιοί» και ανακοινώνει θανάτους αστυνομικών για να δικαιολογήσει την κλιμάκωση της βίας. Πράγματι, υπάρχουν ενδείξεις ότι το καθεστώς ετοιμάζεται να κατεβάσει τον στρατό για «εκκαθάριση», όπως προειδοποιούν αναλυτές από το Institute for the Study of War (ISW).
Ήδη, έχουν καταγραφεί διακοπές Ίντερνετ σε περιοχές όπως το Λορντεγκάν και το Μαλεκσάχι, για να εμποδίσουν τη διάδοση βίντεο και συντονισμό.
Στο διεθνές πεδίο, ο Ντόναλντ Τραμπ, ως νεοεκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ, απείλησε με στρατιωτική παρέμβαση, δηλώνοντας ότι οι ΗΠΑ είναι «έτοιμες και οπλισμένες» για να «σώσουν» τους διαδηλωτές, κάτι που το καθεστώς χαρακτήρισε «απειλή για την περιφερειακή σταθερότητα».
Ωστόσο, η ιμπεριαλιστική παρέμβαση των ΗΠΑ δεν στοχεύει στην απελευθέρωση του ιρανικού λαού, αλλά στην ενίσχυση της δικής τους ηγεμονίας, όπως είδαμε σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Η εξέγερση πρέπει να μείνει στα χέρια του ιρανικού προλεταριάτου και των καταπιεσμένων, όχι να γίνει εργαλείο ξένων συμφερόντων.
Αυτή η εξέγερση, η μεγαλύτερη από το 2022, δείχνει ότι το θεοκρατικό καπιταλιστικό σύστημα του Ιράν φτάνει στα όριά του. Οι Ιρανοί εργάτες, γυναίκες και νέοι αγωνίζονται για ψωμί, ελευθερία και αξιοπρέπεια.
Στεκόμαστε αλληλέγγυοι μαζί τους, καταδικάζοντας τόσο την καταστολή των αγιατολάδων όσο και τις ιμπεριαλιστικές μηχανορραφίες. Η αλλαγή θα έρθει από τα κάτω – και μόνο έτσι θα είναι αληθινή.
Βασίλη, μόνο εσύ σχολιάζεις σωστά και παίρνεις χαμπάρι από εργατικά.
Κοίτα εδώ τι γράφουνε ρε: οι διαδηλωτές κάνουνε αναφορά στον Παχλαβί, τον Σάχη του Ιραν δηλαδή, αυτόν ενάντια στον οποίον έγινε η επανάσταση του ’79, η οποία καπελώθηκε από τους Αγιατολάδες. Τον Σαχη, εναντίον του οποίου οι ευρωπαίοι εργάτες διαδηλώνανε, σε αλληλεγγύη με τους εξόριστους και φυλακισμένους κομμουνιστές/πολιτικούς κρατούμενους του Ιραν, τον Σαχη τον οποίον εγκατέστησαν οι ΗΠΑ μετά την δυτική ανατροπή του Μοσαντεκ το 1953, για να πάρει η BP τα πετρέλαια. Και το γράφει έτσι ο δικός σου, φόρα παρτίδα, “οι διαδηλωτές έκαναν αναφορές στον εξόριστο πρίγκηπα Ρεζα Παχλαβί και επιστροφή στην εθνική περηφάνεια” σαν να μην υπήρξε ποτέ ιστορία.
Από κάτω έπειτα γράφει το εξής σχιζοφρενικό: “Οι αιτίες είναι βαθιά ριζωμένες στην οικονομική πολιτική του καθεστώτος” και το πρώτο κακό σε αυτήν την οικονομική πολιτική είναι τα “χρόνια κυρώσεων από τις ΗΠΑ και τη Δύση”. Δηλαδή και η Κουβα που έχει 65 χρόνια εμπαργκο, θα έπρεπε να θεωρηθεί αποτέλεσμα της κακής οικονομικής πολιτικής του Φιντελ. Μήπως και η Βενεζουέλα, συμπερασματικά; Διότι δεν γράφει “(τα χρόνια του εμπαργκο) οδήγησαν σε διαφθορά”, το παραθέτει δίπλα-δίπλα. Αλλά έστω ότι αυτό εννοούσε: η “διαφθορά” είναι κάτι γενικό, πού δεν υπάρχει “διαφθορά” και, κυριότερα, τι εννοείται ως “διαφθορά”; Υπονοείται κάποια παρέκκλιση από τη νομιμότητα, σωστά; Μα όταν λέμε ταξική κοινωνία, τι εννοούμε; Πώς ανεβαίνουν και μένουν απάνω κάποιοι και οι άλλοι είναι από κάτω; Επειδή αποδείχθηκαν καλύτεροι στον “ανταγωνισμό των αγορών” ή από θεία πρόνοια; Αν είσαι αμερικάνος, σου λένε και τα δύο. Και αν χάβεις το παραμύθι περί δημοκρατίας, χάβεις και το άλλο της “κοινωνικής κινητικότητας”. Τότε όμως μην το παίζεις κομμουνιστής, με το σύστημα είσαι, με το ίδιο σύστημα που πουλάει “ελευθερία” και το ίδιο διαφημίζει ως παρέκκλιση το νεποτισμό και τη “διαπλοκή συμφερόντων”. Εν ολίγοις, να μας πείτε κύριε αρθρογράφε το μέτρο σας για την αξιοκρατία και την νομιμότητα.
Λέει μετά ότι σπαταλούνται πόροι σε πολέμους δι’αντιπροσώπων. Τα λεφτά όμως φαίνεται ότι πιάνουν τόπο, γιατί το Ιραν παραμένει “περιφερειακή δύναμη” ενώ οι γιανκηδες και οι ντόπιοι σύμμαχοί τους (σεΐχηδες/σιωναζί) στην περιοχή, ζορίζονται από τη Χεζμπολαχ και την Ανσαρ Αλλαχ. Άρα γιατί ο χαρακτηρισμός “σπαταλούνται”; Μήπως το Ιραν ίδρυσε τη Χεζμπολαχ; Το Ιραν ίδρυσε την Ανσαρ Αλλαχ; Το Ιραν ξεκίνησε πολέμους και έχει βάψει την Μέση Ανατολή στο αίμα; Θα μπορούσε να γράψει ότι η όξυνση του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού σε αυτό το μέτωπο (μέση Ανατολή) οξύνει και τις ταξικές αντιθέσεις στο εσωτερικό των κοινωνιών, με αποτέλεσμα την χειροτέρευση του βιοτικού επιπέδου και των εργασιακών συνθηκών και την κατάρρευση κρατικών και κοινωνικών ασφαλιστικων εγγυήσεων έως τον πόλεμο, όπως δηλαδή ακριβώς γίνεται και στη Τουρκία και στη Ρωσία και στη Δύση. Το “σπαταλούνται” εξισώνει τη στρατηγική χρηματοδότηση και παροχή υλικής βοήθειας από το Ιραν με τον μόνιμο νταβα των εξοπλισμών του ΝΑΤΟ, που μας φορτώθηκε για να περικυκλώσουν οι ΗΠΑ τη Ρωσία και να κρατηθούν οι αποικιοκρατικές σχέσεις των “ευρωπαίων συμμάχων” σε έναν απο-αποικιοποιημενο μεταπολεμικό κόσμο (αποτέλεσμα του οποίου ήταν και η ανατροπή του Μοσαντεκ). Δεν είναι έτσι όμως, όταν προγγάς-προγγάς επί δεκαετίες όπως έκαναν οι ηπα στο Ιραν (και ακόμα και τη δεκαετία του 80 υποστηρίξανε, από κοινού με Ρωσία, τον Σανταμ στην εισβολή που έκανε στο Ιραν) κάποια στιγμή το καθεστώς θα πάρει μέτρα. Αυτός σε λίγο θα μας πει ότι και η πυραυλική επίθεση των σιωναζί το καλοκαίρι έγινε για εναντίωση στο διεφθαρμένο καθεστώς και επειδή κταπιέζονταν οι γυναίκες. Ξύπνα. Αλλά από άτομα εμβαπτισμένα στην πρέζα του “μ-λ” το μόνο που μπορεί να περιμένει κάποιος είναι το “ας υπάρχουν και πυρηνικά όπλα, εμάς μας νοιάζει να υπάρχει καλός μισθός και 7ωρο”.
Ο επίλογος εμπίπτει στο κλασσικό ιδεολογικό πλαίσιο που χρησιμοποιεί το κκε σαν εργαλείο αποχαύνωσης, δηλαδή το “καλός ο καπιταλισμός και όσα φτιάχνει αλλά το μόνο κακό είναι ότι δεν είναι στα χέρια των εργατών”.
Ιστορική κριτική μηδεν, αλλά τι να περιμένεις από ένα σαιτ που ξερογλύφονται για το πόσοι τους είδαν στο φεησμπουκ;
Οι Ηengaw κλπ είναι πασί-γνωστος ο ρόλος τους..Οι σωστές διαδηλώσεις ενάντια στην κυβέρνηση Πεζεσκιαν και τη φιλελεύθερη πολιτική του για άλλη μία φορά καπελώθηκαν..Κάθε φορά που δυτικός αρχίζει να γράφει για το ιράν ειδικά ως αριστερός ή αναρχικός ρε μάγκες χάνεται η μπάλα πονάνε τα μάτια μας..τελευταίο ήτανε ένα άρθρο στο δικό μας αλερτα με αναρχικούς από το ιράν που δεν βρηκανε λέξη να πούνε για τις προβοκάτσιες ή τη στήριξη της δύσης, οι οποίοι κάθε μέρα λέει βγάζουνε κείμενο και μάλιστα το μεταφράζουνε σε 5-6 γλώσσες για τους ευρωπαίους..ούτε η μοσάντ τέτοια οργάνωση…Το πρόβλημα όμως δεν είναι ότι ο Μοσάντ και ΗΠΑ στηρίζουν επίσημα τις διαδηλώσεις, αλλά το ότι και η ελληνική αριστερά έχει προσβληθεί από τον ιμπεριαλιστικό ιό. Αυτή η ασθένεια έχει να κάνει με το γεγονός ότι πιστεύει, αναπαράγει και εν τέλει συγκροτεί κίνημα στη βάση των πληροφοριών και της γραμμής που του προσφέρει η αμερικάνικη αυτοκρατορία.
Αφήνω και την ανάλυση των συντρόφων που παρακολουθούνε το ιράν διαχρονικά και όχι μόνο όταν βολεύει τη δύση…
https://t.me/kokkiniorxistra/5565