Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Πέρα από ανεπάγγελτος –με τα μοναδικά ένσημα που έχει στη ζωή του να του τα κολλάει ως εργοδότης το ίδιο του το κόμμα, η Ν.Δ.– ο υπουργός εργοδοσίας Κωστής Χατζηδάκης αποδεικνύεται και βαθιά προκλητικός.
Με ύφος δήθεν συγκινημένο, μας ανακοίνωσε ότι μετά την τραγωδία στα Τρίκαλα είναι «βαθιά θλιμμένος» για τις πέντε νεκρές εργάτριες – θύματα ενός ακόμη εργοδοτικού εγκλήματος. Και για να το αποδείξει, λέει, αναβάλλει την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του γραφείου του.

Μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που, ως υπουργός Ενέργειας, προετοίμασε το ξεπούλημα της ΔΕΗ, αφού πρώτα τη δυσφήμησε όσο δεν πήγαινε άλλο, διαβεβαιώνοντας προκλητικά ότι «το ρεύμα δεν θα ακριβύνει ούτε ένα ευρώ».

Για τον ίδιο που ξεπέρασε σε «φιλεργατισμό» ακόμη και τον Μεταξά, καταργώντας το οχτάωρο, που έκοψε τη λεγόμενη 13η σύνταξη, αρπάζοντας από τους συνταξιούχους περίπου 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ τον χρόνο, για να τα χαρίσει στους κερδοσκόπους της ιδιωτικής επικουρικής ασφάλισης.

Και τώρα, αυτός ο αρχιτέκτονας της αντεργατικής βαρβαρότητας, μας παρουσιάζεται ως «θλιμμένος» επειδή οι μυλόπετρες του καπιταλιστικού κέρδους άλεσαν τη ζωή πέντε γυναικών της τάξης μας. Σαν να πρόκειται για φυσικό φαινόμενο. Σαν να μην έχει βάλει κι ο ίδιος το χέρι του στο έγκλημα.

Πριν, όμως, έρθουμε στη σημερινή υποκρισία του Χατζηδάκη, ας κάνουμε μια μικρή άσκηση μνήμης για τα πεπραγμένα του.
Ας ακούσουμε τον «προφήτη» να μας μιλά για τον εργασιακό του βίο και για την κυβερνητική του δήθεν «φιλεργατική» προσφορά.

Γιατί η μνήμη είναι επικίνδυνη.
Και γι’ αυτούς, κυρίως, θανάσιμα ενοχλητική

Μετά φέρνουμε στην μνήμη μου κάποιες απ’ τις αλήστου μνήμης δηλώσεις του:

Πάμε τώρα και στο διά ταύτα που διαπιστώνεται η προκλητική συμπεριφορά του πολιτικά αλιτήριου Κωστή Χατζηδάκη:

Ο τύπος λέγεται Γιώργος Τζιλιβάκης. Είναι ο άνθρωπος που διορίστηκε επικεφαλής της λεγόμενης Ανεξάρτητης Αρχής Επιθεώρησης Εργασίας, μετά τη συνειδητή αποδόμηση του ΣΕΠΕ από τον τότε υπουργό Εργασίας Κωστής Χατζηδάκης.

Υπό τη δική του διοίκηση, ο μηχανισμός ελέγχου των εργοδοτικών αυθαιρεσιών διαλύθηκε στην πράξη: υποστελέχωση, γραφειοκρατική αδράνεια, αποσύνδεση από τους εργαζόμενους. Οι εργάτες αφέθηκαν έρμαια στην εργοδοτική ασυδοσία, ενώ η «ανεξαρτησία» λειτούργησε ως άλλοθι ατιμωρησίας.

Και όταν το έργο ολοκληρώθηκε, ήρθε η ανταμοιβή. Ο Τζιλιβάκης ανταμείφθηκε πολιτικά και υλικά: με απόφαση Χατζηδάκη, του δόθηκε το δικαίωμα να καθορίσει το ύψος των αποδοχών του στο επίπεδο του προέδρου του Άρειος Πάγος.
Δηλαδή περίπου 100.000 ευρώ τον χρόνο — 8.314,56 ευρώ τον μήνα.

Αυτό είναι το πραγματικό «επιτελικό κράτος». Υπηρέτης της εργοδοσίας, στυγνός καταπιεστής της εργατικής τάξης